II SA/Łd 1300/02

Dnia 20 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi -Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Stępień (spr.), Sędzia WSA: Joanna Sekunda – Lenczewska, p.o. Sędziego WSA: Arkadiusz Blewązka, , Protokolant: asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2. zwrócić skarżącemu M. B. z kasy Skarbu Państwa kwotę 5 (pięć) złotych tytułem zwrotu połowy wpisu sądowego uiszczonego i zaksięgowanego w dniu 12 września 2002 r. pod poz. 1409. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt l k.p.a., art.7, art. 39 ust. l, art. 40 ust. l, art. 46 a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), ustaleń miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu A w P., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta P. z dnia 19 czerwca 1991r. nr XIII/99/9l ( Dz.Urz. Woj. Łódzkiego nr 8, poz. 193), po rozpoznaniu odwołania M. B., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...], którą organ ten odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy wiaty gospodarczej na działce nr 169 położonej w P. przy ul. A nr 11. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania i uchylenia zaskarżonej decyzji. Podniesiono, że M. B. wystąpił do organu stopnia podstawowego z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wiaty gospodarczej otwartej o wymiarach 6,20 m x l4,10 m i wysokości 3,30 m na przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego określonego wyżej działka odwołującego się położona jest w jednostce urbanistycznej A1 MN. Ustalenia dla jednostki A wskazują, że są to nowe tereny przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Zasady realizacji planu, ustalenia realizacyjne dla całego obszaru objętego planem przewidują, że na terenach MN dopuszcza się zabudowę gospodarczą o powierzchni nie przekraczającej 30 m2 i wysokości 3 m, z zachowaniem warunków technicznych, dążąc do jej zblokowania przy granicy działek. Z uwagi na fakt, że projektowana wiata gospodarcza przekracza swoimi wymiarami dopuszczalną zabudowę gospodarczą, organ administracji rozpatrując wniosek inwestora nie miał podstaw, aby wydać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W konkluzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z warunkami określonymi w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego i brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony, gdyż wydanie pozytywnej decyzji byłoby niezgodne z zapisem wymienionego planu. Na powyższą decyzję M. B. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjne, w której wniósł o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wywodząc, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie poprzedzającej wydanie przez Sąd orzeczenia skarżący cofnął skargę, a pełnomocnik strony przeciwnej wniósł w związku z tym o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1271 i nr 228 z 2003r., poz. 2261 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając na uwadze podane okoliczności sprawy Sąd uznał za dopuszczalne cofnięcie skargi i dlatego też na podstawie art. art. 161 § 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) umorzył postępowanie. W przedmiocie zwrotu wpisu sądowego Sąd orzekł w oparciu o art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm. ) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz.1271 ).