II SA/Łd 1327/12

Dnia 23 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu. a.bł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 12 marca 2013 roku oddalił skargę R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...], nr [...], którą odmówiono R. P. przyznania zasiłku celowego w październiku 2012 roku na zakup kurtki i butów na zimę oraz ciepłej bielizny, ciepłego swetra, getrów, podkoszulków, skarpet. Pismem z dnia 26 marca 2013 roku skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku wraz z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia tegoż wniosku, wyjaśniając, iż uchybienie terminu spowodowane było jego wieloletnią chorobą alkoholową, która powoduje problemy z pamięcią. Przyznał dodatkowo, iż gdy otrzymał zawiadomienie o terminie rozprawy nie przeczytał zawartego w nim pouczenia, dodając, iż nie posiada wiedzy prawniczej i nie ma nikogo, kto mógłby mu w tej materii doradzić. Ponadto skarżący poinformował, że jest biedny i nie stać go na przyjazd na rozprawę, co nie powinno świadczyć na jego niekorzyść skoro stawiennictwo na rozprawie było nieobowiązkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej zostały uregulowane przez ustawodawcę w art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z tym artykułem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. We wniosku zaś powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając brak winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itd. Z treści przedmiotowego wniosku wynika, iż skarżący ze względu na problemy z pamięcią nie złożył wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 12 marca 2013 roku w ustawowym, siedmiodniowym terminie, przewidzianym dla tego typu czynności. Jednakże jak tylko zorientował się, iż uchybił terminowi do złożenia wniosku o uzasadnienie wskazanego wyroku, wniósł o przywrócenie tegoż terminu. Zatem w realiach niniejszej sprawy uznać należy, iż przedmiotowy wniosek złożony został z zachowaniem terminu określonego w przepisie art. 87 §1 p.p.s.a. Przechodząc zatem do rozpoznania samego wniosku przypomnieć należy, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadnił uchybienie terminu nieznajomością prawa, a także wieloletnią chorobą alkoholową, która powoduje u niego problemy z pamięcią. Zdaniem Sądu wskazane przez skarżącego okoliczności nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu. Podkreślić należy, iż przywrócenie terminu może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu, w tym chorobę strony, z tym, że nie każda choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona musi uwiarygodnić, iż stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności może być przedstawione stosowne zaświadczenie lekarskie albo karta leczenia szpitalnego. Tymczasem skarżący jako przyczynę uchybienia terminu wskazał wieloletnią chorobę alkoholową i spowodowane nią problemy z pamięcią. Oznacza to, że schorzenia te nie mają niespodziewanego lub nagłego charakteru, lecz wskazują na ogólnie zły stan zdrowia skarżącego spowodowany nadużywaniem alkoholu. Nie są to zatem okoliczności, które uniemożliwiały mu możliwość osobistego działania (nadania wniosku pocztą). Podobnie nieobecność skarżącego na rozprawie, stosownie do art. 107 p.p.s.a. nie stanowiła sama w sobie przeszkody do wydania wyroku, tym bardziej, że wraz zawiadomieniem o terminie rozprawy skarżący został pouczony, że w przypadku oddalenia skargi wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku należy złożyć w terminie siedmiu dni od dnia jego ogłoszenia, jednakże jak przyznał sam tego pouczenia nie przeczytał. Nieuzasadniona jest zatem podnoszona przez skarżącego okoliczność, że jego nieobecność na rozprawie z uwagi na brak środków finansowych na dojazd do Sądu mogła mieć jakikolwiek wpływ na zachowanie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Nie zasługuje również na uwzględnienie okoliczność nieznajomości prawa, szczególnie w sytuacji, gdy prawidłowo został zrealizowany przez Sąd obowiązek pouczenia skarżącego o terminie i sposobie złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w przypadku oddalenia skargi (pkt 3 pouczenia zawartego w zawiadomieniu o rozprawie). Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, nieznajomość prawa nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu (zob. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 roku, w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 153/97, Lex nr 37127; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 roku, w sprawie o sygn. akt FZ 713/04, Lex nr 302279). W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, co na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. prowadziło do odmowy przywrócenia uchybionego terminu. a.bł.