II SA/Łd 138/25

Dnia 29 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Asesor WSA Marcin Olejniczak, , po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 4 grudnia 2024 r. nr 100/2024 znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją zatwierdzającą projekty zagospodarowania terenu i architektoniczno - budowlany oraz udzielającą pozwolenia na przebudowę oddala skargę. II SA/Łd 138/25 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z 4 grudnia 2024 r. (Nr 100/2024, znak: GPB-III.7722.36.2024) Wojewoda Łódzki - po rozpatrzeniu zażalenia A.B. – utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 17 października 2024 r. (znak: DPRG-UA-II.2174.2024) odmawiające wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 5 października 2023 r. (znak: Nr DPRG-UA-I.1809.2023) zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielono Miastu Łódź pozwolenia na przebudowę budynku usługowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania, położonego przy ul. [...] w Ł., działka nr ewid. [...] i fragment działki nr ewid. [...], obr. [...]. W aktach znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru opisanej wyżej decyzji, z którego wynika, że decyzję doręczono w szczególności D.T. jako członkowi zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w Ł. Wojewoda Łódzki postanowieniem z 30 listopada 2023 r. stwierdził, że odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia wg art. 129 § 2 k.p.a. Następnie, D.T., działając w imieniu własnym, jako współwłaścicielka nieruchomości położonej przy ul. [...], działka nr ewid. [...], pismem z 19 grudnia 2023 r. wystąpiła z wnioskiem o doręczenie decyzji oraz wszelkiej dokumentacji związanej ze spornym pozwoleniem na budowę. Prezydent Miasta Łodzi pismem z 26 stycznia 2024 r. udzielił odpowiedzi D.T. przesyłając kopię decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. W dalszej kolejności A.B., działając w imieniu własnym, jako współwłaściciel nieruchomości położonej przy ul. [...], działka nr ewid. [...], pismem opatrzonym datą 19 marca 2024 r. (nadanym na poczcie 29 marca 2024 r.) wystąpił z wnioskiem o doręczenie decyzji oraz wszelkiej dokumentacji związanej z decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę. Prezydent Miasta Łodzi pismem z 17 kwietnia 2024 r. udzielił odpowiedzi A. B. przesyłając kopię żądanej decyzji. Pismem opatrzonym datą 20 maja 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej - 3 czerwca 2024 r.) A.B. wystąpił do Prezydenta Miasta Łodzi z wnioskiem na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 5 października 2023 r., którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielono Miastu Łódź pozwolenia na przebudowę budynku. Skarżący wskazał, iż "jako współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...] w Ł. – nieruchomości sąsiadującej, znajdującej się w granicach oddziaływania inwestycji nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego, nie otrzymał również decyzji i nie mógł wziąć jako strona czynnego udziału na żadnym etapie postępowania administracyjnego". Skarżący wniósł o uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wstrzymanie wykonania tej decyzji. Prezydent Miasta Łodzi postanowieniem z 17 października 2024 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że złożenie podania nastąpiło z uchybieniem terminu. Organ I instancji wskazał, iż kluczowe znaczenie dla oceny zachowania przez skarżącego terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a. ma okoliczność, że pismo wniesione przez A.B. 3 kwietnia 2024 r. (datowane: 10 marca 2024 r.) jest tożsame w treści z pismem wniesionym 28 grudnia 2023 r. przez D.T., na które organ udzielił odpowiedzi pismem z 26 stycznia 2024 r. Ponadto organ wskazał, iż zarówno ww. pismo A.B., jak i pismo D.T. posiadają identyczny adres do korespondencji tj. V., ul. [...], [...] Ł., będący jednocześnie adresem korespondencyjnym Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej [...]. Dodatkowo organ podkreślił, że D.T. i A.B. są członkami Wspólnoty Mieszkaniowej [...] oraz współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...] w Ł. (działka nr ewid. [...], obr. [...]), sąsiadującej z nieruchomością położoną przy ul. [...] w Ł. (działka nr ewid. [...], obr. [...]). Ponadto D.T. pełni funkcję jednoosobowego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej [...]. Zdaniem organu I instancji, powyższe okoliczności wysoce uprawdopodobniają, że A.B. wiedział o wydaniu pozwolenia na budowę oraz jego treści już przed 3 kwietnia 2024 r. tj. przed złożeniem wniosku o "doręczenie" ww. decyzji. W ustawowo przewidzianym terminie zażalenie na powyższe postanowienie złożył A.B., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wznowienie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W ocenie skarżącego postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 8 § 1, art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz niewłaściwym zastosowaniem art. 148 § 1 § 2 k.p.a. oraz art. 149 § 3 k.p.a. Skarżący podniósł, iż postanowienie jest "nieprawidłowe, nieprzekonywujące, nie zawiera prawidłowego wyjaśnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia". Zdaniem skarżącego "dopiero powzięcie przez stronę szerszej wiedzy o treści decyzji, a nie powzięcie przez wnioskodawcę wiadomości o istnieniu decyzji pozwala na ustalenie, kiedy strona dowiedziała się o decyzji". Wspomnianym na wstępie postanowienie Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewoda zauważył, że skarżący w piśmie z 20 maja 2024 r. wskazał, iż o decyzji dowiedział się dopiero 6 maja 2024 r., wtedy też zapoznał się z jej treścią i mógł stwierdzić istnienie podstaw do wznowienia postępowania. Zdaniem organu II instancji Prezydent Miasta Łodzi dokonał błędnej oceny stanu faktycznego i prawnego, co doprowadziło w konsekwencji do nieprzeprowadzenia w wystarczającym zakresie postępowania wyjaśniającego w sprawie. Wojewoda zaznaczył, iż ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Oczywiście nie zwalnia to organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, a następnie weryfikacji twierdzeń wnioskodawcy. Organ zażaleniowy zaakcentował, iż skarżący w piśmie z 19 marca 2024 r. (data wpływu do organu I instancji: 3 kwietnia 2024 r.) "o doręczenie decyzji" już wskazuje, iż wie o decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W związku z powyższym Wojewoda uznał, iż wniosek skarżącego z 3 czerwca 2024 r. został złożony po upływie terminu przysługującego na jego złożenie. W ocenie Wojewody bez znaczenia pozostaje to, iż pismo wniesione przez A.B. 3 kwietnia 2024 r. (datowane: 19 marca 2024 r.) jest tożsame w treści z pismem wniesionym 28 grudnia 2023 r. przez D.T., oraz okoliczność, że skarżący i D.T. mają ten sam adres do korespondencji. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda Łódzki zauważył, iż uzasadnienie rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Łodzi było błędne. Jednakże analiza akt wykazała, że w sprawie bezspornie doszło do uchybienia miesięcznego terminu do wniesienia podania, co wyklucza możliwość wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec powyższego w niniejszej sprawie zasadna jest odmowa wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.B. zarzucił organom naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 148 § 2 k.p.a., poprzez wadliwe ustalenie przez organ, że skarżący nie dochował terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności oraz wadliwą, dowolną ocenę materiału dowodowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i wskutek tego nieprawidłowe ustalenia przez organ, kiedy skarżący dowiedział się o decyzji Prezydenta Miasta Łodzi; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia o utrzymaniu w mocy ze względu na wadliwe uznanie, że skarżący nie dochował terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania; - art. 124 § 2 k.p.a., poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przyczyn przyjęcia, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie, brak w uzasadnieniu samodzielnej oceny organu w tym zakresie. Biorąc powyższe pod uwagę skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody Łódzkiego w całości. W uzasadnieniu skargi A.B. podniósł, że dopiero powzięcie przez stronę szerszej wiedzy o treści decyzji, a nie powzięcie przez wnioskodawcę wiadomości o istnieniu decyzji pozwala na ustalenie, kiedy strona dowiedziała się o tej decyzji. W tej sprawie wnioskodawca dowiedział się o wydaniu decyzji i jej treści 6 maja 2024 r., a nie jak twierdzi organ 3 kwietnia 2024 r. Powołując się na piśmiennictwo oraz judykaturę strona podniosła, że niekiedy, w szczególności na tle prawa budowlanego, tak ograniczona informacja może uniemożliwiać stronie zidentyfikowanie jej interesu prawnego, a od pojęcia tego interesu uzależniona jest jej legitymacja do udziału w postępowaniu. I tak przykładowo szersza znajomość treści decyzji jest niezbędna dla stwierdzenia, czy określona budowa oddziałuje na inną nieruchomość. Tu nie wystarczy więc powzięcie ogólnej informacji o treści decyzji, lecz konieczne będzie powzięcie wiadomości na temat tych elementów projektu budowlanego, które wpływać będą na interes prawny wnioskodawcy. W ocenie strony za dowiedzenie się o decyzji nie można uznać powzięcia wiadomości wyłącznie o dacie jej wydania, numerze i sprawie, której dotyczy. Informacje te nic mówią bowiem wszystkiego o tym, co stanowi jej najważniejszy element – rozstrzygnięciu. Powyższe uzasadnia stanowisko skarżącego, że dopiero informacje o szczegółach rozstrzygnięcia pozwalają na ustalenie, kiedy tak naprawdę skarżący dowiedział się o decyzji. Zdaniem skarżącego w tym postępowaniu było i jest możliwe precyzyjne i jednoznaczne ustalenie daty, kiedy strona dowiedziała się o ww. decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 5 października 2023 r., tj. 6 maja 2024 r. Zdaniem organu pierwszej instancji, które powiela organ odwoławczy okoliczności sprawy "wysoce uprawdopodobniają, że skarżący wiedział o decyzji Pnb już 3 kwietnia 2024 r.", co wskazuje, że organ nie miał pewności co do tego faktu zatem ewentualne wątpliwości, zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 81a k.p.a. winien rozstrzygnąć na korzyść skarżącego, czego jednak organ pierwszej instancji nie uczynił a jego stanowisko powielił organ odwoławczy. Ponadto skarżący zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ nie wyjaśnił przyczyn przyjęcia, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie. W uzasadnieniu nie ma samodzielnej oceny organu w tym zakresie poza powieleniem stanowiska organu pierwszej instancji, co narusza art. 124 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewody Łódzkiego z 4 grudnia 2024 r. (Nr 100/2024, znak: GPB-III.7722.36.2024) utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 17 października 2024 r. (znak: DPRG-UA-II.2174.2024) w sprawie odmowy wznowienia postępowania na wniosek skarżącego A.B. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przechodząc do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów obu instancji na wstępie wskazać należy, że wznowienie postępowania daje możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli została ona wydana w postępowaniu dotkniętym przynajmniej jedną z wad określonych w art. 145 § 1 k.p.a. lub w sytuacji przewidzianej w art. 145a albo art. 145b k.p.a. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania administracyjnego jest możliwe z urzędu lub na żądanie strony z tym zastrzeżeniem, że wznowienie postępowania na gruncie art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Dalej należy zwrócić uwagę, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Również odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 3 k.p.a.). Wobec treści przytoczonych tu przepisów trzeba zauważyć, iż postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. W ramach pierwszego etapu właściwy organ administracji publicznej ma za zadanie ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc czy spełnione są przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Badając przesłankę podmiotową, organ powinien wyjaśnić, czy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła strona. Oceniając natomiast zajście przesłanek przedmiotowych organ ma ustalić, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych enumeratywnie w cytowanych wyżej przepisach oraz czy w sprawie została wydana ostateczna decyzja administracyjna, co do której miałoby nastąpić wznowienie postępowania. Pozytywne ustalenia w tym zakresie powinny zakończyć się wydaniem przez organ administracyjny postanowienia, które otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, określany mianem postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast w sytuacji nieziszczenia się którejkolwiek z przesłanek (podmiotowej lub przedmiotowej) bądź też ustalenia, że strona uchybiła terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania, określonemu w art. 148 k.p.a. wówczas organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Zaakcentowania wymaga, że wskazany w art. 148 k.p.a. miesięczny termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania jest terminem ustawowym, którego uchybienie nie podlega przywróceniu. Jednocześnie to strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) powzięła wiadomość o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od tego dnia. Obowiązkiem organu jest natomiast jednoznaczne ustalenie kwestii dochowania przez stronę terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. skarżący nadał w placówce pocztowej 3 czerwca 2024 roku. W ocenie skarżącego termin na złożenie powyższego wniosku biegł od 7 maja 2024 roku – tj. daty doręczenia decyzji na wniosek strony. Zdaniem skarżącego "dopiero powzięcie przez stronę szerszej wiedzy o treści decyzji, a nie powzięcie przez wnioskodawcę wiadomości o istnieniu decyzji pozwala na ustalenie, kiedy strona dowiedziała się o decyzji". W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do właściwego określenia momentu, od którego należy liczyć bieg ustawowego terminu do złożenia wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Badając terminowość złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania nadanego na poczcie 3 czerwca 2024 roku Wojewoda Łódzki – zdaniem Sądu - słusznie uznał, że został on złożony po terminie wskazanym w art. 148 § 2 k.p.a. Przy czym należy się także przychylić do rozważań Wojewody w całej rozciągłości, również w zakresie krytyki stanowiska organu I instancji opartego na podobieństwie pism skarżącego i D.T. i zbieżności ich adresów. Te ostatnie okoliczności nie mają żadnego znaczenia w sprawie. Wbrew jednak temu, co forsuje skarżący nie sposób przyjąć, iż dowiedział się on o decyzji o pozwoleniu na budowę z 5 października 2023 roku dopiero w momencie doręczenia mu tej decyzji 7 maja 2024 r. Z akt zgromadzonych w sprawie jasno bowiem wynika, że formułując wniosek o doręczenie tej decyzji (opatrzony datą 19 marca 2024 roku, a następnie nadany w placówce pocztowej 29 marca 2024 roku) już wówczas skarżący miał wiedzę wystarczającą do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Z treści tego wniosku wynika bowiem niewątpliwie, iż znał podstawowe dane kwestionowanego pozwolenia (datę wydania decyzji, nazwę organu, który ją wydał, jak również informację o pozytywnym rozstrzygnięciu). Wynika to chociażby z faktu, że przywołał precyzyjnie rozstrzygnięcie o zatwierdzeniu konkretnego projektu na konkretnej działce. Zatem najdalej od daty nadania na poczcie tego wniosku (29 marca 2024 roku) skarżącemu biegł termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Tymczasem skarżący uczynił to dopiero 3 czerwca 2024 roku. Wobec treści zarzutów zawartych w skardze wyraźnie tu należy zaakcentować, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia (por. np. wyrok NSA z 15 lipca 2014 r., II OSK 303/13). Trzeba przy tym podkreślić wyraźnie, że art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Taki wymóg byłby po prostu zaprzeczeniem istoty żądania wznowienia postępowania właśnie z uwagi na brak udziału w sprawie. Powyższe przesądza o wadliwości wywodów skarżącego w niniejszej sprawie. Należy więc przyjąć, iż bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyroki NSA: z 7 sierpnia 2008 r., II OSK 931/07; z 18 lipca 2012 r., I OSK 1025/11; z 14 lutego 2013 r., II OSK 1927/11). Skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że skarżący co najmniej już 29 marca 2024 r. miał wystarczającą wiedzę - informację, że rozstrzygnięcie jest pozytywne i projekt budowlany zatwierdzono odnośnie konkretnej lokalizacji. Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie Sądu Wojewoda trafnie przyjął, że wniosek o wznowienie postępowania z 3 czerwca 2024 roku złożony został przez skarżącego po upływie miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania ma ten skutek, że postępowanie to nie może być wznowione. Okoliczność ta, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., skutkuje obowiązkiem wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, co też uczyniono w niniejszej sprawie. Wbrew zarzutom skargi, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy ani też, aby nie były w toku postępowania respektowane zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z zasadą swobodnej oceny, wyrażonej w art. 80 k.p.a. Dokonanej przez organy orzekającej w sprawie ocenie poczynionych ustaleń faktycznych nie można przypisać dowolności, gdyż jest ona zgodna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i obowiązującymi przepisami. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada też dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., gdyż wyjaśniono w nim jakie okoliczności faktyczne i prawne organ uwzględnił przy rozstrzygnięciu. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako nieuzasadnioną. dc