II SA/Łd 1379/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Stępień, Sędziowie : Sędzia WSA J. Sekunda-Lenczewska, p.o. Sędziego WSA A. Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego K. Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. M. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a : 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; 2. zwrócić z funduszy Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz H. M. kwotę 5,00 (pięć) złotych z tytułu połowy wpisu od skargi wobec jej cofnięcia. Sygn. akt II SA/Łd 1379 / 01 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kanalizacji telefonicznej rozdzielczej w obszarze szafy CIG,CS Ś., przewidzianej do realizacji w Ł. przy ulicy A na odcinku od ulicy B do ulicy C, na rzecz inwestora A S.A. w W. Skargę na tą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wywiedli w dniu 6 lipca 2001 roku H. M. i J. M., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podnieśli, iż nie wyrażają zgody na to aby kanalizacja telefoniczna przebiegała przez należącą do nich nieruchomość. Podczas rozprawy w dniu 24 marca 2004 roku pełnomocnik inwestora A S.A. w W. oświadczył, iż została dokonana zmiana trasy przebiegu przewodów sieci telekomunikacyjnej, tak, iż nie biegną one w miejscu, którego dotyczyła zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lecz przebiegają istniejącą już kanalizacją telefoniczną znajdującą się w innym miejscu niż nieruchomości skarżących. Ponadto oświadczył, iż w terminie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestor nie występował z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Ostatecznie wniósł o umorzenie postępowania. Obecna na rozprawie skarżąca H. M. cofnęła skargę, natomiast skarżący J. M. nie będąc obecnym na rozprawie nie zajął stanowiska. Przedstawiciel organu, oraz pozostali uczestnicy postępowania wnieśli o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.)) Przepis art. 161 par. 1 pkt 3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stanowi, iż sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż 1) cofnięcie skargi bądź 2) śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osoba zmarłego, chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z bezprzedmiotowością dalszego postępowania, rodzącą konieczność jego umorzenia. Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest stwierdzenie, iż w dacie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestor nie wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę w oparciu o ustalone warunki. Tym samym decyzja zaskarżona do sądu przestała funkcjonować w obrocie prawnym nie wywołując dalszych prawnych konsekwencji. Nie bez znaczenia jest również to, iż inwestor zrealizował cel gospodarczy w inny sposób niż pierwotnie planował. Brak decyzji w obrocie prawnym sprawia, iż nie istnieje przedmiot zaskarżenia, a więc tym samym zbędne (bezprzedmiotowe) jest dalsze postępowanie sądu mogące prowadzić - zgodnie z żądaniem skargi – co najwyżej do jej uchylenia. Skoro skarżący, w taki zakresie w jakim wnieśli skargę do Sądu, uzyskali satysfakcjonujące rozstrzygnięcie, to bezprzedmiotowe stało się prowadzenie niniejszego postępowania. Tym samym wobec J. M. postępowanie umorzono na podstawie przepisu art. 161 par. 1 pkt 3) przywołanej powyżej ustawy. Mając natomiast na uwadze, iż H. M. cofnęła skargę wypada wskazać, iż czynność taka wiąże sąd. Jednakże sąd władny jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, póz. 1270). Zważywszy na przedstawione powyżej przyczyny cofnięcia skargi, należy dojść do przekonania, iż dokonane cofnięcie nie jest czynnością stanowiącą obejście prawa. Podobnie brak jest podstaw do przyjęcia, iż w następstwie cofnięcia skargi utrzymana zostałaby w mocy decyzja administracyjna dotknięta nieważnością. Tym samym stwierdzić wypada, iż nie występują w sprawie okoliczności mogące być podstawą do uznania niedopuszczalności cofnięcia skargi. Zatem owa czynność rezygnacji z dochodzenia przed sądem swych praw jest prawnie skuteczna i wiąże Sąd. Konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania wobec H. M. (art. 161 par. 1 pkt 1 p.s.a.) O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 46 par. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) w związku z art. art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), nakazując zwrócić stronie skarżącej połowę wpisu od skargi cofniętej na rozprawie. Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.