II SA/Łd 137/05

Dnia 16 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia NSA: Ewa Markiewicz, Asesor WSA: Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 16 września 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi R. M.-M., E. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wykonania czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania instalacji i urządzeń na środowisko p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji Burmistrza Miasta R. Nr [...] z dnia [..] nakazującej przedłożenie pozwolenia na emisje do środowiska hałasu, powstającego w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej oraz pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, działając na podstawie art.138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art.363 ustawy z dnia 27.kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz.627 z późn.zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] Burmistrz Miasta R. nakazał K. S., w trybie art. 363 ustawy z dnia 27.kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, przedłożenie pozwolenia na emisje do środowiska hałasu, powstającego w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej oraz pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. W toku postępowania administracyjnego, wszczętego na skutek skargi M. i E. M. oraz R. M. – M. na uciążliwości prowadzonej przez K. S. działalności gospodarczej ustalono bowiem, iż K. S. nie posiada pozwolenia na emisję hałasu, pyłów i gazów do środowiska, co uniemożliwia przeprowadzenie stosownych pomiarów. W odwołaniu od tej decyzji K. S. wskazał, że zgodnie z treścią art.230 ustawy Prawo ochrony środowiska, zezwolenie jest wymagane, jeżeli emisja do środowiska przekracza dopuszczalne poziomy. Z załączonych do odwołania, wyników badań i protokołów kontroli wynika natomiast, iż przekroczenia poziomu dopuszczalnego zarówno hałasu jak i gazów, nie stwierdzono. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z treści art.363 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska wynika, iż wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać osobie fizycznej, eksploatującej instalację w ramach zwykłego korzystania ze środowiska lub eksploatującej urządzenie wykonanie w określonym czasie czynności, zmierzających do ograniczenia ich negatywnego oddziaływania na środowisko. Przepis ten w sposób wyraźny wskazuje jednak, że chodzi o takie czynności, które w sposób realny będą zmierzały do ograniczenia uciążliwości instalacji dla środowiska. Przyjęcie przez organ I instancji, że przedłożenie pozwolenia na emisje do środowiska hałasu, powstającego w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej oraz pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, jest czynnością zmierzającą do ograniczenia negatywnego wpływu urządzeń na środowisko nie znajduje podstawy prawnej. Samo bowiem przedłożenie pozwolenia nie ograniczy ewentualnej uciążliwości. Tymczasem, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ I instancji, ograniczył postępowanie dowodowe do zgromadzenia dokumentów, dotyczących funkcjonowania zakładu stolarskiego oraz przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem stron. Nie wskazał jakie uciążliwości są powodowane przez prowadzony przez stronę zakład stolarski, które instalacje te uciążliwości powodują i czy jest możliwość ograniczenia tych uciążliwości. Nie ustosunkował się także do znajdujących się w aktach sprawy wyników pomiarów hałasu, dokonanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska. Nie ustalił czy i jakich pozwoleń z zakresu ochrony środowiska wymaga prowadzona przez stronę skarżącą działalność. Zaskarżona decyzja nie spełnia, zdaniem organu odwoławczego, wymogów określonych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., zaś w trakcie postępowania administracyjnego naruszone zostały zasady, wynikające z art.7 i 77 k.p.a., tj. zasada prawdy obiektywnej, oznaczająca obowiązek podejmowania przez organy administracji wszelkich działań, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron, nadto zaś zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli M. i E. M. oraz R. M. – M., wskazując na wieloletnie zmagania z uciążliwymi zakładami: ślusarskim i stolarskim, znajdującymi się w sąsiedztwie ich nieruchomości. Podnieśli, iż wyziewy, z pracujących w tychże zakładach urządzeń oraz hałas, towarzyszący ich pracy, uniemożliwiają im spokojne zamieszkiwanie na terenie posesji, stanowiącej ich własność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji, zawartej w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania K. S. wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 29.sierpnia 2005r. skarżący cofnęli skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a., sąd jest związany cofnięciem skargi chyba, że zmierza ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw, do uznania cofnięcia środka zaskarżenia za niedopuszczalne, w zrozumieniu cytowanego przepisu. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego.