II SA/Łd 1311/13

Dnia 5 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2014 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania M. W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...] o odmowie przyznania M. W. specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad mężem – Z. W., z uwagi na niespełnienie wynikających z art. 16a ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.) – w skrócie "u.ś.r.", przesłanek warunkujących jego przyznanie. W opinii SKO organ I instancji prawidłowo ustalił, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 16a ust.1 u.ś.r. Nadto miesięczny dochód rodziny odwołującej w przeliczeniu na osobę wyniósł 663,17 zł, a zatem przekroczył próg dochodowy, o którym stanowi art. 16a ust. 2 ustawy tj. kwotę 623,00 zł, uprawniający do przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Jednocześnie organ stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 16 ust. 3 ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. W. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając błędną wykładnię art. 16a ust. 1 i art. 16a ust. 8 u.ś.r., niezastosowanie art. 16a ust. 3 i art. 17 ust. 1 u.ś.r. oraz naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewszechstronne rozpoznanie sprawy i naruszenie zasad logicznego rozumowania, co doprowadziło do wydania wadliwego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W rozpoznawanej sprawie sąd doszedł do przekonania, że istnieją obiektywne przyczyny uniemożliwiające rozpoznanie skargi a uzasadniające zawieszenie postępowania, ponieważ jedną z negatywnych przesłanek przyznania skarżącej specjalnego zasiłku opiekuńczego było przekroczenie kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 16a ust. 2 u.ś.r. i brak podstaw do zastosowania art. 16 ust. 3 u.ś.r. Z ustaleń sądu wynika tymczasem, że przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie zarejestrowane pod sygnaturą K 38/13, zainicjowane wnioskiem z dnia 26 lipca 2013 r., złożonym przez grupę posłów na Sejm RP, o zbadanie zgodności przepisów art. 16a ust. 2–ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, z przepisami art. 2 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 69 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. Uwzględniając fakt, że regulacje dotyczące ustalania dochodu uprawniającego do specjalnego zasiłku opiekuńczego zawarte w art. 16a ust. 2 – ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych zostały zakwestionowane do Trybunału Konstytucyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi podstawa do zawieszenia postępowania. Definitywne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy bowiem od toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania mającego na celu zbadanie zgodności z normami wyższego rzędu wskazanych powyżej regulacji zawartych w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Z tych powodów sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia d.r.