II SA/Łd 1377/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Stępień, Sędziowie : Sędzia WSA J. Sekunda-Lenczewska, p.o. Sędziego WSA A. Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego K. Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. R., Z. R. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n o w i ł : 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; 2. zwrócić z funduszy Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz E. R. i Z. R. solidarnie kwotę 5,00 (pięć) złotych z tytułu połowy wpisu od skargi wobec jej cofnięcia. Sygn. akt II SA/Łd 1377 / 01 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kanalizacji telefonicznej rozdzielczej w obszarze szafy CIG,CS Ś., przewidzianej do realizacji w Ł. przy ulicy A na odcinku od ulicy B do C na rzecz inwestora A S.A. w W. Skargę na tą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wywiedli w dniu 5 lipca 2001 roku E. R., Z. R. i M. R., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podnieśli, iż nie wyrażają zgody na to aby kanalizacja telefoniczna przebiegała przez należącą do nich nieruchomość. Podczas rozprawy w dniu 24 marca 2004 roku pełnomocnik inwestora A S.A. w W. oświadczył, iż została dokonana zmiana trasy przebiegu przewodów sieci telekomunikacyjnej, tak, iż nie biegną one w miejscu, którego dotyczyła zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lecz przebiegają istniejącą już kanalizacją telefoniczną znajdującą się w innym miejscu niż nieruchomości skarżących. Ponadto oświadczył, iż w terminie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestor nie występował z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Ostatecznie wniósł o umorzenie postępowania. Obecni na rozprawie skarżący E. R. i Z. R. cofnęli skargę, natomiast skarżący M. R. nie będąc obecnym na rozprawie nie zajął stanowiska. Przedstawiciel organu, oraz pozostali uczestnicy postępowania wnieśli o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.)) Przepis art. 161 par. 1 pkt 3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stanowi, iż sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż 1) cofnięcie skargi bądź 2) śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osoba zmarłego, chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z bezprzedmiotowością dalszego postępowania, rodzącą konieczność jego umorzenia. Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest stwierdzenie, iż w dacie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestor nie wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę w oparciu o ustalone warunki. Tym samym decyzja zaskarżona do sądu przestała funkcjonować w obrocie prawnym nie wywołując dalszych prawnych konsekwencji. Nie bez znaczenia jest również to, iż inwestor zrealizował cel gospodarczy w inny sposób niż pierwotnie planowany. Brak decyzji w obrocie prawnym sprawia, iż nie istnieje przedmiot zaskarżenia, a więc tym samym zbędne (bezprzedmiotowe) jest dalsze postępowanie sądu mogące prowadzić - zgodnie z żądaniem skargi – co najwyżej do ich uchylenia. Skoro skarżący, w takim zakresie w jakim wnieśli skargę do Sądu, uzyskali satysfakcjonujące rozstrzygnięcie, to bezprzedmiotowe stało się prowadzenie niniejszego postępowania. Tym samym wobec M. R. postępowanie umorzono na podstawie przepisu art. 161 par. 1 pkt 3) przywołanej powyżej ustawy. Mając natomiast na uwadze, iż E. R. i Z. R. cofnęli skargę wypada wskazać, iż czynność taka wiąże sąd. Jednakże sąd władny jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, póz. 1270). Zważywszy na przedstawione powyżej przyczyny cofnięcia skargi, należy dojść do przekonania, iż dokonane cofnięcie nie jest czynnością stanowiącą obejście prawa. Podobnie brak jest podstaw do przyjęcia, iż w następstwie cofnięcia skargi utrzymana zostałaby w mocy decyzja administracyjna dotknięta nieważnością. Tym samym stwierdzić wypada, iż nie występują w sprawie okoliczności mogące być podstawą do uznania niedopuszczalności cofnięcia skargi. Zatem owa czynność rezygnacji z dochodzenia przed sądem swych praw jest prawnie skuteczna i wiąże Sąd. Konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania wobec E. R. i Z. R. (art. 161 par. 1 pkt 1 p.s.a.) O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 46 par. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) w związku z art. art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), nakazując zwrócić stronie skarżącej połowę wpisu od skargi cofniętej na rozprawie. Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.