II SA/Łd 1316/13

Dnia 11 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 roku sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. o odmowie przyznania G. S. dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 4 marca 2013 r. Burmistrz K. zawiadomił G. S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia prawa do dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 stycznia 2013 r. do 30 czerwca 2013 r. w wysokości 100,00 zł miesięcznie. Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz K., działając w oparciu o art. 104 k.p.a., art. 11 ust. 1, art. 12 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548), Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2013 r. poz.3), odmówił G. S. dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką S. S. od 1 stycznia 2013 r. do 30 czerwca 2013 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] przyznano stronie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką S. S. na okres od 10 marca 2011 r. do 31 marca 2011 r. w wysokości 381,40 zł oraz od 1 kwietnia 2011 r. do odwołania w wysokości 520,00 zł miesięcznie. Wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548) osobom, o których mowa w art. 11 ust. 1, spełniającym warunki określone w art. 17 ustawy, o której mowa w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz osobom, którym przyznano prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, za każdy miesiąc w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 30 czerwca 2013 r., w którym przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, przysługuje dodatek do świadczenia pielęgnacyjnego. Na podstawie zgromadzonych akt sprawy oraz złożonego w dniu 20 czerwca 2013 r. oświadczenia ustalono, że S. S. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, w którym wskazano, że niepełnosprawność istnieje od lutego 2009 r., a zatem powstała po ukończeniu 66 roku życia. W świetle powyższego odmówił przyznania prawa do dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw. W odwołaniu od powyższej decyzji G. S. stwierdził, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego zostało w jego przypadku ustalone przed wejściem w życie ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw tj. 1 stycznia 2013 r., dlatego zastosowanie w sprawie znajdują przepisy dotychczasowe, co potwierdza art. 13 tej ustawy. Wspominaną na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że prawidłowe jest stanowisko organu I instancji, uznające, że zgodnie z wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 12 ust. 1 ustawy zmieniającej, osobom, o których mowa w art. 11 ust. 1 (są to osoby uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowujący prawo do tego świadczenia w dotychczasowej wysokości do dnia 30 czerwca 2013 r., jeżeli spełniają warunki określone w przepisach dotychczasowych), spełniającym warunki określone w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawa, za każdy miesiąc w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 30 czerwca 2013 r., w którym przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, przysługuje dodatek do świadczenia pielęgnacyjnego. Organ stwierdził, że nowe brzmienie art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych bezspornie wskazuje, iż aby zostały spełnione warunki do przyznania świadczenia niepełnosprawność osoby wymagającej opieki musi powstać do ukończenia 18 roku życia lub (w przypadku osoby uczącej się) do ukończenia 25 roku życia. Bezspornym jest zatem, iż odwołujący nie spełnia przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż niepełnosprawność matki odwołującego, powstała po ukończeniu 66 roku życia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. G. S. powielił argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 29 maja 2013r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 458/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym czy art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, w zakresie w jakim uzależnia przyznanie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego od spełnienia warunków, określonych w art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie w sprawie jeżeli jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zgodnie z opinią wyrażaną w doktrynie, celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (...), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (...)" (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, Kraków 2005, s. 302). Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania (art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej). Podkreślenia wymaga, iż strona może żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że wydanie przez Sąd rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przed rozpoznaniem przez Trybunał Konstytucyjny pytania skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w powołanym wyżej postanowieniu, mogłoby skutkować wystąpieniem przez strony z wnioskiem o wznowienie postępowania przed sądem. W tej sytuacji, Sąd podzielił przytoczony podgląd doktryny i postanowił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesić postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania, wszczętego przed Trybunałem Konstytucyjnym na skutek pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. A. P.