II SA/Łd 134/16

Dnia 23 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], znak: [...] w sprawie ze skargi J. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji p o s t a n a w i a: 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia; 2. odmówić wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], znak: [...]. a.bł. J. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], znak: [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., cytowanej dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Rozstrzygając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w trybie art. 61 p.p.s.a. mogą być tylko akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Natomiast przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie. Innymi słowy, wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, bowiem akt ten nie nakłada nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. Dodatkowo należy stwierdzić, iż stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest uprawniony do wstrzymania wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych tylko w granicach tej samej sprawy. Biorąc pod uwagę, iż niniejsze postępowanie wywołane jest skargą na postanowienie w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, to granice sprawy odnoszą się do tego właśnie przedmiotu, poza którym pozostaje decyzja kasatoryjna w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Niemniej jednak taka decyzja również nie należy do aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie, a więc nadających się do wstrzymania. Niezależnie od powyższego podkreślenia również wymaga, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która - co należy jeszcze raz podkreślić - jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. Jeżeli zatem skarżący nie wywiązali się z obowiązku chociażby uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, to brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. a.bł.