II SA/Łd 130/01

Dnia 15 stycznia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: del. NSA Wojciech Chróścielewski (spr.), Sędziowie: del. NSA Ewa Markiewicz, WSA Jolanta Rosińska, Protokolant Anna Urbańska, po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2004 roku przy udziale - na rozprawie sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia - oddala skargę II SA/Łd 130/01 Uzasadnienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. Postanowieniem z dnia [...] na podstawie art.138 § 1 pkt l k.p.a., w zw. z art. 119 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu zażalenia A. D. , na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] nakazującej A. D. przedłożenie inwentaryzacji budynku gospodarczego przebudowanego samowolnie na działce przy ul. A. 7/9 we W. wraz z orzeczeniem technicznym i stwierdzeniem zgodności z warunkami technicznymi, sporządzonym przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, oraz uzyskanie pozwolenia na jego użytkowanie, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono m. in., że decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...] utrzymano w mocy decyzję Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...], nakazującą A. D. przedłożenie wskazanych wyżej dokumentów. Nakazane decyzją czynności nie zostały przez zobowiązanego wykonane. Dnia 30 sierpnia 2000 r. organ I instancji przekazał zobowiązanemu upomnienie wzywające do przedłożenia w terminie 7 dni wymienionych w decyzji dokumentów, a wobec bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, organ ten wydał dnia [...] na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego, postanowienie o nałożeniu grzywny. W swoim zażaleniu A. D. twierdził, że decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatem do czasu wydania przez NSA wyroku w przedmiotowej sprawie, postępowanie egzekucyjne jest przedwczesne i bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy uznał, że postanowienie organu I instancji o nałożeniu grzywny było zasadne. Trwające od roku 1994 postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie przebudowanego budynku gospodarczego zakończone zostało decyzją ostateczną nr [...], a prowadzone postępowanie egzekucyjne spowodowane jest brakiem wykonania nałożonego obowiązku. Wniesienie do NSA skargi na decyzję ostateczną, nie wstrzymuje jej wykonania. Z tego powodu prowadzone przez organ I instancji postępowanie egzekucyjne jest zasadne, a wydane postanowienie o nałożeniu grzywny jest prawidłowe. W swojej skardze A. D. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Uważa on, że wzywanie go do wykonania decyzji, która została zaskarżona do Sądu i nakładanie na niego grzywny w celu przymuszenia w wysokości 2000 zł jest absurdem, bowiem jest całkowicie nielogiczne. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Rolą sądu administracyjnego jest kontrola legalności zaskarżonych do niego aktów i czynności organów administracji publicznej według stanu prawnego i faktycznego sprawy obowiązującego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu czy czynności. Okoliczność więc, że wyrokiem z dnia 27 listopada 2003 r., II SA/Łd 1981/00 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z [...] nie może mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonego do Sądu postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Sąd może jedynie badać, czy w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia istniały podstawy prawne i faktyczne do jego wydania czy też nie, oraz o tym, czy samo postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. O tym zaś, jakie są skutki wskazanego wyżej wyroku NSA uchylającego decyzje, których niewykonanie stało się przesłanką do wszczęcia postępowania egzekucyjnego winien orzec organ egzekucyjny, rozważając czy nie zachodzą przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 z późn. zm.). Ustosunkowując się do podstawowego zarzutu podniesionego w skardze dotyczącego zaskarżenia do Sądu decyzji, niewykonanie, której stało się źródłem wszczęcia postępowania egzekucyjnego i nałożenia na skarżącego grzywny w celu przymuszenia trzeba stwierdzić, że zarówno na mocy art. 40 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.), jak i na mocy art. 61 § 1 obecnie obowiązującej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) wniesienie skargi nie wstrzymywało i nie wstrzymuje automatycznie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Nie ma więc racji skarżący uważając, iż absurdalne byłoby wykonywanie obowiązku przy zaskarżeniu do Sądu decyzji nakładającej ten obowiązek. W postępowaniu zmierzającym do nałożenia na skarżącego grzywny w celu przymuszenia, poprzedzonym doręczeniem skarżącemu upomnienia, wystawieniem i doręczeniem mu tytułu wykonawczego, wreszcie w samym postanowieniu o nałożeniu grzywny, utrzymanym w mocy przez organ odwoławczy Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) orzeczono jak w sentencji.