II SA/Łd 1315/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Asesor WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2005 roku sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę, 2. nakazuje wypłacić adwokatowi I.J. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. ul. A 59 z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu odwołania M.B. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego, decyzją z dnia [...][...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że 1 stycznia 2002 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz. U Nr 71, poz.734/. Przepis art. 7 ust. 11 tej ustawy stanowi, że w przypadku stwierdzenia, iż osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu trzech miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym decyzja była wstrzymana. W ocenie organu, z tego przepisu wynika, iż powołana ustawa uzależnia wypłacanie dodatków mieszkaniowych od regularnego opłacenia czynszu w okresie obowiązywania wydanej decyzji. Rozstrzygnięcia podejmowane w tym zakresie nie mają charakteru uznaniowego, gdyż są podejmowane na podstawie informacji uzyskiwanych od administracji budynków. Organ pierwszej instancji wstrzymał wypłatę dodatku mieszkaniowego, gdyż jak wynika z pisma SM A, M.B. zalega z bieżącymi opłatami czynszu. M.B. w skardze na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołując się na art. 2, 5, 8 ust. 1, 30, 45 ust. 1, 77 i 126 ust. 2 Konstytucji R.P. i jej wstępu, zarzucił, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. sprzeczna jest z art. 32, 67 ust. 2, 71 ust. 1 Konstytucji R.P. oraz z Międzynarodowym Paktem Praw Gospodarczych, Społecznych i Politycznych (Dz. U. Nr 38, poz. 169 z dnia 29 grudnia 1977r.) art. 11 ust. 1 i stwierdził, że narusza jego prawa i wolności w związku z art. 5 i art. 2 ust. 2 M.P.P.G.S. i K. Podniósł, iż obecne zaskarżenie jest integralną częścią wcześniejszych zaskarżeń: Sygn. akt II SA/Łd 1898/02; Sygn. Akt II SA/Łd 1579/02; Sygn. Akt II SA/Łd 1164/02; Sygn. Akt II SA/Łd 894/02 i wniósł o połączenie w jedno, ponieważ dotyczy tej samej sytuacji finansowej jego rodziny. Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło również, iż nie można mówić o naruszeniu Ustawy Zasadniczej, a szczególnie jej art. 75, bowiem w ust. 2 tego przepisu jest odesłanie, mówiące, że ochronę praw lokatorów określa nie Konstytucja RP, lecz stosowna ustawa. Taką właśnie ustawą jest ustawa o dodatkach mieszkaniowych z dnia 21 czerwca 2001r., stanowiąca podstawę do wydania decyzji ostatecznej jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Na rozprawie w dniu 4 lutego 2005r. M.B. oświadczył, iż zalega z opłatą czynszu, zgodnie z pismem Spółdzielni z dnia 19 maja 2003r. Jednocześnie skarżący wniósł o zaskarżenie ustawy o dodatkach mieszkaniowych do Trybunału Konstytucyjnego, bowiem jego zdaniem ustawa ta sprzeczna jest z Konstytucją, a zwłaszcza z art. 75 ust. 1, art. 67 ust. 2 w związku z art. 5, art. 30, art. 32 ust. 2, art. 83, art. 243 oraz z Międzynarodowym Paktem Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych, a zwłaszcza z art. 7, 11 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 tego aktu. Oświadczył ponadto, iż cofa swój wniosek o połączenie swojej sprawy ze sprawami o sygnaturach podanych w skardze do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Należy zaznaczyć, że z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1271/ weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U Nr 153, poz. 1269/ oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U nr 153, poz. 1270/ . Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Skarga M.B. została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004 r. i do tego dnia postępowanie nie zostało zakończone. Sprawa ta winna więc zostać rozpoznana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś sądem właściwym do jej rozpatrzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r. dla obszaru województwa łódzkiego. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U nr 153, poz. 1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 145 § 1 wymienionej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego bądź procesowego. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz. U Nr 71, poz. 734 ze zm./ w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy nie opłaca należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Użycie w tym przepisie słowa "wstrzymuje się" oznacza, że rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie pozostawiono uznaniu organu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy nie opłaca na bieżąco należności za lokal mieszkaniowy, organ administracyjny ma obowiązek, a nie tylko prawo, wydać decyzję o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący nie płacił należności za mieszkanie i dlatego działanie organu, polegające na wydaniu kwestionowanej decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego, należy uznać za zgodne z przepisami powołanej wyżej ustawy. Sąd w niniejszym składzie nie uwzględnił wniosku skarżącego o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności zapisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej i Międzynarodowym Paktem Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych /Dz. U. z 1977r. Nr 38, poz. 169/, gdyż w ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia, aby zapis art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz. U Nr 71, poz. 734 ze zm./ sprzeczny był Konstytucją lub też powołaną wyżej umową międzynarodową. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. O wynagrodzeniu adwokata Sąd orzekł stosownie do art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz. U Nr 63, poz. 1348 ze zm./.