II SA/Łd 1311/11

Dnia 31 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu. j.m. Skargą z dnia 25 października 2011r. S. P. zaskarżyła do sądu administracyjnego, za pośrednictwem organu administracji, decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 1 września 2011r. nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego. W powyższej skardze skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do jej wniesienia, z uwagi na zły stan zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ponadto w ocenie organu strona nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi musi spełniać warunki formalne określone w art. 87 p.p.s.a. Po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 4 w zw. z § 1). Po drugie w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wreszcie równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Chodzi o to, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II GZ 223/10 – dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 6 września 2011r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 6 października 2011r. Tymczasem skarżąca nadała skargę w dniu 25 października 2011r., a zatem z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Bezspornym jest również fakt, iż w skardze skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, a jako powód uchybienia terminu powołała się na zły stan swojego zdrowia. Podkreślić jednak należy, iż przywrócenie terminu m. in. do wniesienia skargi, może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu np. chorobę strony. Jednakże nie każda choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona musi wykazać, iż stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności powinno być przedstawione stosowne zaświadczenie lekarskie, tym czasem w niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu, z którego wynikałoby w jakim okresie skarżąca chorowała, czy choroba miała charakter nagły lub niespodziewany oraz w jakim zakresie choroba skarżącej uniemożliwiała jej prowadzenie jej spraw, czy to osobiście, czy przez inną osobę. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarżąca nie uwiarygodniła stosowną argumentacją faktu, iż przeszkoda uniemożliwiająca wniesienie skargi w terminie była od niej niezależna, a skoro tak to należy również stwierdzić, iż skarżąca nie wykazała się należytą starannością w prowadzeniu swoich spraw, a więc ponosi wyłączną odpowiedzialność za uchybienie terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. zdanie drugie Sąd orzekł, jak w sentencji. j.m.