II SA/Łd 1347/11

Dnia 17 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA: Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania Z. K. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] r. znak: [...] odmawiającej przyznania zasiłku celowego specjalnego na zakup leków, okularów, dwóch koron zębowych i protezy zębowej górnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. . 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że w dniu 24 czerwca 2011 r. Z. K. zwróciła się do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z wnioskiem o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków, okularów, dwóch koron zębowych i protezy zębowej górnej. Wnioskodawczyni przedstawiła dokumenty uzasadniające jej trudną sytuację finansową oraz zdrowotną oraz załączyła faktury potwierdzające poniesione wydatki. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że prowadzi ona jednoosobowe gospodarstwo domowe i osiąga dochód z tytułu emerytury i zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej wysokości 1.042,48 zł, przekraczający znacznie kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynoszące 477,00 zł. Wnioskodawczyni może także liczyć na pomoc syna, który m.in. w maju 2011 r. przekazał jej 250,00 zł. Jednocześnie za zasadne organ I instancji uznał, wystąpienie o przeprowadzenie wywiadów alimentacyjnych u dzieci Z. K. Z uwagi na powyższe w dniu 7 lipca 2011 r. wnioskodawczyni zrezygnowała z ubiegania się o przyznanie zasiłku celowego specjalnego, zaś organ I instancji decyzją z dnia [...] r. znak: [...] umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Na skutek uwzględnienia odwołania wniesionego przez Z.K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. znak: [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, argumentując, że Kierownik MGOPS w W. winien przede wszystkim ustalić, czy zachodzą przesłanki do przyznania stronie zasiłku celowego specjalnego w rozumieniu art. 41 pkt 1 ustawy. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Kierownik MGOPS w W. decyzją z dnia [...] r. znak: [...] odmówił przyznania Z.K. zasiłku celowego specjalnego na zakup leków, okularów, dwóch koron zębowych i protezy zębowej górnej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dochód wnioskodawczyni znacznie przekracza kryterium ustawowe uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Co istotne, strona otrzymuje pomoc finansową i materialną od syna. Organ zaznaczył również, że podlegając ubezpieczeniu zdrowotnemu strona miała możliwość skorzystania z refundacji kosztów zakupu okularów, koron i protez zębowych z Narodowego Funduszu Zdrowia. Dodatkowo organ zauważył, że zakup wspomnianych wyżej przedmiotów został już dokonany przez stronę ze środków przez nią zgromadzonych we wcześniejszych miesiącach i wobec tego brak jest podstaw do przyznania przedmiotowego zasiłku również z tej przyczyny, bowiem świadczenia z pomocy społecznej nie posiadają charakteru rekompensaty za poniesione wydatki. Organ Instancji wskazał następnie, że w sprawie nie zachodził także szczególnie uzasadniony przypadek stanowiący przesłankę przyznania zasiłku celowego specjalnego, czy też jakiegokolwiek innego świadczenia pomocowego. W odwołaniu od tej decyzji Z.K. wskazała, że jest osobą niepełnosprawną i nie może wykonywać pracy zarobkowej, co pozwoliłoby na zwiększenie jej dochodu, w sytuacji kiedy jest zmuszona do ponoszenia znacznych wydatków na swoje utrzymanie. Podkreśliła, że organ I instancji nie wymienił wszystkich poniesionych przez nią wydatków na zakup żywności oraz odzieży na łączną kwotę 807,00 zł. Zwróciła również uwagę na fakt, iż w najbliższym czasie będzie zmuszona ponieść koszt naprawy uszkodzonej lodówki oraz zakupu opału. Na pomoc syna nie będzie mogła liczyć, ponieważ w sierpniu 2011 r. udzielił jej znacznej pomocy materialnej w postaci zakupionych mebli. Wskazała także, że dokonała zakupu protez i koron zębowych w ramach refundacji przez Narodowy Fundusz Zdrowia, ale były one źle dopasowane i w konsekwencji dolna proteza uległa zniszczeniu, a górna jest nieużywana. Natomiast lekarz okulista odmówił jej zbadania wzroku. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego zarzuty wskazane w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. SKO powołując się na treść art. 36 pkt 1 lit. c i art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, wywiodło, że otrzymanie wnioskowanego świadczenia jest uzależnione od łącznego spełnienia następujących warunków: wystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku i osiągania przez osobę samotnie gospodarującą lub rodzinę, dochodów niepozwalających na ubieganie się o świadczenia wymagające spełnienia kryterium dochodowego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej Z.K. spełnia tylko jedną z wymienionych przesłanek, a mianowicie osiąga dochód niepozwalający na ubieganie się o świadczenia wymagające spełnienia kryterium dochodowego. Wnioskodawczyni jest osobą samotnie gospodarującą, zajmującą jedno pomieszczenie w budynku należącym do córki. Posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności i osiąga dochód z tytułu emerytury oraz zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej wysokości 1.042,48 zł miesięcznie, w sytuacji gdy kryterium dochodowe dla osób prowadzących jednoosobowe gospodarstwo domowe wynosi 477,00 zł. Z powyższych ustaleń jednoznacznie zatem wynika, że Z.K. znacznie przekracza ustawowe kryterium dochodowe, co nie pozwala jej na ubieganie się o świadczenia, wymagające jego spełnienia. Może natomiast ubiegać się o przyznanie zasiłku celowego specjalnego. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż w rozpoznawanej sprawie nie występuje szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający przyznanie spornego świadczenia. Zasiłek celowy specjalny, co wynika z regulacji art. 41 pkt 1 ustawy może być przyznany "w szczególnie uzasadnionych przypadkach", a wiec w sytuacjach zupełnie wyjątkowych, bowiem o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód strony, a sytuacja życiowa, w której się ona znalazła. Zatem, nie można z tej formy pomocy społecznej wyprowadzać wniosku, iż przyznanie takiego zasiłku jest obowiązkiem organu - tak jak czyni się to w odniesieniu do osób spełniających kryterium dochodowe. O wystąpieniu rozważanej przesłanki można mówić wtedy, jeżeli określony przypadek nie jest zdarzeniem zwykłym, powszednim, zazwyczaj występującym. Szczególnie uzasadniony przypadek to sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach lub tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą ani do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są przypadkami o wybitnych cechach, występują zupełnie okazjonalnie, wymagają kumulacji wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczają granicami przewidywalności poza wszelkie możliwości ludzkiej zapobiegliwości życiowej. W tych okolicznościach Kolegium uznało, że przedstawione przez Z.K. okoliczności nie mogą zostać zakwalifikowane jako szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 41 pkt 1 ustawy. Mają one bowiem charakter zwykłych i powszechnie występujących zdarzeń, możliwych do przewidzenia. Wydatki poniesione przez stronę na zakup okularów, 2 koron zębowych i protezy górnej nie dotyczą sytuacji wyjątkowej, w której znalazła się wnioskodawczyni. Nie zmienia tego również fakt, iż zakupione w ramach NFZ protezy i korony zębowe były niedopasowane i nie spełniały swoich funkcji, a także okoliczność, że okulista odmówił odwołującej się przeprowadzenia badania wzroku. Podobnie wydatki, wskazane przez skarżącą w odwołaniu, na zakup żywności oraz odzieży na łączną kwotę 807,00 zł, na które, jej zdaniem, organ I instancji nie zwrócił uwagi, jak również okoliczność, że w najbliższym czasie będzie zmuszona ponieść koszty naprawy uszkodzonej lodówki, czy zakupu opału, nie dają możliwości zakwalifikowania sytuacji skarżącej jako wyjątkowej. Dochód skarżącej, przy stosunkowo niewielkich stałych kosztach utrzymania (miesięcznie: 47,00 zł - gaz, 31,22 zł - energia elektryczna, 40,00 zł - woda), przy racjonalnym gospodarowaniu winien zabezpieczyć jej podstawowe potrzeby. Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego sprawy, strona nie jest pozbawiona pomocy osób zobowiązanych do alimentacji, w szczególności syna. Kolegium dodało również, że rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego specjalnego organ pomocowy musiał uwzględnić nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej, często pozbawionych jakichkolwiek źródeł utrzymania, czy pomocy. Reasumując Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego i zasadnie odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia pomocowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z.K. powtórzyła zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji, podnosząc iż w jej ocenie wydane w sprawie decyzje są sprzeczne z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a."), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W świetle powyższych regulacji Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady procedowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania Z. K. zasiłku celowego specjalnego na zakup leków, okularów, dwóch koron zębowych i protezy zębowej górnej. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 ze zm. – przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa"), w myśl którego w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Brzmienie powyższego unormowania prowadzi – w ocenie Sądu - do wniosku, że zasiłek celowy specjalny może być przyznany przez organ administracyjny w przypadku spełnienia następujących przesłanek. Po pierwsze, o przyznanie rozważanego świadczenia może wnioskować osoba albo rodzina, której dochód przekracza odpowiednio kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej - w tym wypadku kwotę - 477 zł, bądź odpowiednio kryterium dochodowe rodziny wynoszące - 351 zł na osobę w rodzinie (§ 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej {Dz.U. nr 127, poz. 1055} w zw. z art. 9 ust. 8 ustawy). Po drugie, musi wystąpić szczególnie uzasadniony przypadek. Po trzecie, przyznanie rzeczonego świadczenia oparte jest na uznaniu administracyjnym, ponieważ użyty w cytowanym przepisie zwrot "może" świadczy o tym, że organ może, aczkolwiek nie musi przyznać wnioskowane świadczenie. Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może orzec o odmowie jego przyznania, bądź przyznać go w wysokości, jaką uzna za zasadną (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1789/10 – Lex nr 950874). Pojęcie "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, nie mniej jednak - w przekonaniu Sądu - chodzi tu o sytuację wyjątkową, nadzwyczajną, nie nadarzającą się codziennie. Szczególnie uzasadniony przypadek to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1416/07 – Lex nr 489088). W opinii Sądu ustalenie, że w danej sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek nakłada na organ administracyjny obowiązek szczególnie wnikliwego przeanalizowania sytuacji osobistej, rodzinnej, zdrowotnej i finansowej wnioskodawcy. Dla oceny "szczególnie uzasadnionego przypadku" nie bez znaczenia pozostaje fakt, że rozważane świadczenie dotyczy wyłącznie osób o określonych dochodach, przekraczających ustawowe kryterium dochodowe, których sytuacja materialna co do zasady na co dzień jest na tyle dobra, że osoby te w pierwszej kolejności samodzielnie powinny podejmować starania o przezwyciężenie szczególnie trudnej sytuacji w jakiej się znalazły. Zasiłek celowy specjalny nie jest wobec tego świadczeniem, które może stanowić rekompensatę za poniesione przez wnioskodawcę wydatki, nie może być też traktowany jako stałe źródło dochodu dla osoby ubiegającej się o jego przyznanie. Nadto nie powinien być traktowany jako forma dofinansowania na podniesienie dotychczasowego standardu życia wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie organy administracyjne w oparciu o przeprowadzony w dniu 24 czerwca 2011 r. wywiad środowiskowy prawidłowo ustaliły sytuację osobistą, rodzinną, zdrowotną i finansową Z.K., która wnioskowała o przyznanie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków, okularów, dwóch koron zębowych i protezy zębowej górnej. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego skarżąca jest osobą schorowaną, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wydanym w dniu 28 lutego 2003 r. przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S., poruszającą się na elektrycznym wózku inwalidzkim. Strona choruje na jaskrę i alergię, nadciśnienie tętnicze, chorobę niedokrwienną serca, leczy się także na cukrzycę i w związku z tym ponosi znaczne wydatki na dietę cukrzycową. Doskwierają jej także stany zwyrodnieniowe kręgosłupa, stawów kolanowych i biodrowych. Strona skarżąca zamieszkuje w domu, stanowiącym własność córki, gdzie zajmuje jedno pomieszczenie i prowadzi odrębne gospodarstwo domowe w stosunku do męża L.K., z którym pozostaje w separacji. Na miesięczny dochód wnioskodawczyni składają się świadczenie emerytalne otrzymywane z ZUS w wysokości 889,48 zł i zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł, co łącznie stanowi kwotę 1.042,48 zł. Na miesięczne wydatki związane z utrzymaniem mieszkania składają się opłaty za gaz w wysokości 47 zł oraz energię elektryczną w wysokości 62,44 zł. Według oświadczenia strony złożonego w trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego, a następnie powtórzonego w odwołaniu i skardze do Sądu może ona liczyć na pomoc finansową oraz rzeczową ze strony syna. Przykładowo w miesiącu maju 2011 r. skarżąca otrzymała od syna 250 zł, natomiast w sierpniu tego samego roku syn zakupił jej nowe meble kuchenne, zlew, wykładzinę podłogową, stół, krzesła oraz wersalkę. Do wniosku o przyznanie rozważanego świadczenia strona załączyła kopie rachunków potwierdzających poniesione przez nią wydatki na zakup: okularów w wysokości 118 zł, protezy górnej w wysokości 500 zł, dwóch koron zębowych w kwocie 600 zł oraz leków w wysokości 116 zł. Przedłożyła ponadto własnoręcznie sporządzone szczegółowe zestawienie miesięcznych wydatków, na które składają się: dieta cukrzycowa – 680 zł, leki – 116 zł, gaz do kuchni – 47 zł, woda i prąd za dwa miesiące - 80 zł, co daje 40 zł miesięcznie, środki czystości - 50 zł, piżama damska – 18 zł, spodnie –15 zł, buty – 30 zł, dojazdy do lekarzy – 30 zł, dwie korony – 600 zł, proteza zębowa – 500 zł, dwie pary okularów 118 zł, co w sumie daje kwotę 2.244 zł. Z przytoczonych wyżej okoliczności wynika, że sytuacja finansowa strony nie jest łatwa i wymaga wsparcia ze strony dzieci, nie mniej, ma stały i pewny dochód, jakim jest emerytura i zasiłek pielęgnacyjny w łącznej kwocie 1.042,48 zł, przekraczającej według prawidłowej oceny organów obu instancji, ustawowe kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynoszące - 477 zł. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje również cel, na jaki rzeczone świadczenie miałoby zostać przyznane. Według strony zasiłek celowy specjalny miał zostać przeznaczony na zakup leków, okularów, dwóch koron zębowych i protezy zębowej górnej, co sugerowało, że chodzi tu o wydatki, które mogłyby zostać poniesione przez stronę w przyszłości. Tymczasem zgromadzona w sprawie dokumentacja dowodzi, że strona dokonała już zakupu tychże przedmiotów na łączną kwotę 1218 zł, co dodatkowo świadczy o tym, że dysponowała stosownymi środkami finansowymi, na co zresztą dobitnie wskazuje podsumowanie wydatków złożone przez stronę skarżącą w organie I instancji opiewające na kwotę 2.244 zł, a więc znacznie przekraczającą miesięczny dochód skarżącej. Zasadnie zatem przyjęły organy administracyjne, że obecnie strona domaga się rekompensaty poniesionych już wydatków ze strony organów pomocowych. W tym miejscu podkreślić trzeba, że zwrot wydatków na już zakupiony towar nie mieści się w zakresie przyznania specjalnego zasiłku celowego. Rzeczone świadczenie jak zostało to już podniesione na wstępie rozważań nie może bowiem stanowić rekompensaty za poniesione przez wnioskodawczynię wydatki. Sąd podziela również argumentację organów administracyjnych obu instancji, iż w stosunku do skarżącej nie występuje "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy. Za szczególnie uzasadniony przypadek przede wszystkim nie może być uznana sytuacja osobista ani stan zdrowia skarżącej, jej niepełnosprawność i ponoszone w związku z tym koszty leczenia. Okoliczności te nie mogą zostać zakwalifikowane jako szczególne, nadzwyczajne, nie dające się przewidzieć, tym bardziej, że jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z zaświadczeń lekarskich strona choruje i leczy się na stwierdzone w toku niniejszego postępowania dolegliwości już od wielu lat. Nie można wobec tego uznać, że sytuacja osobista czy zdrowotna skarżącej to zdarzenia mające charakter okazjonalny, nadzwyczajny, które wykraczają poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości, które są aż tak drastyczne i są następstwem wielu niedających się przewidzieć wydarzeń. Reasumując analiza podjętych w sprawie rozstrzygnięć potwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podobnie jak i organ I instancji prawidłowo, a co za tym idzie rzetelnie ustaliły stan faktyczny sprawy kierując się dyrektywami wynikającymi z art. 7 k.p.a., poczynione w tym zakresie ustalenia znajdują odzwierciedlenie w załączonym do sprawy kompletnym materiale dowodowym. Także motywy podjętych decyzji nie budzą – w ocenie Sądu – uzasadnionych wątpliwości w zakresie zachowania przesłanek z art. 107 § 3 k.p.a., są one bowiem rzeczowe, logiczne i spójne. Organy obu instancji szczegółowo przeanalizowały sytuację osobistą, zdrowotną, rodzinną oraz finansową skarżącej i prawidłowo oceniły ją w kontekście przesłanek z art. 41 pkt 1 ustawy, nie przekraczając granic uznania administracyjnego, czemu zresztą dały wraz w uzasadnieniach wydanych decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym rozstrzygnięciu zgodnie z regułami wynikającymi z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i obowiązującą zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ponownie rozpoznało i rozstrzygnęło sprawę będącą przedmiotem rozważań organu I instancji, rzeczowo, logicznie i spójnie odniosło się także do zarzutów podniesionych w odwołaniu dochodząc tym samym do słusznej konkluzji, że dochód skarżącej przy stosunkowo niewielkich stałych kosztach utrzymania, przy racjonalnym gospodarowaniu winien zabezpieczyć jej podstawowe potrzeby, zwłaszcza w sytuacji gdy strona może liczyć na pomoc osób zobowiązanych do alimentacji, w tym wypadku syna. W tych okolicznościach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, podobnie jak i decyzja organu I instancji odpowiadają prawu i brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego. Dodać w tym miejscu trzeba, że również argumenty skargi dotyczące w szczególności nieuwzględnienia przez organ I instancji załączonego przez stronę wykazu poniesionych wydatków nie mogły skutkować uchyleniem wydanych rozstrzygnięć, bowiem jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej, Kolegium w uzasadnieniu decyzji ustosunkowało się do tej okoliczności. Na marginesie poczynionych wyżej rozważań Sąd uznał za konieczne ustosunkowanie się do pism skarżącej z dnia 25 stycznia 2012 r. i 6 lutego 2012 r., w których domagała się ona zapoznania z treścią jej skargi i zebranym w sprawie materiałem dowodowym przed rozprawą oraz zajęcia przez Sąd jednoznacznego stanowiska, czy rzeczone świadczenie winno zostać jej przyznane. Godzi się w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z dyspozycją art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, co oznacza, że nie jest on uprawniony do zajęcia stanowiska w sprawie przed rozprawą, a tego domagała się skarżąca. Co więcej, Sąd ocenia tylko i wyłącznie, czy organy administracyjne działały w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego i procedury administracyjnej. Nie przejmuje sprawy do merytorycznego rozstrzygnięcia, nie może zatem orzec zamiast organu administracji publicznej o przyznaniu bądź nieprzyznaniu uprawnienia bądź o nałożeniu na stronę konkretnego obowiązku. Wobec podniesionych wyżej okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. B.C. ----------------------- 9