II SA/Łd 136/19

Dnia 16 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2019 roku sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] roku, znak: [...], a także postanowienie Burmistrza Miasta B. z dnia [...] roku, znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego M. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. P. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania M. P. i M. P. od decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu A w B., ul. A 8, zlokalizowanego na działkach nr ewid. 2230/3 i 2230/6 w obrębie [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2018r. poz. 2096, dalej jako k.p.a.), art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 62 a, art. 80 ust. 2 i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018r. poz. 2081, dalej jako ustawa) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018r. poz. 570), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku A Sp. z o.o., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu A w B., ul. A 8, zlokalizowanego na działkach nr ewid. 2230/3 i 2230/6 w obrębie [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. P. i M. P. wnosząc, o jej uchylenie. Odwołujący się zarzucili decyzji: - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - wydanie jej bez należytego rozstrzygnięcia wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie, w szczególności przyczyny rozbieżności pomiędzy wynikami pomiarów wykonanymi przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł. Delegatura w S., a przedstawionymi (oszacowanymi przy pomocy programu komputerowego) we wniosku dotyczącym planowanej inwestycji i implikacji tego faktu. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, przytaczając treść art. 59 ust. 1 ustawy wskazał, iż przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko nie są wyodrębniane poprzez wskazanie ogólnych kryteriów, a poprzez indywidualne ich wyliczenia. Taką konstrukcję przyjmuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 71, dalej jako rozporządzenie). Planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia tj. "polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone" w związku z § 3 ust. 1 pkt 1, tj. "instalacje do wytwarzania produktów przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych" oraz § 3 ust. 1 pkt 98, tj. "instalacje do pakowania i puszkowania produktów roślinnych lub zwierzęcych, o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 50 t na rok", należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wykonanie raportu może być wymagane. W tym stanie rzeczy, w ocenie Kolegium, nie może budzić wątpliwości, że planowana rozbudowa Zakładu A w B., należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalenie zaś, że planowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (należy bowiem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) musiało skutkować dokonaniem oceny zgodności tej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na przedmiotowym terenie stosownie do art. 80 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu. Kolegium podniosło, iż w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że teren inwestycji opisany we wniosku inwestora zlokalizowany jest na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta Brzeziny z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2005r., Nr 51, poz. 534 ze zm.). Przedmiotowe przedsięwzięcie znajduje się na terenie jednostki planistycznej 101 PU,U - tereny produkcji, usług oraz produkcyjno-usługowe o ewentualnej uciążliwości ograniczonej do granic działki. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie obecnie wykorzystywanym na cele związane z funkcją przemysłową. Otoczenie terenu inwestycyjnego stanowią tereny oznaczone w planie jako 101 PU, U oraz 99 MNu - tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej i usług uciążliwych. Najbliższe tereny chronione akustycznie sąsiadują z terenem przedsięwzięcia z każdej strony. Są to wspomniane tereny oznaczone symbolem 99 MNu, dla których zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826) dopuszczalny poziom hałasu wynosi 55 dB dla pory dnia i 45 dB dla pory nocy. Takie właśnie dopuszczalne standardy akustyczne uwzględnione zostały w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W wyniku obliczeń zasięg przewidywanego oddziaływania, prezentowany na załącznikach graficznych nie powoduje przekroczenia tych wartości. Ponadto z uzyskanej w toku postępowania opinii autora planu miejscowego wynika, że uzasadnione jest, aby traktować tereny MNu jako tereny podlegające ochronie przed hałasem, kwalifikujące się do mieszkaniowo - usługowych. Nie ma więc podstaw do twierdzenia, że dla tych terenów (zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej) standardy akustyczne wynoszą 50 dB dla pory dnia i 40 dB dla pory nocy, tak jak jest to w przypadku zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w obrębie której nie występuje funkcja usługowa. Ponadto przytoczony w odwołaniu fragment Karty informacyjnej przedsięwzięcia dotyczący lokalizacji zabudowy przemysłowej w stosunku do zabudowy podlegającej ochronie akustycznej zaczerpnięty został z rozdziału omawiającego ogólne metody i sposoby ochrony przed hałasem podejmowane między innymi na etapie planowania i nie dotyczy tego konkretnego przypadku. W tym stanie rzeczy Kolegium przyjęło, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej Kolegium podniosło, iż stwierdzenie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obligowało organ I instancji do podjęcia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym do uzyskania wymaganych prawem opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jak wynika z treści cyt. wyżej art. 59 ust. 1 ustawy, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się obligatoryjnie w przypadku planowania przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a w przypadku, gdy planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ocenę przeprowadza się tylko wtedy, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje o uwarunkowaniach środowiskowych, lecz wynika z przepisów prawa tj. z powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zakwalifikowanie przedsięwzięcia do kategorii wymienionych w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia nie oznacza więc automatycznie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcie to, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdy obowiązek powyższy zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, w drodze postanowienia wydanego przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po zasięgnięciu opinii podmiotów w nim wymienionych. W rozpatrywanej sprawie organami właściwymi do wydania opinii, o której mowa wyżej, był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. oraz Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., po zapoznaniu się z kartą informacyjną przedsięwzięcia, nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia (opinia z dnia 20 lipca 2018r. nr [...]). Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. w piśmie z dnia 27 lipca 2018r. nr [...] wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu A w B., ul. A 8 nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. w opinii z dnia 23 lipca 2018r. nr [...]. Z uwagi na fakt, że powyższe opinie nie mają charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ostateczne stanowisko w tej sprawie należało do Burmistrza Miasta B., który postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu A w B., ul. A 8, zlokalizowanego na działkach nr ewid. 2230/3 i 2230/6 w obrębie [...]. Przytaczając treść art. 84 ustawy organ odwoławczy podkreślił, iż przywołana regulacja nie precyzuje, co powinno być określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przepisie tym znalazło się bowiem jedynie stwierdzenie o konieczności wskazania na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (co zostało zresztą już stwierdzone w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy). Natomiast w ust. 2 tego przepisu wskazano na konieczność dołączenia do decyzji charakterystyki przedsięwzięcia. Nie oznacza to jednak, że nie ma ona określać żadnych innych kwestii. W ust. 1a art. 84 ustawy wskazano bowiem, że w decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, bowiem organ I instancji zawarł w decyzji istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Warunki te wynikały zarówno z załączonej do wniosku opracowania w postaci Karty informacyjnej, jak też opinii organów uczestniczących w postępowaniu. Kolegium podkreśliło, że żaden z tych dokumentów nie podnosi konieczności realizacji 12-metrowych ekranów akustycznych, o których mowa w odwołaniu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nadal jest orzeczeniem merytorycznym, dającym podstawę do ubiegania się o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy i powinna spełniać warunki wynikające z art. 107 k.p.a. Oznacza to, że powinno z niej precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się ona odnosi oraz w jakim miejscu ma być to przedsięwzięcie zlokalizowane. Informacje te winny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, które stosownie do art. 85 ust. 1 ww. ustawy jest elementem obligatoryjnym decyzji. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium, zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. W decyzji tej organ I instancji określił rodzaj i miejsce realizacji i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji oraz likwidacji. Podstawowym dokumentem w tej sprawie jest Karta informacyjna przedsięwzięcia, która została sporządzona zgodnie z art. 62a ustawy i zawiera wszystkie niezbędne informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1. Karta została podpisana stosownie do wymogu z art. 62a ust. 2 ustawy. Z Karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że wnioskowana rozbudowa Zakładu A obejmuje: zainstalowanie nowej automatycznej linii do produkcji pasz (w miejsce istniejącej), wykonanie fundamentu pod wieżę podajników, budowę nowego budynku dwuczęściowego o wysokościach 6 i 12 m, beż żadnych emitorów lub innych źródeł emisji zewnętrznej, budowę instalacji fotowoltaicznej o mocy 39,5 kW, na powierzchni dachu ok. 300 m2 na potrzeby Zakładu. Przedsięwzięcie przewiduje również zwiększenie baterii silosów o 4 szt. Pojemność każdego nowego silosa to 48,3 m3. Obecne na terenie Zakładu zainstalowanych jest 8 szt. silosów o pojemność 26,9 m3 każdy. Projektowana rozbudowa Zakładu prowadzona będzie głównie w obrębie działki 2230/6 i w niewielkim fragmencie działki 2230/3. Powierzchnia przedmiotowych działek wynosi: - 2230/6-0,1918 ha - 2230/3-0,2373 ha. Nowa linia automatyczna umożliwi przygotowanie gotowych pasz, pakowanie produktu w worki oraz przygotowanie palet z gotowymi produktami. Wymiana linii ręcznej na automatyczną pozwoli na ograniczenie dezorganizowanej emisji pyłów oraz zmniejszy emisję hałasu na stanowiskach pracy. Po zrealizowaniu inwestycji zdolność produkcyjna zakładu wzrośnie. Obecnie to ok. 12 tys. ton rocznie, po rozbudowie - do 18 tys. ton rocznie bez zwiększania zatrudnienia. Hałas, który będzie powstawał podczas prac montażowych, będzie związany z pracą maszyn oraz ruchem pojazdów ciężarowych. W trakcie prowadzenia prac montażowych okresowo, nieznacznie wzrośnie ruch pojazdów związany z dostawą materiałów. Praca sprzętu oraz okresowo zwiększony ruch samochodów będą powodować wzrost poziomu hałasu . W trakcie prowadzenia prac największym zagrożeniem jest hałas i drgania związane z pracą ciężkiego sprzętu oraz z transportem. Pracownicy urządzeń będą wyposażeni w nauszniki odpowiednio dobrane do poziomu dźwięku. W celu zminimalizowania wpływu uciążliwości akustycznej związanej z robotami budowlanymi w zaskarżonej decyzji zawarte zostały zalecenie zarówno co do pory dnia, w której prace mają być prowadzone, jak też do używanego rodzaju sprzętu oraz rodzaju technologii. Głównymi emitorami hałasu na terenie zakładu będą: nowoprojektowany budynek produkcyjny, - istniejące budynki produkcyjne, - wieża podajnika kubełkowego z napędami elektrycznymi źródła komunikacyjne - pojazdy ciężkie dojeżdżające do obiektu wraz z procesem rozładunku surowców. W wyniku przeprowadzonej i przedstawionej w karcie informacyjnej przedmiotowego przedsięwzięcia analizy, uzyskano mapy akustyczne terenu inwestycji oraz terenów sąsiadujących. Izofony przedstawiające dopuszczalne wartości hałasu dla najbliższych terenów chronionych akustycznie nie wykazały przekroczeń dopuszczalnych wartości. Przeprowadzona analiza wykazała, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływało na sąsiadujące tereny, w tym również na tereny chronione akustycznie. Analiza akustyczna przedstawiona w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia uwzględnia zarówno istniejące źródła hałasu, jak i projektowane. Oznacza to, że w wyniku przeprowadzonej symulacji komputerowej uzyskano wielkość emisji hałasu będącą odzwierciedleniem skumulowanego oddziaływania związanego ze stanem istniejącym i projektowanym. Dane wyjściowe, stanowiące podstawę do przeprowadzenia symulacji komputerowej określającej wielkość emisji hałasu do środowiska uwzględniają: - źródła hałasu istniejące - funkcjonujący budynek produkcyjny, transport związany z działalnością zakładu, - źródła hałasu projektowane - wieża podajników, nowy budynek produkcyjny, transport samochodowy, co oznacza, że przeprowadzona analiza uwzględnia wszystkie źródła hałasu (projektowane i istniejące) w obrębie terenu stanowiącego granice Zakładu. W takiej sytuacji Kolegium stwierdziło, że w toku procedury administracyjnej poprzedzającej wydanie decyzji Burmistrz Miasta B. uwzględnił skumulowane oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia z istniejącym zakładem. Dotyczy to również pozostałych rodzajów emisji (emisja pyłów i gazów do powietrza, wytwarzanie odpadów oraz emisja ścieków, uwzględniająca między innymi emisję wód opadowych i roztopowych ze wszystkich obiektów Zakładu A -tych istniejących jak i projektowanych). Nadto Kolegium zwróciło uwagę na okoliczność podnoszoną przez odwołujących się, a dotyczącą obecnej uciążliwości Zakładu, potwierdzonej przeprowadzonymi przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska badaniami emisji hałasu. W dniu 24 lipca 2018 r. inwestor w uzupełnieniu złożonego wniosku złożył pismo, w którym poinformował, że po uzyskaniu wsparcia w ramach programu ARMIR 4.2. - wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój, zamierza w dwóch silosach wykonać innowacyjny natrysk polimocznikowy. Ten system izolacji w sposób znaczący zmniejszy hałas podczas rozładunku materiałów do silosów. Ponadto projektowana modernizacja dotyczy zmiany istniejącej linii ręcznej na linię automatyczną. Zautomatyzowanie procesu obejmuje m.in. skrócenie czasu załadunku surowców do silosów. W chwili obecnej załadunek wysłodków (suchy surowiec powodujący największy hałas w trakcie załadunku) trwa ok. 5 godzin, natomiast po zautomatyzowaniu linii czas ten zostanie skrócony nawet do 50%. Pozwoli to na obniżenie emisji hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej. Natomiast obliczenia emisji hałasu wykonane w Karcie informacyjnej dotyczą prognozowanej emisji po zakończeniu modernizacji i nie mogą być w związku z tym spójne z wynikami badań dotyczącymi stanu istniejącego. Podnoszony zaś przez odwołujących się brak skumulowania obecnej uciążliwości akustycznej z projektowaną nie znajduje potwierdzenia w Karcie informacyjnej, która w części dotyczącej analizy akustycznej wyraźnie wskazuje, że przeprowadzone obliczenia uwzględniają zarówno stan istniejący, jak i projektowany. Analizując kwestię dotyczącą hałasu generowanego przez Zakład Kolegium odniosło się także do podnoszonej w odwołaniu uciążliwości przedsięwzięcia związanej między innymi z transportem. W przeprowadzonej symulacji komputerowej dotyczącej rozprzestrzeniania się hałasu uwzględniono jako źródła emisji - samochody dowożące i wywożące surowce i produkt gotowy. Symulacja emisji hałasu do środowiska wykonana została programem HPZ, zgodnie z normą PN-ISO 9613-2:2002 Akustyka. Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej. Ogólna metoda obliczania oraz Instrukcję Instytutu Techniki Budowlanej nr [...] "Metoda określania emisji i imisji hałasu przemysłowego w środowisku". Norma ta obowiązuje w chwili obecnej i jest stosowana we wszystkich programach komputerowych do obliczania emisji hałasu. Model zastosowany w oprogramowaniu uwzględnia zjawiska pochłaniania dźwięku przez powietrze, a także poprawki spowodowane tłumieniem dźwięku przez grunt, zieleń, ukształtowanie terenu. Przeprowadzone obliczenia wskazały, że w zakresie oddziaływania akustycznego standardy akustyczne zostaną zachowane, a obiekt nie stanowi zagrożenia akustycznego dla zabudowy mieszkaniowej. Standardy te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. Jakkolwiek rozporządzenie to zostało zmienione w części dotyczącej dróg i linii kolejowych, to w odniesieniu do przedmiotu decyzji środowiskowej standardy te są nadal takie same, jak w chwili sporządzania symulacji emisji hałasu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po przeanalizowaniu danych zawartych w powołanej wyżej Karcie informacyjnej, w pismach organów opiniujących oraz zaskarżonej decyzji uznało, że w tej sprawie istniały podstawy do odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedstawiona przez inwestora Karta informacyjna (wraz z aneksem i uzupełnieniem) zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 62a ustawy i tym samym może stanowić dowód w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji, w ocenie organu odwoławczego, wskazał na fakty, które uznał za udowodnione (rodzaj, skalę i charakterystykę przedsięwzięcia, uwarunkowania związane z realizacją przedsięwzięcia - w zw. z zastosowaniem art. 63 ust. 1 ustawy), wskazał dowody, na których się oparł (karta informacyjna, opinia RDOŚ w Ł. i PPIS w Ł., Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie) oraz dokonał analizy i oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie dochodząc do konkluzji, że oddziaływania jakie mogą powstać w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji, nie będą stanowić znacznej uciążliwości dla środowiska i można odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji świadczy o tym, że organ I instancji dokonał wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Nie było też w ocenie Kolegium żadnych konkretnych podstaw, ażeby kwestionować informacje podane w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po analizie zebranej dokumentacji uznał, że planowane przedsięwzięcie przy spełnieniu założeń zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz w decyzji, nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko. Kolegium nie stwierdziło żadnych nieprawidłowości w tym względzie i również biorąc pod uwagę materiał i dowody zgromadzone w sprawie uznało decyzję organu I instancji za prawidłową i zasadną, czego wyrazem jest podjęte w sprawie rozstrzygniecie. Na gruncie przedstawionych dotąd rozważań organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji przeprowadził postępowanie prawidłowo, przy zastosowaniu właściwych przepisów norm prawa materialnego, a uzasadnienie decyzji odpowiada zarówno przepisom ustawy, jak i przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym nie znajduje potwierdzenia zarzut odwołania, że Burmistrz Miasta B. stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie uwzględnił należycie wszystkich okoliczności mających znaczenie w przedmiotowym przypadku, co stoi w sprzeczności z preambułą Dyrektywy Rady Europejskiej z dnia 27 czerwca 1985r., zgodnie z którą najlepsza polityka ochrony środowiska polega na zapobieganiu zanieczyszczeń i zagrożeń u źródła a nie przeciwdziałaniu ich skutkom. Odnosząc się do tej kwestii Kolegium podkreśliło, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach służy temu, aby właśnie zapobiegać skutkom negatywnego oddziaływania na środowisko. Analizując dokumenty zgromadzone w toku postępowania, a w szczególności Kartę informacyjną przedsięwzięcia Burmistrz Miasta B. miał podstawy do wydania decyzji o odstąpieniu od procedury oceny oddziaływania na środowisko. Jak już wyżej wskazano, Karta informacyjna wykonana została zgodnie z przepisami art. 62a ust. 1 ustawy. Dodatkowo karta zawiera obliczenia akustyczne, wykonane zgodnie z zgodnie z normą PN-ISO 9613-2:2002 Akustyka. Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej. Ogólna metoda obliczania oraz Instrukcję Instytutu Techniki Budowlanej nr [...] "Metoda określania emisji i imisji hałasu przemysłowego w środowisku". Pozostałe emisje i oddziaływania przedstawione zostały przy zastosowaniu następujących metod: - prognozowanie przez analogię - porównanie oddziaływania podobnych, istniejących inwestycji o podobnych parametrach i funkcji, - metoda szacunkowa - szacunkowe przewidywanie powstających uciążliwości np. określenie przewidywanych ilości wytwarzanych odpadów, - metoda obliczeniowa - np. obliczanie ilości ścieków i wód opadowych, - metoda ekspercka - określenie zależności rozumowe i opisowe, przeprowadzone w oparciu o posiadaną wiedzę, doświadczenie i przewidywania ekspertów. Reasumując Kolegium podkreśliło, że w istocie z każdą nową inwestycją wiążą się określonego rodzaju mniejsze lub większe uciążliwości dla właścicieli sąsiadujących terenów, jednakże kwestionowana decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania w sposób prawidłowy formułuje warunki przyszłej inwestycji, które mają gwarantować ograniczenie tej uciążliwości. Ponadto, organ orzekający nie ma obowiązku dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie raportu w każdej sprawie, taka jest bowiem istota uregulowania przewidzianego w art. 63 ust. 1 ustawy, który uzależnia konieczność sporządzenia raportu od uwarunkowań konkretnej sprawy. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył M. P., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 7 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Mając powyższe na uwadze M. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Sąd nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną przez skarżącego podstawą prawną, rozstrzyga w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. W zakresie kontroli mieści się ocena, czy zaskarżony akt odpowiada prawu oraz czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zaskarżone decyzje bądź postanowienia podlegają uchyleniu w sytuacji naruszenia tego prawa, mającego lub chociażby mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tak zakreślonych granicach kontroli, wniesiona skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli wyeksponowane w jej treści. Dostrzeżone bowiem wady przeprowadzonego postępowania administracyjnego – złożenie wniosku i reprezentowanie strony w toku postępowania przed organem I instancji przez osobę, która nie przedłożyła stosownego pełnomocnictwa i nie wyeliminowanie tej wady w toku postępowania - stanowią poważne naruszenie przepisów proceduralnych, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i powodują konieczność usunięcia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z porządku prawnego. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że stosownie do art. 30 § 3 k.p.a. w związku z art. 31 § 4 k.p.a. strony nie będące osobami fizycznymi, w tym też podmioty uczestniczące w postępowaniu na prawach strony, działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Zatem czynności podejmowane przez takie podmioty muszą być dokonywane przez właściwe organy i osoby wchodzące w ich skład. Kodeks postępowania administracyjnego dopuszcza również możliwość dokonywania czynności w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocników (art. 32 i 33 k.p.a.). Ponadto wykazanie przez pełnomocnika procesowego umocowania do reprezentowania strony będącej osobą prawną, wymaga złożenia nie tylko dokumentu pełnomocnictwa podpisanego przez osoby działające w imieniu tej osoby prawnej, ale także dokumentu potwierdzającego umocowanie tych osób do działania w imieniu tejże osoby prawnej (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 704/07). Właściwym dokumentem do wykazania, że organ osoby prawnej, jaką w sprawie jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jest umocowany do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, stanowi odpis z Krajowego Rejestru Sądowego aktualny w dniu udzielenia pełnomocnictwa. Organ administracyjny bada z urzędu prawidłowość pełnomocnictwa i nie powinien dopuścić do udziału w sprawie osoby, która nie legitymuje się ważnym pełnomocnictwem, chyba że zachodzi przypadek określony w art. 33 § 4 k.p.a. (por. A. Wróbel, k.p.a., Komentarz, WK 2018, t. 12 do art. 33), który nie zachodzi w kontrolowanej sprawie, gdyż odnosi się on do spraw mniejszej wagi i reprezentacji osób fizycznych. W razie stwierdzenia braku pełnomocnictwa organ administracyjny stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. ma obowiązek wezwać wnoszącego wniosek do usunięcia tego braku w wyznaczonym terminie. Tylko taki sposób prowadzenia postępowania można uznać za prawidłowy i zgodny z prawem oraz gwarantujący stronie możliwość należytej obrony własnych praw. W przypadku podjęcia czynności bez prawidłowego umocowania, na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wezwania strony do usunięcia braku formalnego ze wskazaniem terminu i pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności. Odnosząc te ustalenia do niniejszej sprawy należy wskazać, że w toku kontroli prawidłowości przeprowadzonego postępowania, sprawowanej w ramach art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone G. P. przez L. P., do występowania w imieniu A Sp. z o. o., w sprawie dotyczącej uzyskania decyzji środowiskowej dla rozbudowy Zakładu A w B. Podnieść należy, że ani do pełnomocnictwa, ani też do akt sprawy nie dołączono dokumentu potwierdzającego umocowanie L. P. do działania w imieniu A Sp .z o. o. Zauważyć w tym miejscu należy nadto, iż brak w aktach sprawy dokumentu potwierdzającego uprawnienie osoby podpisującej pełnomocnictwo do reprezentowania osoby prawnej będącej stroną postępowania powoduje, iż organ nie ustalił czy pełnomocnictwo istotnie zostało złożone w imieniu osoby prawnej będącej stroną postępowania i czy jest ono prawidłowe. Na podstawie wydruku informacji pobranej z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, Sąd ustalił, iż L. P. jest członkiem zarządu A Sp. z o. o. Niemniej jednak z treści tej informacji wynika, że wskazana spółka w stosunkach na zewnątrz musi być reprezentowana przez dwóch członków jej zarządu łącznie (z akt wynika zaś, że od dnia 28 czerwca 2018 r., tj. ostatniej zmiany odnotowanej w KRS, nie były dokonywane żadne inne zmiany). Tym samym – jak wynika to z zapisu w KRS - do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków oraz składania podpisów w imieniu spółki na dzień złożenia wniosku ( 4 lipca 2018 r.) upoważnionymi byli dwaj członkowie zarządu łącznie. Zatem w ocenie Sądu uznać trzeba, że załączone do akt pełnomocnictwo, podpisane w sposób niezgodny z danymi wynikającymi z rejestru sądowego, wyklucza możliwość uznania, że pochodzi ono od tej spółki. W związku z powyższym należało uznać, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu A w B., ul. A 8, zlokalizowanego na działkach nr ewid. 2230/3 i 2230/6 w obrębie [...], złożył podmiot, który nie legitymował się prawidłowo udzielonym pełnomocnictwem uprawniającym do dokonania tej czynności, a organ nie zweryfikował należycie przedłożonego dokumentu, co skutkowało wadliwym procedowaniem. Kwestia ta nie została dostrzeżona i skorygowana przez organ odwoławczy. Z akt sprawy wynika nadto, że zaskarżona decyzja została wydana po rozpoznaniu ww. wniosku, wniesionego w imieniu spółki A, przez firmę B. Wniosek natomiast został podpisany przez G. P. Niewątpliwie kwestia ta wymaga również wyjaśnienia, bowiem rzeczą organu jest ustalenie kto w istocie składa wniosek, czy jest on do tego uprawniony, należycie umocowany i reprezentowany. Zwrócić należy przy tym uwagę na treść art. 33 § 1 k.p.a. wskazującego, że pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna, nie zaś inna jednostka. Z kolei treść pełnomocnictwa nie powinna budzić żadnych wątpliwości. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], wydane zostały z naruszeniem omówionych powyżej przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ wyjaśni i uzupełni braki dotyczące umocowania osoby składającej wniosek w imieniu wnioskodawcy, a także zapewni stronie prawidłową reprezentację w toku postępowania. Przy czym zwrócić należy uwagę, że stwierdzone wyżej naruszenia przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia, czynią zdaniem Sądu, przedwczesną ocenę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego, w tym i zarzutów w tej mierze podniesionych w skardze. Z powołanych przyczyn Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu przez niego wpisowi sądowemu. A.B.