II SA/Łd 1320/13

Dnia 11 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant st. sekr. sąd. Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2014 roku sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi A. O.-L. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej jako: "K.p.a."), stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez Z. S. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...], nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] ustalił opłatę adiacencką w wysokości 1.624,35 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki 22, obręb [...] na skutek wybudowania drogi – ul. A i zobowiązał Z. S., jako właścicielkę nieruchomości, do jej uiszczenia. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało doręczone stronie dnia 20 sierpnia 2013r.. W dniu 16 września 2013r. Z. S. wniosła odwołanie wskazując, iż nie zgadza się operatem szacunkowym nieruchomości, gdyż cena gruntów została zawyżona. Drogę wybudowano bez zgody i wiedzy właścicieli nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wspomnianym na wstępie postanowieniem, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania wskazując, że zgodnie z art. 129 § 1 i § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie, o czym strona została pouczona w treści decyzji. Decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie dnia 20 sierpnia 2013r.. W tej sytuacji ostatnim dniem terminu na złożenie odwołania był dzień 3 września 2013r., tymczasem strona wniosła odwołanie dopiero w dniu 16 września 2013r.. Strona nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Z. S. wniosła o jego uchylenie i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując, iż ma ukończone 71 lat i na prawie się nie zna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ drugiej instancji zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącą odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do art. 129 § 2 K.p.a., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Bezspornym w sprawie jest to, iż decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącej w dniu 20 sierpnia 2013r. Zatem czternastodniowy termin do złożenia odwołania ekspirował z dniem 3 września 2013r. Tymczasem odwołanie zostało przez skarżącą złożone w organie pierwszej instancji w dniu 16 września 2013r., czyli z uchybieniem terminu do jego wniesienia, czego skarżąca nie kwestionuje. Warto podkreślić, że kwestionowana w odwołaniu decyzja organu pierwszej instancji zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia odwołania. Pouczenie to wskazywało, iż odwołanie należy skierować do organu odwoławczego, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, w terminie 14 dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że strona, która uchybiła terminowi do dokonania określonej czynności może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jej dokonania, co wynika wprost z treści przepisu art. 58 i 59 K.p.a. Jednakże z treści odwołania skarżącej nie da się wyprowadzić wniosku, że miał ona zamiar wnieść o przywrócenie terminu. Nie zawarła ona również żadnej informacji wskazującej na świadomość uchybienia terminu. W tak ustalonym stanie faktycznym – w szczególności wobec tego, że uchybienie terminu było niewątpliwe, a pouczenie zawarte w treści decyzji było prawidłowe – organ drugiej instancji był zobowiązany do stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania, na podstawie art. 134 K.p.a. Odnosząc się do treści skargi, a w szczególności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wyjaśnić należy, iż kognicja sądu administracyjnego nie obejmuje tej kwestii. Zgodnie z regulacją art. 59 § 1 K.p.a., o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Natomiast wiek skarżącej i ewentualny brak znajomości prawa są okolicznościami, które powinien uwzględnić organ rozpoznający wniosek o przywrócenie terminu. Konkludując powyższe rozważania, sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa, tym samym nie dopatrzył się naruszenia przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej sąd postanowił na mocy art. 250 P.p.s.a. przy zastosowaniu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z § 19 ust. 1, § 20 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 461). LS