II SA/Łd 131/11

Dnia 24 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 roku sprawy ze skargi R. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstępnego projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Wójt Gminy N. postanowieniem z dnia [...] zaopiniował negatywnie wstępny projekt podziału nieruchomości położonej we wsi M., oznaczonej jako działka o nr ewidencyjnym [...] . Organ wywiódł, że szkic projektu podziału jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy N. nr [...] z dnia [...]. Projektowane działki nr [...] położone są w jednostce planu 10.R.2.. W § 125 pkt 8 lit. b planu zagospodarowania określone SA warunki podziału, a zaprojektowane działki nie spełniają tych kryteriów. W zażaleniu na powyższe postanowienie R. N. zarzucił, że orzeczenie to narusza przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, nadto nie wyjaśnia przyczyn nieuwzględnienia wniosku. Wskazał, ze wniósł o zatwierdzenie wstępnego projektu podziału działki nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi oraz działki nr [...] jako drogi wewnętrznej do obsługi komunikacyjnej działki [...] oraz działek przeznaczonych na cele upraw polowych nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. SKO przytoczyło przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami – art. 93 i 95 ustawy oraz regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy N. [...] z dnia [...]. Organ odwoławczy ustalił, że działka przeznaczona do podziału położona jest w terenie oznaczonym dwoma jednostkami planistycznymi: 10.RM.12 – podstawowe przeznaczenie terenu jako zabudowa zagrodowa, uzupełniające jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa; 10.R.2 – podstawowe przeznaczenie terenów jako rolne. Dalej organ ustalił, że plan w §119 pkt 7 dopuszcza podział geodezyjny w ramach wydzielonego na rysunku planu terenu pod warunkiem, że minimalna powierzchnia działek po podziale wyniesie 1500 m2 oraz przy założeniu ich obsługi od istniejących i projektowanych ulic zgodnie z rysunkiem planu. Natomiast dla nieruchomości położonych w jednostce 10.R.2 plan przewiduje ich przeznaczenie jako użytki rolne, na których dopuszcza się zabudowę zagrodową i to na działkach o powierzchni minimalnej większej niż średnia wielkość gospodarstwa rolnego w gminie, czyli 3,98 ha, pod warunkiem ich bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Te założenia wynikają z § 125 pkt 8 lit.b planu. W ocenie SKO usytuowanie działki [...] w części na terenie upraw rolnych wyłącza stosowanie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami do tej części działki, co wynika wprost z przytoczonego art. 92 ust.2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Natomiast możliwość wydzielenia wewnętrznej drogi wykluczają postanowienia planu. Również projektowana działka siedliskowa, aczkolwiek już zabudowana, winna odpowiadać wymaganiom, jakie plan stawia nowotworzonej zabudowie siedliskowej. R. N. zaskarżył postanowienie SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jego uchylenie i uchylenie postanowienia wójta Gminy N. z dnia [...] Zarzucił w skardze rażące naruszenie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym art. 93 ust. 2a i 3 poprzez ich niezastosowanie w sprawie, błędne zastosowanie art. 93 ust.3a i nieuzasadnione zastosowanie art. 95 ustawy. Ponadto w ocenie skarżącego organ naruszył § 125 pkt 8 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przez błędną ocenę stanu faktycznego i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisu w sprawie oraz błędne zastosowanie postanowień §119 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania Gminy N. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodzić się trzeba jedynie z zarzutem braku należytego uzasadnienia postanowienia organu I instancji, które zostało wydane z istotnym naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., nie zawiera bowiem w istocie ustaleń faktycznych, nie przytacza zastosowanych przepisów prawa i nie wyjaśnia przyczyn rozstrzygnięcia, uniemożliwiając jego weryfikację. Wady te zostały jednak wyeliminowane w toku postępowania odwoławczego. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera ustalenia faktyczne, wskazuje i wyjaśnia zastosowane w sprawie przepisy. Organy orzekały na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), dalej powoływanej jako u.g.n. oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy N. z dnia [...]. Przy czym, jak zasadnie zauważył organ odwoławczy, usytuowanie działki [...] w części na terenie przeznaczonym w planie miejscowym na tereny rolne co do zasady wyklucza stosowanie wynikających z u.g.n. zasad generalnych podziału, co wynika wprost z art. 92 ust.1 u.g.n. Przedmiotem kontroli organów administracji w niniejszym postępowania jest wniosek o podział działki nr [...], stanowiącej nieruchomość rolną, częściowo zabudowaną. Wnioskodawca zamierza wydzielić z niej działkę siedliskową, już zabudowaną, drogę dojazdową do niej i podzielić pozostałą część gruntu rolnego na mniejsze jednostki. Prawdą jest, że część nieruchomości, która ma zostać wyodrębniona jako działka siedliskowa, jest już zabudowana. Niemniej wydaje się, że organy trafnie zastosowały wobec niej kryteria wielkości powierzchni określone w §125 pkt 8 lit b miejscowego planu zagospodarowania, dotyczące tworzenia nowych działek pod zabudowę siedliskową. Przez wydzielenie działki siedliskowej wokół istniejącej zabudowy o tymże charakterze powstanie bowiem nowa jakość w postaci właśnie nowej jednostki – działki siedliskowej. Zatem pomimo że nie będzie ona już objęta nowym zamierzeniem inwestycyjnym, to skoro będzie pełniła taką samą funkcję jak nowotworzone działki siedliskowe, zasadne jest zastosowanie tych samych kryteriów np. co do powierzchni nieruchomości, która taką działką ma się stać. Celem regulacji §125 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bowiem nie tylko określenie, na jakich terenach możliwe jest wznoszenie nowej zabudowy siedliskowej, ale również między innymi – jakim kryteriom powierzchniowym winny odpowiadać nowotworzone działki siedliskowe. Poza sporem zaś jest, że temu kryterium proponowana przez skarżącego działka siedliskowa nie odpowiada. Trafnie zatem organy zaopiniowały wstępnie negatywnie projekt podziału nieruchomości, ocenie podlega bowiem wniosek w całości, a nie jego poszczególne fragmenty. Nietrafnie również skarżący zarzuca organom, że nie zastosowały przepisu art. 93 ust. 2a u.g.n. Stosownie do art. 93 ust. 2a u.g.n. podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania na cele rolne i powodujący wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha, jest dopuszczalny jedynie w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Z akt sprawy nie wynika jednakże, aby ten przepis miał w rozpoznawanej sprawie zastosowanie, wniosek nie wskazuje, aby celem podziału była regulacja granic miedzy działkami. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje obsługę komunikacyjną jedynie od istniejących i projektowanych ulic od istniejących i projektowanych ulic (§ 117 pkt 14 planu, podobnie § 119 pkt 15). Jak wynika dodatkowo z wyjaśnienia wójta Gminy N. zawartego w piśmie z dnia 28 września 2010 roku, skierowanego do SKO w Ł., plan nie przewiduje w miejscu projektowanej przez skarżącego drogi wewnętrznej (działka nr [...]) bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Zatem trafny jest wniosek o braku podstaw do zatwierdzenia podziału polegającego na wydzieleniu działki [...] jako drogi wewnętrznej, zwłaszcza, że służyć miałaby ona dostępowi przede wszystkim do nowoprojektowanych działek rolnych o nr [...], których tworzenia plan nie przewiduje w sytuacji, gdy nie miałyby bezpośredniego dostępu do istniejących dróg publicznych. Z uwagi na powyższe zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a w tej sytuacji należało oddalić skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). m.o.