II SA/Łd 133/08

Dnia 29 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 roku na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej H. i J. C. od postanowienia z dnia 17 września 2008 roku uchylającego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 czerwca 2008 r. o przyznaniu H. i J. C. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i odrzucającego skargę H. i J. C. w sprawie ze skargi H. i J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji dotyczącej scalania gruntów postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. LS Postanowieniem z dnia 17 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 czerwca 2008 r. przyznające H. i J. C. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i odrzucające skargę H. i J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji dotyczącej scalania gruntów. W dniu 14 października 2008 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo H. i J. C., w którym skarżący wnieśli odwołanie od w. w. postanowienia. W treści pisma skarżący oświadczyli, że są rolnikami rencistami i nie znają obowiązujących przepisów. Skarżący stwierdzili, iż nie rozumieją, że wcześniejsze postanowienie nie było wydane zgodnie z prawem. Nikt nie powiadamiał ich, że powinni wnieść opłaty sądowe, gdyż nie przysługuje im zwolnienie od opłat sądowych. Skarżący ponownie wnieśli o zwolnienie ich z opłat sądowych stwierdzając, że doręczyli do Sądu wymagane dokumenty, oraz o rozpatrzenie ich skargi. W związku z powyższym, pismo zostało potraktowane jako skarga kasacyjna od powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym obowiązku takiego nie ma, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 ustawy). Nie ma zatem wątpliwości, że jednym z podstawowych warunków skuteczności skargi kasacyjnej jest to by została ona sporządzona przez działający w imieniu i na rzecz skarżącego podmiot profesjonalny jakim jest adwokat lub radca prawny. Od zachowania tego obowiązku zostały zwolnione osoby, których wykształcenie lub wykonywany zawód zagwarantować mogą, że wnosząc skargę kasacyjną zachowają staranność, której można oczekiwać od zawodowego pełnomocnika. Jednoznacznie można stwierdzić, że skarżący korzystając z przysługującego im środka odwoławczego nie zachowali warunku, jaki nałożył na nich ustawodawca w zakresie przymusu adwokacko – radcowskiego. Postanowienie zostało w dniu 22 września 2008 roku doręczone skarżącym wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej. Uznać zatem należy, że skarżący zostali skutecznie pouczeni o konieczności zachowania określonych wyżej warunków wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżący nie wykazali również, że należą do osób wyłączonych z kręgu osób objętych przymusem adwokacko – radcowskim przy wnoszeniu skargi kasacyjnej. Stosownie do treści przepisu art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Taką inną przyczyną w rozumienia cytowanego przepisu jest niezachowanie przymusu adwokacko – radcowskiego. Wobec powyższego, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w postanowieniu. LS