II SA/Łd 1326/12

Dnia 23 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Pomocnik sekretarza sądowego Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania - oddala skargę. a.bł. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania M. G., na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako K.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] wydaną po wznowieniu postępowania, a rozstrzygającą sprawę po uchyleniu decyzji z dnia [...], Nr [...], wydanej A. i T. G. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy S., jako organ I instancji, mając na względzie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wznowił postępowanie na wniosek M. G. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego. Decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił uchylenia decyzji z dnia [...], jednak na skutek odwołania, organ II instancji, decyzją z dnia [...] uchylił to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] organ I instancji ponownie wznowił postępowanie w sprawie, tym razem działając z urzędu i decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla opisanej już inwestycji. Na skutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] organ I instancji ponownie odmówił uchylenia decyzji z dnia [...], ale i to rozstrzygnięcie organ odwoławczy uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] organ I instancji, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2, w związku z art. 145 §1 pkt 4 K.p.a., art. 59 ust. 1 i art. 60 ust.1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływanej jako ustawa), uchylił decyzję własną z dnia [...] i ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego, na działce nr 135 we wsi K.. Organ wskazał, iż analizując materiał sprawy ustalił, iż M. G., zgodnie z art. 28 K.p.a., winna być stroną postępowania albowiem sporna budowa odbywa się przy granicy z działką nr 136, której jest właścicielką. I dalej, iż strona ta bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...], która nie została jej doręczona. Organ wyjaśnił, iż ustalając zachowanie terminu do wystąpienia o wznowienie postępowania, w ślad za organem odwoławczym przyjąć należało, iż jako wiosek o wznowienie postępowania powinny pozostać potraktowane łącznie wszystkie pisma strony do organu I instancji, począwszy od pisma z dnia 8 marca 2011r., gdyż wynika z nich, iż już wówczas strona wiedziała o wydaniu decyzji z [...]. Z pisma z dnia 8 marca 2011r. wynika, iż intencją wnioskodawczyni było zakwestionowanie spornej decyzji, lecz bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W ślad za organem odwoławczym organ I instancji przyjął, iż strona dowiedziała się o kwestionowanej decyzji w dniu 4 marca 2011r., a zatem wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w dniu 8 marca 2011r. nastąpiło z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a., który biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Dalej organ wskazał, iż mając na uwadze wytyczne organu odwoławczego przeprowadził analizę urbanistyczno – architektoniczną, której wyniki umożliwiły ponowne określenie warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji, wobec ustalenia, iż spełnione są łącznie warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji M. G. podkreśliła, iż stanowi ona powtórzenie decyzji z dnia [...] i w istocie tak samo jaki ona pomija istotne kwestie. Organ nie ustalił warunków dla odprowadzania ścieków i dla ochrony osób trzecich. Odwołująca podała, iż inwestorzy posadowili swój budynek mieszkalny na jej nieruchomości, w następstwie czego pozbawili ją swobodnego korzystania z jej własności. W ocenie strony już fakt realizacji budynku na jej działce czyni postępowanie i decyzję nieprawidłowymi. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Podzielając stanowisko organu I instancji organ odwoławczy wskazał, iż decyzja dnia [...] dotyczyła budynku zrealizowanego w ramach samowoli budowlanej, przy czym nie określała ani nie wyjaśniała, z jakich przyczyn odstąpiono w niej od określenia cech, wskaźników i parametrów takich jak: wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Organ wskazał, iż nie jest możliwe ustalenie, czy obecnie wydawana decyzja o warunkach zabudowy na podstawie aktualnie przeprowadzonej analizy urbanistycznej odpowiadałaby w istocie decyzji z dnia [...]. Odpada zatem możliwość zastosowania art. 151 § 2, w związku art. 146 § 2 K.p.a.. Przeprowadzając zaś własną analizę zgromadzonych materiałów i sporządzonej analizy organ odwoławczy podzielił w pełni ustalenia i wnioski organu I instancji dokonane w ramach postępowania wznowieniowego. W odpowiedzi na zarzuty odwołania organ wyjaśnił, iż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależniają wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania gruntem pod zabudowę. W postępowaniu tym nie określa się również konkretnych odległości obiektów budowlanych od granic działki. Oznacza to, że wydanie takiej decyzji, również po wznowieniu postępowania nie jest uzależnione od przeprowadzenia rozgraniczenia działek, a tym samym brak jest podstawy do zawieszenia postępowania do czasu wydania opinii geodety odnośnie usytuowania granicy pomiędzy działkami nr 135 i 136, o co wnosiła odwołująca. Organ dodał, iż z akt sprawy wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. prowadzi postępowanie legalizacyjne spornego budynku. W postępowaniu tym inwestorzy zostali zobowiązani do przedstawienia m.in. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane związane z budową spornego budynku. Odwołująca jest stroną tegoż postępowania i może w nim dochodzić swych praw. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. G. wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła argumenty odwołania, skupiając się na wykazaniu, iż sporny, samowolnie wybudowany budynek został posadowiony na jej nieruchomości. Nadto sformułowała zarzuty dotyczące decyzji organu I instancji, która w jej ocenie jest wadliwa chociażby z tego względu, iż nie zabezpiecza interesów osób trzecich, a organ odwoławczy stan ten utrzymał w mocy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzuty skargi Kolegium wyjaśniło, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co więcej o decyzję taką może wystąpić każdy, niezależnie czy ma prawa do gruntu i taką decyzję otrzymać jeżeli spełnione są warunki ustawowe, a te w sprawie niniejszej są spełnione. Dodatkowo Kolegium wskazało, iż jest dopuszczalne wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji powstałej w ramach samowoli budowlanej, gdyż decyzja taka ma na celu stwierdzenie zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu. W decyzji tej stwierdza się zgodność, w szczególności z postanowieniami art. 61 ust. 1 ustawy. Natomiast dopiero na kolejnym etapie bada się zgodność inwestycji z przepisami ustawy – Prawo budowlane i przepisami techniczno – budowlanymi. W kwestii ochrony interesów osób trzecich organ wskazał, iż stosownie do art. 54 pkt 2 lit. d, w związku art. 64 ust. 1 ustawy, decyzja o warunkach zabudowy określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, przy czym określa się je w zależności od potrzeby wynikającej np. z charakteru inwestycji i jej oddziaływaniem na otoczenie. Wymagania takie w decyzji określane są bardzo ogólnie ze względu na specyfikę samej decyzji, która stanowi dopiero wstępny etap przygotowania inwestycji. Warunki te nie mogą mieć bardziej szczegółowego charakteru. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z inwestycją polegającą na budowie budynku gospodarczego na terenach wiejskich, w otoczeniu i w sąsiedztwie podobnych budynków, nie występuje zatem jakiekolwiek negatywne oddziaływanie takiego obiektu na otoczenie i interesy osób trzecich, zatem odstąpienie przez organ I instancji od określenia wymagań dotyczących interesów osób trzecich nie stanowi istotnego uchybienia, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) pozostaje zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz normami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W toku kontroli sądowoadministracyjnej, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej w uzasadnieniu przywoływana jako: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, mając na względzie regulację art. 135 P.p.s.a. sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). W niniejszym postępowaniu dwie kwestie wymagają odrębnego omówienia. Pierwsza związana jest ze wznowieniem postępowania zakończonego ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji, zaś druga z treścią decyzji wydanej w ramach wznowionego postępowania. Na wstępie należy wyjaśnić, iż wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 K.p.a.) i stąd też wydanie decyzji w tym nadzwyczajnym trybie musi być poprzedzone wnikliwym zbadaniem zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 145 K.p.a.. Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca będąc właścicielką nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...], ustalającej warunku zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku gospodarczego. W następstwie tego spostrzeżenia skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania w tejże sprawie. Konsekwencją tego było wydanie przez Wójta Gminy S. postanowienia z dnia [...] o wznowieniu postępowania. Analizując postępowanie w powyższym zakresie należy dojść do wniosku, iż organ I instancji prawidłowo załatwił ów wniosek, bowiem przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania zbadał spełnienie przesłanki wznowienia wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., oraz zachowanie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a.. Organ dokonał także oceny przymiotu strony, a więc zbadał czy podmiot składający wniosek o wznowienie postępowania ma przymiot strony i czy może żądać wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji. Punktem wyjścia do analizy w tym zakresie jest treść art. 28 K.p.a. stanowiącego, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Dokonując z urzędu oceny działań organów administracji w powyższym zakresie należy wskazać, iż brak jest w realiach niniejszej sprawy okoliczność, które nakazywałyby odmienną ocenę wniosku o wznowienie postępowania, niż ta dokonana przez organy administracji. Przechodząc natomiast do zagadnienia treści decyzji wydanej przez organy w następstwie wznowienia postępowania, to wskazać należy, iż postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy i w tym zakresie organ wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 K.p.a.), albo 3) ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 (art. 151 § 2 K.p.a.). W niniejszej sprawie organy uchyliły dotychczasową decyzję ostateczną i wydały nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Mając na uwadze wadliwość decyzji ostatecznej, którą organ odwoławczy konsekwentnie podnosił w swych kilku decyzjach uchylających decyzje organu I instancji odmawiające uchylenia tejże decyzji, to nie budzi wątpliwości konieczność wydania w niniejszej sprawie nowej decyzji, która ponownie rozstrzygając wniosek inwestorów pozbawiona byłaby dotychczasowej wadliwości. Jak się wydaje nie ma potrzeby powielania w tym miejscu argumentacji organu odwoławczego, który konsekwentnie wytykał organowi I instancji błędy w prowadzonym postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. W tym zakresie powyższe błędy organu I instancji pokrywały się ze stanowiskiem strony skarżącej, a ponieważ kwestie te zostały wyjaśnione i omówione przez organ odwoławczy w przekonywujący sposób, to na powyższej konstatacji wypada poprzestać. Przechodząc do oceny legalności samej zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności wskazać, iż ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647), w przepisie art. 4 ust. 2 stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na wniosek inwestora, który zgodnie z treścią art. 52 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy powinien zawierać: określenie granic obszaru objętego wnioskiem oraz charakterystykę planowanej inwestycji, obejmującą m.in. planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, oraz parametrów technicznych inwestycji. Wymagającą decyzji o warunkach zabudowy jest w szczególności zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – z zastrzeżeniem określonych sytuacji, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie (art. 59 ust. 1 ustawy). Decyzja o warunkach zabudowy wymagana jest także w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i w takim też trybie inwestorzy wystąpili o wydanie decyzji w niniejszej sprawie. Przepis art. 61 ust. 1 ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy. 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dokonując analizy inicjującego postępowanie administracyjne wniosku inwestorów organy administracji doszły do przekonania, iż inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w powyższym przepisie. W szczególności nie budzi wątpliwości konstatacja organów o spełnieniu wyrażonej w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy zasady "dobrego sąsiedztwa". Charakter istniejącej zabudowy zagrodowej, tak na działce inwestorów, jak i na działkach sąsiednich znajdujących się w obszarze analizowanym nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości wniosku organów w tym zakresie. Ponieważ zarówno w skardze, jak i we wcześniejszym odwołaniu skarżąca nie podnosiła zarzutów w tej kwestii, to zaskarżoną decyzję Sąd poddał z urzędu krytycznej analizie. Uwzględniając zakres wniosku inwestorów o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, ale i zarzuty skargi należy jednoznacznie wskazać, iż planowana inwestycja spełnia warunki opisane w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 ustawy. Powyższa konstatacja dla oceny legalności zaskarżonej decyzji ma jednak ograniczone znaczenie bowiem pozwala uznać jedynie, iż planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z ogólnymi wymaganiami stawianymi przez omawianą ustawę, nie przesądza natomiast o parametrach, cechach i wskaźnikach projektowanej zabudowy, w tym o gabarytach i formie architektonicznej obiektów budowlanych, a w szczególności o linii zabudowy. Kwestie te w sposób szczegółowy określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Dokonując oceny kwestionowanej decyzji z punktu widzenia powyższej regulacji należy wskazać, iż odpowiada ona prawu, bowiem kształtując (w załączniku nr 1 do decyzji organu I instancji) niezbędne parametry zabudowy, takie jak: wielkość powierzchni zabudowy, szerokość i wysokość elewacji frontowej, wysokość kalenicy, geometrię dachu, czyni to w zgodzie z wynikami analizy architektoniczno – urbanistycznej. Należy także wskazać, iż strona skarżąca nie podnosiła w powyższym zakresie wobec zaskarżonej decyzji jakichkolwiek zarzutów. Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi – nieuwzględnienia w postępowaniu interesów osób trzecich polegającego na niedostrzeganiu faktu wybudowania przez inwestorów obiektu budowlanego, poddanemu postępowaniu legalizacyjnemu, częściowo na terenie nieruchomości skarżącej, należy wskazać, iż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie nadaje się do tego aby badać prawidłowość posadowienia istniejącego już obiektu z punktu widzenia kryterium własności gruntu, na którym obiekt ten został posadowiony. Należy w tym miejscu powtórzyć za organem odwoławczym, iż przepisy omawianej ustawy nie uzależniają wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania gruntem pod zabudowę. W postępowaniu tym nie określa się również konkretnych odległości obiektów budowlanych od granic działki. Prawidłowo konkluduje organ, iż wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, w tym również po wznowieniu postępowania, nie jest uzależnione od przeprowadzenia rozgraniczenia działek. Brak jest zatem podstaw do zawieszenia postępowania do czasu wydania opinii geodety odnośnie usytuowania granicy pomiędzy działkami inwestorów i skarżącej. Prawidłowo także wskazuje organ odwoławczy, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co więcej o decyzję taką może wystąpić każdy, niezależnie od tego czy ma prawo do gruntu. Wydanie takiej decyzji uzależnione jest od spełnienia warunków ustawowych, wśród których nie ma badania tytułu prawnego do terenu planowanej inwestycji. W takiej sytuacji uzasadnione interesy osób trzecich, których badanie nakazuje ustawa, nie mogą być postrzegane tak szeroko aby mogły samodzielnie przekreślać istotę decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo Kolegium wskazało, iż dopiero na kolejnym etapie następuje badanie zgodności inwestycji z przepisami ustawy – Prawo budowlane i przepisami techniczno – budowlanymi i dopiero wówczas w tym postępowaniu poruszana jest kwestia prawa inwestora do gruntu. Zasadnie Kolegium podkreśliło, iż wymagania tyczące ochrony interesów osób trzecich w decyzji o warunkach zabudowy określane są bardzo ogólnie ze względu na specyfikę samej decyzji, która stanowi dopiero wstępny etap przygotowania inwestycji. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.tp.