II SA/Łd 1312/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie: NSA Teresa Rutkowska (spr.) WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant referent prawny Adrian Król po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę 3 II SA/Łd 1312/01 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia [...] orzekającą o wymeldowaniu B. K. z pobytu stałego z lokalu położonego w P. przy ul . A 5. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tekst jednolity Dz. U. z 1984 r. Nr 32 poz. 174 ze zm. ) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy ustalił, że wniosek o wymeldowanie B. K. z pobytu stałego z lokalu położonego w posesji przy ul. A 5 złożył właściciel nieruchomości Z. B. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ meldunkowy ustalił, że B. K. utraciła uprawnienia do przebywania w spornym lokalu i opuściła go bez wymeldowania się i w dniu [...] orzekł o wymeldowaniu B. K. z pobytu stałego z lokalu przy ul A 5 w P. W odwołaniu od decyzji organu I instancji B. K. podnosiła, że jej nieruchomość przy ul. A 5 została zlicytowana na podstawie wyroku, który w jej ocenie jest wyrokiem niesłusznym, zaś nabywca nieruchomości wiedział, że ona jest tam zameldowana . Zdaniem składającej odwołanie jej wymeldowanie było przedwczesne, gdyż zamierza nadal dochodzić swoich racji. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego brak było przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż spełnione zostały przesłanki opisane w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych tzn. osoba utraciła uprawnienia do przebywania w lokalu i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia 14 czerwca 2000 r ( sygn. Co16/98) Sąd Rejonowy w Łasku przysądził na rzecz Z. B. własność nieruchomości położonej w P. oznaczonej jako działka Nr 45, która jest położona przy ul. A 5. Postanowienie powyższe – po uprawomocnieniu się –wywarło skutek w postaci utraty przez B. K. uprawnienia do przebywania w lokalu mieszkalnym położonym na tej nieruchomości . Usunięcie B. K. z powyższego lokalu mieszkalnego w drodze eksmisji przeprowadzonej przez Komornika Sądowego w dniu 11 grudnia 2000 r skutkowało natomiast opuszczeniem przez nią miejsca stałego pobytu. Organ wskazał także, że B. K. przebywa w lokalu w C. 12, czego potwierdzeniem jest oświadczenie złożone przez nią do protokołu rozprawy przeprowadzonej przez Burmistrza P. w dniu 14 marca 2001 r. Sytuacja ta oznacza, że spełnione zostały obie przesłanki wymienione w art. 15 ust. 2 pkt 1 , czego konsekwencją była wydana przez organ meldunkowy decyzja. Kolegium stwierdziło, że nie może natomiast ustosunkować się do pozostałych kwestii podniesionych w odwołaniu, gdyż nie stanowią one przedmiotu rozstrzygnięcia. Swoich roszczeń o charakterze cywilno- prawnym wobec Z. B. B. K. Może dochodzić na drodze postępowania cywilnego, a drogą właściwą do stwierdzenia czy zostało popełnione przestępstwo przez D. T. jest postępowanie karne. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. K. ponownie kwestionowała słuszność wyroku , zasądzającego od niej należność na rzecz D. T. Wskazywała, że nabywca nieruchomości dobrze wiedział, że kupuje nieruchomość z domem mieszkalnym, w którym ona jest zameldowana. Oświadczyła, że z domu tego nigdy się nie wymelduje i będzie dalej dochodzić swoich racji , gdyż bezprawnie pozbawiono ją własności nieruchomości. Podała też, że musi gdzieś mieć mieszkanie tym bardziej, że jest osobą chorą na serce i cukrzycę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżąca popierała swoją skargę i wnosiła o zwrot kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r z mocy art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1269 ) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270). W myśl art. 97 § 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające /.../, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi jest więc właściwy do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 § 2 wskazanej już wyżej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny bada więc jedynie legalność zaskarżonej do niego decyzji (postanowienia), a więc czy nie narusza ona prawa materialnego oraz czy organy administracji publicznej w toku postępowania nie naruszyły przepisów postępowania Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1269 ) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W rozpoznawanej w sprawie skargę należało oddalić, bowiem Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tekst jednolity Dz. U z 1984 Nr 32, poz. 174 ze zm, obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2001 r Nr 87 poz. 960 ze zm. ) , bądź przepisy postępowania określone w k.p.a. Przede wszystkim organy orzekające w sprawie trafnie ustaliły, że B. K. utraciła prawo do lokalu znajdującego się w budynku położonym na nieruchomości przy ul. A 5. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem kserokopia odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w Łasku z dnia 14 czerwca 2000 r., ze stwierdzeniem prawomocności i wykonalności , o przysądzeniu własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz Z. T. B. Zgodnie zaś z art. 999 § 1 k.p.c. prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności przez wpis w księdze wieczystej /..../ oraz tytułem egzekucyjnym do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości . Jak wynika z zaświadczenia wydanego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Łasku w dniu 11.12. 2000 r. dokonana została eksmisja B. K. z nieruchomości położonej w P. przy ul. B 5 i w trybie art. 1046 k.p.c. nieruchomość została wydana nabywcy Z. B. Nastąpiło więc także faktyczne opuszczenie lokalu przez skarżącą. W tym stanie rzeczy organ administracji zasadnie uwzględnił wniosek o wymeldowanie skarżącej, złożony przez Z. B. w dniu 17 stycznia 2001 r. Tak jak wskazał organ w uzasadnieniu swojej decyzji, do wymeldowania w trybie administracyjnym, zgodnie z ustawą , niezbędne jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: - utrata prawa do przebywania w lokalu, - niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego, - faktyczne opuszczenie lokalu. Przesłanki te w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione. Należy także podzielić stanowisko organu, że zarzuty skarżącej podnoszone zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a następnie powtórzone w skardze skierowanej do sądu administracyjnego nie mogą stanowić przedmiotu rozważań w sprawie o wymeldowanie. Wymeldowanie skarżącej z lokalu jest konsekwencją utraty przez nią prawa własności nieruchomości. Wszelkie zarzuty związane z prawidłowością postępowania cywilnego i wydanych w tym postępowaniu orzeczeń, mogą być podnoszone jedynie przed sądem powszechnym, w postępowaniu cywilnym. Natomiast zarzuty o popełnieniu przestępstwa mogą być wyjaśniane jedynie w postępowaniu karnym. Z powyższych względów, skoro zarzuty podniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku i brak jest uchybień, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu, na podstawie z art. 151 wskazanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1270), skarga podlegała oddaleniu.