II SA/Łd 138/13

Dnia 10 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2013 roku sprawy ze skargi A. M.- P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nowej zagrody siedliskowej. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2011 r. E. P. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nowej zagrody siedliskowej, w skład której wchodzą: budynek mieszkalny i budynek gospodarczy wraz ze szczelnym zbiornikiem do gromadzenia nieczystości ciekłych oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 263, obręb [...], gm. O. Decyzją z dnia [...] nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz O. ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W decyzji organ określił warunki i szczegółowe zasady gospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, wymagań dla nowej zabudowy, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Wskazał, że inwestycja nie może powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i prawa własności oraz, że linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone są na załączniku graficznym do decyzji. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w sprawie nie ma zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem łączna powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z wnioskowaną zabudową zagrodową wynosi 3,37 ha, przy czym średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego dla gminy O. wynosi 2,4845 ha. Organ uznał, że teren objęty wnioskiem spełnia wymogi zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 2-5, a zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z przepisami odrębnymi, co pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji. Ustalił cechy nowej zabudowy dotyczące: wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji do 10%, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej min. 60%), szerokości elewacji frontowej (13,5 m z tolerancją do 20%), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu, attyki lub okapu (do 5 m) oraz geometrii dachu (o konstrukcji wielospadowej ze spadkiem połaci od 30° do 45°; główna kalenica równoległa lub prostopadła do frontu działki, na wysokości do 9 m) oraz budynku gospodarczego: szerokości elewacji frontowej (8 m z tolerancją do 20%), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu, attyki lub okapu (do 4,5 m) oraz geometrii dachu (o konstrukcji dwuspadowej ze spadkiem połaci od 20° do 40°; główna kalenica równoległa lub prostopadła do frontu działki, na wysokości do 9 m). Stwierdził, że powyższe wymagania wyznaczono odpowiednio do charakterystyki planowanej zabudowy zawartej w przedmiotowym wniosku. Nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono w odległości 15 m od krawędzi jezdni dróg gminnych, równolegle do tych dróg zgodnie z przepisami odrębnymi (art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Organ dodał, że wniosek został pozytywnie zaopiniowany przez Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. – Terenowy Inspektorat w B. w zakresie ochrony melioracji wodnych, przez Starostwo Powiatowe w O. w zakresie ochrony gruntów rolnych. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. M.-P. (właścicielka sąsiedniej nieruchomości) prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą A z/s w O. Podniosła, że w sprawie nie potwierdzono w należyty sposób podstawowego warunku niezbędnego do wydania decyzji dla zabudowy zagrodowej tj. art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdziła, że organ nie udowodnił, że wnioskodawca jest władającym gospodarstwem rolnym, w skład którego wchodzi przedmiotowa działka. Zarzuciła, że organ nie wyjaśnił spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 ustawy, bowiem do wniosku nie dołączono umowy z właściwym zakładem energetycznym. Dodała, że organ błędnie uznał, że decyzja zgodna jest z przepisami odrębnymi, bowiem nie wziął pod uwagę, że w sąsiedztwie przedmiotowej działki, na działkach nr 267, 268, 269 i 270, projektowana jest elektrownia wiatrowa o mocy 2.3MW, dla której określono środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i dla której prowadzone jest postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem odwołującej się, przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku uniemożliwiają określenie warunków dla nowej zabudowy zagrodowej, bowiem część jej nieruchomości objęta jest zasięgiem izofony [...]. Strona zarzuciła także nieuwzględnienie przepisów Dyrektywy 2009/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, bowiem usankcjonowanie przedmiotowej inwestycji uniemożliwi realizację elektrowni wiatrowej, a tym samym będzie sprzeczne z założeniami polityki energetycznej kraju i przepisów unijnych. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że brak zgody na realizację projektowanej zabudowy, jak również zamiar budowy przez odwołującą się elektrowni na sąsiednim terenie nie może tamować wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Zdaniem organu rolą decyzji o warunkach zabudowy jest określenie warunków planistycznych dla projektowanej zabudowy wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganych przez art. 54 u.p.z.p., do których należą rodzaj i cechy nowej zabudowy oraz wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Decyzja taka nie rodzi żadnych praw do terenu objętego postępowaniem oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Jest ona podejmowana w pierwszym etapie procesu inwestycyjnego i może być wydana praktycznie każdemu, kto o nią wystąpi nawet bez konieczności legitymowania się prawem do terenu. Podjęcie decyzji nie wymaga także zgody właścicieli terenów sąsiednich. Decyzja taka nie przesądza jeszcze o tym że zamierzenie nią objęte będzie realizowane. Jest więc aktem wstępnym i nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, a w efekcie do podejmowania czynności mogących doprowadzić do naruszenia interesów innych osób, w tym właścicieli terenów sąsiednich. Dotyczy ona wyłącznie zagadnienia przeznaczenia terenu i nie rozstrzyga zagadnień techniczno-budowlanych. Kwestie te należą w istocie do materii normowanej przez przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) i przepisy wykonawcze do tej ustawy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wskazał, że zagwarantowanie w drodze umowy na wykonanie uzbrojenia terenu między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem nie jest równoznaczne z obowiązkiem legitymowania się taką umową już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Stwierdził, że nie można też upatrywać przesłanki odmowy ustalenia warunków zabudowy w zasięgu izofony planowanej elektrowni wiatrowej na działkach 267, 268, 269 i 270. Wydając decyzję o warunkach zabudowy organ bierze bowiem pod uwagę istniejące, a nie potencjalne zagospodarowanie terenów. W sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania, jeżeli projektowana inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Organ wskazał, że wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasady dobrego sąsiedztwa nie stosuje się z mocy ust. 4 art. 61 do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. W systemie prawa brak jest legalnej definicji pojęcia zabudowy zagrodowej mogącej znaleźć zastosowanie w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy. Organ odniósł się do wykładni językowej tego pojęcia i opierając się na pojęciach słownikowych wskazał, że zabudowa to "budynki znajdujące się na określonym terenie", zaś zagroda to "dom wiejski z podwórzem i zabudowaniami gospodarczymi". Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjął, że jest to zespół obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie położone w obrębie jednego podwórza, przy czym zabudowa zagrodowa to budynki mieszkalne, gospodarcze i inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych, a gospodarstwo rolne to pewna całość produkcyjna. Zdaniem organu sama zabudowa nie musi się znajdować na tym samym gruncie co reszta gospodarstwa, bowiem ustawodawca dopuszcza rozproszoną zabudowę zagrodową. Powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z planowaną zabudową musi jednak przekraczać średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Organ ustalił, że średnia powierzchnia gospodarstwa w Gminie O. wynosi 2,0670 ha, natomiast E. P. jest właścicielem gruntów o łącznej powierzchni 3,37 ha, w skład którego wchodzi również działka oznaczona nr ewid. 263 objęta postępowaniem. Planowana zabudowa będzie związana z prowadzonym przez wnioskodawczynię gospodarstwem rolnym, będzie integralną częścią tego gospodarstwa, a zatem w sprawie nie ma zastosowania art. 61 ust. 1 ustawy. Skargę na powyższą decyzją złożyła A. M.-P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca w uzasadnieniu skargi powieliła zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji Burmistrza O. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania stała się decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nowej zagrody siedliskowej na działce nr 263, obręb [...], gm. O. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektów budowlanych lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy brak jest miejscowego planu. Decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, bowiem organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom. Obowiązek odmowy ustalenia warunków ma tylko wówczas, gdy inwestycja nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przechodząc zatem do oceny czy planowana inwestycja spełnia wymogi określone we wspomnianym przepisie, wskazać należy przede wszystkim, że wniosek wszczynający postępowanie administracyjne dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla nowej zagrody siedliskowej. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji pojęcia "zabudowa zagrodowa", co więcej brak jest legalnej definicji tego pojęcia w systemie prawa. Rzeczą organów stosujących prawo jest więc samodzielne dokonanie wykładni językowej tego pojęcia (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Po 1046/11 publ. LEX nr 1138736). W przedmiotowej sprawie organy administracji dokonały takiej oceny w oparciu o wykładnię językową – słownikowe znaczenie tego pojęcia oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazując, że zabudowa zagrodowa to zespół obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie położone w obrębie jednego podwórza. Zabudowa zagrodowa to budynki mieszkalne, gospodarcze i inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych. Przez gospodarstwo rolne należy rozumieć pewną całość produkcyjną, przy czym związanie gospodarstwa rolnego z zabudową należy rozumieć funkcjonalnie. W tym zakresie nie można poczynić organowi żadnego zarzutu. Wnioskodawczyni E. P. prowadzi gospodarstwo rolne, jest właścicielem gruntów o łącznej powierzchni 3,37 ha, w skład którego wchodzi działka nr 263. Z wniosku inwestorki wynika, że na działce tej, w ramach zagrody siedliskowej, skarżąca planuje wybudować budynek mieszkalny i budynek gospodarczy wraz ze szczelnym zbiornikiem do gromadzenia nieczystości ciekłych oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną. Biorąc pod uwagę, że zabudowa zagrodowa może przybrać rozproszoną formę tzn. zabudowa nie musi znajdować się na tym samym gruncie co reszta gospodarstwa, przyjąć należy, że planowana zabudowa będzie związana z prowadzonym gospodarstwem rolnym i będzie jego integralną częścią (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 362/06 publ. LEX nr 232951). Przyjęta charakterystyka zabudowy zagrodowej odpowiada też definicji z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tą definicją zabudowa zagrodowa to w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych. Chociaż definicja ta nie jest definicją legalną, znajdującą zastosowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, to może stanowić pewien punkt odniesienia dla organów dokonujących wykładni pojęcia zabudowy zagrodowej (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 513/09 publ. LEX nr 589081). W sprawie, w której mamy do czynienia z zabudową zagrodową zastosowanie znajduje art. 61 ust. 4 u.p.z.p., wedle którego nie stosuje się regulacji ust. 1 pkt 1 art. 61 u.p.z.p., jeśli powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Przepis ten stanowi wyjątek od zasady "dobrego sąsiedztwa" wyrażonej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i oznacza, że w takim przypadku organ nie wyznacza obszaru analizowanego i nie przeprowadza oceny kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Urząd Miejski w O. wskazał, że średnia powierzchnia gospodarstwa w gminie O. wynosi 2,0670 ha, tak więc łączna powierzchnia gospodarstwa E. P. spełnia wymogi art. 61 ust. 4 u.p.z.p., a zatem w sprawie organ nie miał obowiązku przeprowadzenia oceny kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ miał natomiast obowiązek dokonać oceny spełnienia warunków przewidzianych w punktach: 2 3 i 5 ust. 1 art. 61 u.p.z.p. W tym zakresie ustalił, że teren inwestycji graniczy z drogami publicznymi tj. drogami gminnymi usytuowanymi na działkach o nr ewid. 455 i 456. Spełniony został więc warunek z art. 61 ust. 1 pkt 2, bowiem teren ten ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez projektowany zjazd z drogi gminnej (działka nr 455). Prawidłowo organ ustalił, że spełniony został warunek zapewnienia uzbrojenia terenu dla zamierzenia budowlanego. Z akt administracyjnych wynika, że zaopatrzenie w wodę będzie następowało z indywidualnego ujęcia (studnia), a docelowo z sieci wodociągowej po jej wybudowaniu. Nieczystości ciekłe mają być odprowadzane poprzez projektowane przyłącze do zbiornika bezodpływowego na tego typu nieczystości, a docelowo do sieci sanitarnej po jej wybudowaniu. Stałe odpady mają być gromadzone w typowych pojemnikach, przystosowanych do ich usuwania w systemie zorganizowanym, a wody opadowe i rozpadowe mają być odprowadzane powierzchniowo po terenie w granicach działki. Niezbędna ilość energii elektrycznej ma zostać zabezpieczona poprzez projektowane przyłącze, po wybudowaniu stacji transformatorowej [...] oraz linii zasilających średniego i niskiego napięcia. Warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. należy więc uznać za spełniony, bowiem wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest uzależnione od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowania, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zagwarantowanie, oznacza zapewnienie uzbrojenia w drodze umowy, przy czym nie jest wymagane jej istnienie już w momencie ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w tym momencie wystarczy posiadanie zapewnienia, gwarancji, czy porozumienia, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta (podobnie: WSA w Łodzi w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 556/10 publ. LEX nr 674676). Zapewnieniem tym może być każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę świadczącą usługi komunalne, w którym uzgadnia zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane. Takim dokumentem legitymowała się E. P., składając do akt administracyjnych pismo z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie przyłącza energetycznego, z którego wynika, że A S.A. jest inwestorem prac projektowych i budowlanych koniecznych do realizacji przyłączenia m.in. na działce nr 263 w miejscowości W., w zakresie budowy linii średniego napięcia, stacji transformatorowej i linii niskiego napięcia, a strona winna jedynie złożyć stosowny wniosek o określenie warunków przyłączenia i podpisać umowę z gestorem sieci. Organy administracji nie naruszyły tym samym art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Planowana inwestycja została prawidłowo oceniona przez organ w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. jako zgodna z przepisami odrębnymi. W szczególności decyzja nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Na ocenę inwestycji objętej tą decyzją nie może mieć bowiem wpływu planowane zagospodarowanie terenów sąsiednich i ich oddziaływanie środowiskowe. Wydając decyzję ustalającą warunki zabudowy dla danej inwestycji, organ bierze pod uwagę jedynie istniejące, a nie potencjalne zagospodarowanie terenów sąsiednich. W żadnym razie przeszkodą w ustaleniu warunków zabudowy nie może być planowana w przyszłości inwestycja. Tak więc argumentacja skargi, iż projektowana na działkach nr 267, 268, 269 i 270 elektrownia wiatrowa o mocy 2.3MW (dla której określono środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i dla której prowadzone jest postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy), obejmuje zasięgiem izofony 45dB część działki 263, nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. W sytuacji zaś, gdy planowana inwestycja spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i zgodna jest z przepisami odrębnymi, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy (art. 56 u.p.z.p.). Za niezasadny uznać należy zrzut skargi iż decyzja ta narusza przepisy Dyrektywy 2009/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Dyrektywa ta nakłada na państwa członkowskie ogólny obowiązek promowania wydajności i oszczędności energetycznej o charakterze ogólnym, podlegający implementacji w drodze stanowienia aktów prawych, a nie w drodze rozstrzygania indywidualnych spraw. Wobec powyższego, za prawidłową Sąd uznał ocenę organów, wedle której planowana inwestycja spełnia wymogi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organy administracji dokonały pełnej, wyczerpującej analizy i oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego i nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. LP