II SA/Łd 134/14

Dnia 14 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 roku sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki kanału ściekowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją: decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz Syndyka masy upadłości "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w K. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., nakazującą A Sp. z o.o. z siedzibą w K. rozbiórkę kanału ściekowego. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 26 września 2012 r. na terenie posesji nr 7a przy ul. A w G. przeprowadzono kontrolę w sprawie prowadzonych robot budowlanych, w wyniku której stwierdzono, że na terenie posesji znajduje się budynek produkcyjny, w którym prowadzona jest działalność, związana z przetwórstwem warzyw. W zachodniej części działki wykonano otwarty kanał ściekowy o długości około 20 mb. Dno i skarpy kanału umocnione zostały płytami betonowymi. Kanał podzielono na kilka odcinków, które oddzielone zostały filtrami żwirowymi. W kanale separowane są nieczystości, spływające ze ściekami z budynku produkcyjnego. Pełnomocnik Zarządu A Sp. z o. o. - W. S. oświadczył, że kanał wykonany został w sierpniu 2012 r. oraz że firma nie posiada pozwolenia właściwego organu na jego wykonanie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po wszczęciu z urzędu postępowania, postanowieniem z dnia [...] wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez A Spółkę z o. o., polegające na przebudowie kanalizacji odprowadzającej ścieki z budynku produkcyjnego na terenie posesji nr 7a przy ul. A w G., zobowiązując jednocześnie inwestora, w oparciu o art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 243 z 2010r., poz. 1623 ze zm.), do opracowania i przedłożenia w terminie 30 dni inwentaryzacji geodezyjnej wykonanych robót wraz z oceną techniczną opracowaną przez uprawnioną osobę. Organ ustalił, że kanał wykonany został w miejscu przebiegu wcześniej wykonanej kanalizacji krytej Ø150, co stanowi przebudowę instalacji. Dodał, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 49b Prawa budowlanego, gdyż sprawa nie dotyczy budowy obiektu budowlanego. Oczyszczalnia ścieków stanowi, jego zdaniem, urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, gdyż jest urządzeniem technicznym, związanym funkcjonalnie z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazał inwestorowi doprowadzenie kanalizacji do stanu poprzedniego poprzez rozebranie kanału z trzema zbiornikami i filtrami żwirowymi i ułożenie rurociągu krytego PCV Ø150. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A Spółka z o.o. wskazując, że decyzja jest niewykonalna, bowiem kanał nie jest położony w miejscu przebiegu wcześniej istniejącej kanalizacji, zatem nie można odtworzyć istniejącego wcześniej rurociągu. Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, uchylił decyzję organu I instancji z dnia 21 grudnia 2012 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 48 Prawa budowlanego, bowiem w myśl art. 3 pkt 3 ustawy przez budowlę rozumie się każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m. in. budowle ziemne, hydrotechniczne, zbiorniki, oczyszczalnie ścieków, stacje uzdatniania wody, a wymienione przykładowo budowle stanowią odrębne pod względem technicznym części przedmiotów, składających się na całość użytkową. Z uwagi zaś na to, że strona zarzuca błędne ustalenie, że kanał położony jest w miejscu wcześniej istniejącej kanalizacji, organ I instancji winien ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. W dniu 4 kwietnia 2013 r., w celu uzupełnienia materiału dowodowego, przeprowadzono ponownie kontrolę, podczas której ustalono, że nowowybudowany kanał nie znajduje się w miejscu istniejącej już kanalizacji oraz, że podczas wykonywania kanału nie demontowano żadnego jej odcinka. Pełnomocnik Zarządu Spółki oświadczył, że wykonanie kanału stanowi rozbudowę kanalizacji istniejącej. Wykonanie kanału z filtrami było warunkiem postawionym przez gestora sieci w związku z odprowadzaniem ścieków do kanalizacji gminnej. Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wstrzymał roboty budowlane, polegające na budowie kanału i nałożył na A Sp. z o.o., jako inwestora w/w budowy, obowiązek dostarczenia w terminie do 31 lipca 2013 r. następujących dokumentów: - ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, - czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z oceną techniczną wykonaną przez uprawnioną osobę lub instytucję, - oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ ustalił ponadto obowiązek zabezpieczenia obiektu przed dostępem osób postronnych. Jednocześnie poinformował inwestora, iż warunkiem legalizacji obiektu jest wykonanie wskazanych czynności oraz uiszczenie opłaty legalizacyjnej, ustalonej w drodze odrębnego postanowienia zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, nakazał A Sp. z o.o. z siedzibą w K. rozbiórkę kanału ściekowego z filtrami żwirowymi na terenie działki nr ewid. 140/4 w G. przy ul. A nr 7a, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ stwierdził, że wykonanie kanału betonowego, służącego do gromadzenia nieczystości i ich filtrowania, bez pozwolenia na budowę stanowi samowolę budowlaną. Obiekt taki nie jest co prawda budynkiem, obiektem małej architektury, ani też urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 2, 4 i 9 ustawy Prawo budowlane. Powinien być jednak kwalifikowany jako budowla, której zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, wykonanie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Tego typu obiekt nie został bowiem zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Legalizacja takiej budowli winna więc zostać dokonana na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił, że w dniu 29 lipca 2013 r. w organie stawił się W. S., który oświadczył, że wysokość opłaty legalizacyjnej powoduje nieopłacalność legalizacji i w związku z tym inwestor zdecydowany jest na rozbiórkę kanału ściekowego. Ponadto, do dnia wydania decyzji inwestor nie przedłożył wymaganej dokumentacji, umożliwiającej legalizację budowy kanału ściekowego, co obligowało organ do nakazania jego rozbiórki. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A Sp. z o. o., podnosząc, że wybudowany kanał jest instalacją towarzyszącą, wspomagającą i niezbędną do odprowadzenia ścieków technologicznych, a co za tym idzie spełnia wymogi art. 3 pkt 9, który przedmiotowy kanał kwalifikuje jako urządzenie budowlane, a nie jako budowlę. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wśród przykładowego wyliczenia zawartego w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ustawodawca wymienił urządzenia hydrotechniczne, które ze względu na przeznaczenie - prowadzenie gospodarki wodnej, jest najbardziej zbliżone do studni głębinowej. Co prawda ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji legalnej pojęcia urządzenia hydrotechnicznego, to definicja taka została zawarta w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2007 r. nr 86 poz. 576), wydanym na podstawie delegacji zamieszczonej w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W treści przepisu § 3 pkt 1 rozporządzenia wymienia się budowle wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi z nimi związanymi, służące gospodarce wodnej oraz kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, przepis ten obejmuje swoim pojęciem kanały ściekowe z filtrami żwirowymi, służącymi do wstępnego oczyszczenia wody, oddawanej do kanalizacji miejskiej, do których zaliczane są studnie głębinowe. Wykonany kanał ściekowy z filtrami żwirowymi stanowi samodzielną budowlę, na wykonanie której uprzednio należało uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Skoro inwestor takiej decyzji nie uzyskał, organ I instancji słusznie uznał, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej. Organ I instancji zbadał zgodność przedmiotowego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i umożliwił Spółce jego legalizację, nakładając na inwestora obowiązek przedłożenia określonych dokumentów. Taka sytuacja obligowała z kolei organ do zastosowania sankcji, o jakiej mowa w art. 48 ust. 4 w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3. W odniesieniu do odwołania A Sp. z o.o., wskazał, że okoliczności podnoszone przez Spółkę nie miały wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Syndyk A Spółki z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w K.. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 8, 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267), powoływanej dalej jako k.p.a., a ponadto art. 3 oraz art. 28, 29 i 48 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie strony wykonany rów, obłożony nietrwale płytami betonowymi (w celu zapobieżenia wymywania ziemi przez płynące ścieki jak i przesiąkania do gruntu odprowadzanych nieczystości), wypełniony przegrodami żwirowym i stanowiący filtr dla ciał stałych i cząstek ciał stałych, zawartych w wodach opadowych lub w ściekach, stanowi naturalny separator, umożliwiający podczyszczenie ścieków (odprowadzanych dalej do zewnętrznej sieci kanalizacyjnej i tamtędy do oczyszczalni ścieków) i nie stanowi obiektu budowlanego, ani urządzenia budowlanego w myśl art. 3 Prawa budowlanego trwale związanego z gruntem. Nie służy on oczyszczeniu ścieków, tylko podczyszczeniu ich poprzez przechwycenie ciał i cząstek ciał stałych, których zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami nie wolno z wodami opadowymi i ściekami odprowadzać do kanalizacji i przez nią do oczyszczalni ścieków. Jest on zatem jedynie elementem usprawniającym funkcjonowanie istniejącej wcześniej już sieci kanalizacyjnej na działce, a zatem jego powstanie stanowiło rezultat przebudowy sieci kanalizacyjnej, co w myśl art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy Prawo budowlane nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, poprzedzająca ją decyzja i postanowienie organu I instancji naruszają przepisy prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż z chwilą ogłoszenia upadłości likwidacyjnej, postępowania sądowe i administracyjne, dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i dalej prowadzone jedynie przez syndyka i przeciwko niemu. Stąd też wobec prawomocnego ogłoszenia upadłości Spółki za stronę skarżącą w niniejszej sprawie uznano syndyka masy upadłości (art. 144 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 1112 ze zm.). Przechodząc natomiast do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, podnieść trzeba, iż jakkolwiek ustalenia poczynione przez organ, opierają się na informacjach, uzyskanych podczas oględzin od osoby, której pełnomocnictwo nie zostało załączone do akt sprawy, okolicznością niekwestionowaną jest wybudowanie przez upadłą Spółkę kanału ściekowego z trzema zbiornikami, wyposażonego w trzy filtry żwirowe. Nie budzi również wątpliwości, iż roboty te zostały wykonane (i zakończone) w sierpniu 2012r. oraz że Spółka nie legitymuje się pozwoleniem na budowę ani też zgłoszeniem wykonanej inwestycji. Sporna jest natomiast jej kwalifikacja prawna, która wiąże się z zastosowaniem określonego reżimu prawnego, dla wyeliminowania skutków samowoli. W tym zakresie nie można natomiast zaakceptować stanowiska organów, iż wybudowany kanał jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, bowiem stanowi budowlę hydrotechniczną porównywalną ze studnią głębinową. Budowla hydrotechniczna, zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowlane hydrotechniczne i ich usytuowanie to budowla wraz z urządzeniami i instalacjami, służąca gospodarce wodnej oraz kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich (§ 3 pkt 1). Gospodarka wodna to kształtowanie i ochrona zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi (art. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne - tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 145 ze zm.) Wybudowany kanał ściekowy służy natomiast podczyszczaniu odprowadzanych do kanalizacji ścieków, brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do traktowania go jako element gospodarki wodnej, w szczególności porównywalny do studni głębinowej. Zgodnie z definicją ustawową budowli, jest nią natomiast każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Rozstrzygające znaczenie ma zatem fakt, iż budowlą jest obiekt budowlany nie będący budynkiem ani obiektem małej architektury. Definicja obiektu budowlanego wskazuje zaś, iż jest nim m.in. budowla, stanowiąca całość techniczno-użytkową. W rozpoznawanej sprawie, wybudowany kanał ściekowy jest elementem urządzenia, służącego odprowadzaniu ścieków do kanalizacji gminnej. Rolą jego jest podczyszczanie ścieków technologicznych, odprowadzanych z budynku, w którym znajduje się zakład, prowadzony przez Spółkę do sieci kanalizacyjnej. Stanowi zatem jedynie element urządzenia budowlanego, jakim jest wewnętrzna instalacja służąca do odprowadzania ścieków z obiektu budowlanego, która jest z nim technicznie związana i zapewnia możliwość jego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem. Rozbudowa czy też przebudowa takiej instalacji wymaga, po myśli art. 28 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę, ponieważ nie znajduje się w katalogu wyłączeń, o których mowa w art. 29 tejże ustawy. Wyłączenie obejmuje bowiem jedynie budowę przyłączy kanalizacyjnych (art.29 ust. 1 pkt 20) oraz przebudowę sieci kanalizacyjnych (art.29 ust. 2 pkt 11), którym wykonana inwestycja nie jest. Przyłączem jest natomiast, po myśli art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2007r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (tekst jednolity Dz.U. nr 123 z 2006r., poz. 858 ze zm.), odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej; siecią zaś, zgodnie z treścią art. 2 pkt 7 powołanej ustawy - przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Konstatacja wspomniana prowadzi więc do wniosku, że upadła Spółka, nie dysponując decyzją o pozwoleniu na budowę w zakresie rozbudowy i przebudowy wewnętrznej instalacji kanalizacyjnej dopuściła się samowoli budowlanej. Jej ewentualna legalizacja, z uwagi na charakter inwestycji (nie będącej obiektem budowlanym ani jego częścią) możliwa jest zaś na podstawie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Dodać przy tym należy, iż w przypadku zakończenia robót budowlanych, brak jest uzasadnienia dla wydawania postanowienia o wstrzymaniu robót, zaś postępowanie winno być prowadzone w oparciu o przepis art. 51 ust. 7 ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji i postanowienia organu I instancji, uznając to za koniczne dla końcowego załatwienia sprawy. Po myśli art. 152 p.p.s.a. stwierdzono natomiast, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (500,-zł.) oraz wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego adwokatem, ustalonemu w oparciu o treść § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) na kwotę 240,-zł. Prowadząc ponownie postępowanie, organy winny uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię przepisów prawa, podejmując i prawidłowo uzasadniając wydane rozstrzygnięcie. a.tp.