II SA/Łd 1336/01

Dnia 25 lutego 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Małgorzata Stahl, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant referent stażysta Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi I. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz I. W. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się wyroku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...], Nr [...] zezwalającą M. i W. W. na użytkowanie budynku szwalni o pow. zabudowy 88,20 m2, pow. użytkowej 67,34 m2, kubaturze 317 m3, pow. całkowitej 67,34 m2 zlokalizowanego na działce położonej w R. przy ul. A 34. Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 22 lutego 2000 r. M. i W. W. złożyli wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń budynku szwalni. W trakcie postępowania sąsiadka wnioskodawców - I. W. pismem z dnia 16 czerwca 2000 r. sprzeciwiła się wydaniu pozwolenia na użytkowanie, gdyż budynek szwalni zlokalizowany jest w odległości 5,50 m od granicy jej działki. Organ I instancji decyzją z dnia [...], Nr [...] wydał zezwolenie na użytkowanie szwalni. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła I. W. wnosząc o jej uchylenie, gdyż usytuowanie budynku jest sprzeczne z przepisami prawa budowlanego i powoduje zacienienie jej budynku mieszkalnego. Nie wyraża ona zgody na użytkowanie budynku, ponieważ doznaje ona z tego powodu dużych uciążliwości. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...], Nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z regulacją art. 56 i 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), inwestor był zobowiązany dołączyć do wniosku enumeratywnie wymienione dokumenty. W przedmiotowej sprawie inwestor tego nie uczynił, a Starosta Powiatu [...] wydając decyzję z dnia [...] dokonał tego niejako przedwcześnie, bez dostarczenia przez inwestorów kompletu dokumentów. Organ I instancji, po uzupełnieniu akt, decyzją z dnia [...] udzielił wnioskodawcom pozwolenia na użytkowanie. W uzasadnieniu podał, że M. i W. W. przedłożyli brakujące, pozytywne opinie i uzgodnienia oraz wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wobec czego wydał pozytywną decyzję. W odwołaniu I. W. powołała się przede wszystkim na niegodne z przepisami usytuowanie budynku, co powoduje zacienienie jej nieruchomości. Ponadto budynek jest użytkowany jako szwalnia długo przed wystąpieniem przez M. i W. W. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu akt przedmiotowej sprawy oraz argumentów odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, iż po myśli regulacji art. 59 ust. 1 prawa budowlanego właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu i warunkami pozwolenia na budowę i uporządkowania terenu budowy. Stosownie do unormowania art. 57 ust. 3 prawa budowlanego inwestor po wezwaniu organu przedłożył wymagane prawem dokumenty. W tej sytuacji przedmiotowe pozwolenie na użytkowanie wydano z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła I. W. wskazując, że wnioskodawcy użytkują budynek jako szwalnię od października 1996 r. Nie wyraziła jednocześnie zgody na przedmiotową budowę, co było niezbędne zgodnie z § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.). Usytuowanie szwalni za oknami budynku skarżącej pomniejsza w znacznym stopniu wartość jej domu. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był przeto rozpoznać skargę w oparciu o przepisy nowej ustawy. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 powołanego aktu ). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 56 ust. 1, art. 57 ust. 3 i 4 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ), a nadto z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego nakładających na organ administracji publicznej obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy ( art. 7 i 77 kpa ). Zgodnie z powołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisem art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ) właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, a także uporządkowania terenu budowy. Stosownie zaś do uregulowania zawartego w art. 57 ust. 1 powołanej ustawy inwestor obowiązany jest dołączyć do wniosku wymienione w tym przepisie dokumenty, a nadto zgodnie z ust. 3 tegoż przepisu oświadczenie o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 ust. 1. Z uwagi na treść art. 56 ust. 2 zawiadomienie wskazanych organów powinno nastąpić co najmniej na 14 dni przed zamierzonym złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W niniejszej sprawie oświadczenia takiego inwestorzy nie złożyli i nie wykonali obowiązku wynikającego z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w R. z dnia 27 czerwca 2000 r. Brak przedłożenia przez inwestorów wymaganych wskazanymi przepisami dokumentów stanowił podstawę uchylenia przez Wojewodę [...] decyzji organu administracji architektoniczno- budowlanej I instancji z dnia [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Należy zgodzić się ze skarżącą, iż w toku ponownego rozpoznania sprawy inwestorzy nie dopełnili obowiązku złożenia wszystkich wymaganych dokumentów i oświadczeń, a mimo to Starosta Powiatu [...] w dniu [...] wydał decyzję zezwalającą na użytkowanie przez M. i W. małż. W. przedmiotowego budynku szwalni. W aktach postępowania administracyjnego nadal brak jest bowiem oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony wszystkich wymienionych w art. 56 organów. ( art. 57 ust. 3 w związku z art. 56 ust. 1 ustawy ). Uzasadniona może być zatem obawa skarżącej, czy przedmiotowy obiekt wzniesiony został z zachowaniem przepisów o ochronie przeciwpożarowej, na co powołała się w uzasadnieniu wniesionej skargi. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje również treść wyroku NSA Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 17 października 2003 r. ( sygn. akt II S.A./Łd 1501/00 ), którym uwzględniając skargę I. W. uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w R. z dnia [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu powołanej decyzji wskazano na konieczność ustalenia szeregu okoliczności, które mają także istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w tym porównania zakresu prac, jakie przewidywał zatwierdzony projekt budowlany z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, precyzyjnego ustalenia terminu rozpoczęcia robót , a nadto zgodności wykonanych robót z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę. Skarżąca twierdziła wszak konsekwentnie, że w oparciu o pozwolenie na budowę ( nadbudowę ) dokonano również rozbudowy budynku gospodarczego, a zatem wykonano część prac bez wymaganego pozwolenia. Brak jednoznacznych i nie budzących wątpliwości ustaleń w tym zakresie uchybia obowiązkowi wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przez organ administracji, które winno poprzedzać wydanie kwestionowanej skargą decyzji. W tym stanie rzeczy celowym wydaje się również przeprowadzenie oględzin nieruchomości i protokolarnego stwierdzenia na miejscu budowy okoliczności, o których stanowi przepis art. 59 ust. 1 powołanej ustawy – Prawo budowlane. Protokół z dnia 9 października 2000 r. nie odpowiada bowiem wymaganiom wskazanego przepisu, jako że zawiera wyłącznie lakoniczne stwierdzenie, że "budynek gospodarczy stanowiący własność M. i W. małżonków W. nadaje się do użytkowania jako szwalnia". Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji orzekając o kosztach postępowania na podstawie art. 200 ustawy. Zgodnie zaś z art. 152 powołanej ustawy stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się wyroku. Pozostałe podniesione przez skarżącą zarzuty związane z brakiem jej zgody na wydanie pozwolenia na budowę ( zgoda sąsiada w omawianym przypadku nie jest wymagana ), zacienieniem pomieszczeń mieszkalnych, czy też spadkiem wartości rynkowej stanowiącej jej własność nieruchomości są bezzasadne i nie miały jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie skargi.