II SA/Łd 1382/03

Dnia 13 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska, WSA Czesława Nowak-Kolczyńska /spr./, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2004 roku na rozprawie przy udziale sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. Inspektora w Referacie Budynków i Lokali Delegatury Ł.-W. Urzędu Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] odmawiającą przyznania W. P. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że W. P. nie spełnia kryteriów określonych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych / Dz. U. nr 71 poz. 734 /, gdyż wyliczony zgodnie z przepisami tej ustawy dodatek osiągnął wartość ujemną, to znaczy że łączne wydatki na mieszkanie nie przekraczają określonego ustawą procentowego udziału dochodów gospodarstwa domowego w utrzymaniu mieszkania. W odwołaniu od tej decyzji W. P. podał, iż znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, jest osobą samotną i niepełnosprawną. W. P. z wnioskiem o dodatek mieszkaniowy wystąpił 28 marca 2003 r. załączając zaświadczenie Spółdzielni Mieszkaniowej o opłatach za użytkowanie mieszkania. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego, gdyż wyliczony zgodnie z przepisami dodatek osiągnął wartość ujemną. W wyniku złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wytycznych wskazało, aby organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnił wszystkie okoliczności sprawy, a w szczególności czy istnieje możliwość powiększenia powierzchni zajmowanego lokalu w myśl art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych ze względu na niepełnosprawność skarżącego. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy zapadła decyzja objęta niniejszą skargą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. powołało się na uzasadnienie decyzji ostatecznej i nie uznało za potrzebne powtarzać argumentacji tam zawartej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna . Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1271 ) – sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) – sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi : 1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania 3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego. Podstawę materialno - prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowi ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych / Dz. U. nr 71 poz. 734 / regulująca zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach / art. 1 /. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi, ze dodatek mieszkaniowy przysługuje członkom spółdzielni mieszkaniowych zamieszkującym na podstawie spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego. Zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 tej ustawy w latach 2003 i 2004 dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 160% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lub 110% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek mieszkaniowy w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym, Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 3 tej ustawy za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. Szczegółowy wykaz i wysokość wydatków za zajmowany lokal mieszkalny stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych / Dz. U. nr 156 poz. 1817 /. Przepis § 2 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki, o których mowa w ust. 1, w wysokości 90% naliczonych i ponoszonych wydatków. Organ I instancji w sposób zgodny z powyższymi zasadami dokonał wyliczenia dodatku przyjmując normatywną powierzchnię mieszkalną wynoszącą dla jednej osoby 35 m2 powiększoną o 15 m2 ze względu na niepełnosprawność osoby zamieszkującej / art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 w/w ustawy /. Sąd skontrolował przeprowadzone przez organ działania matematyczne i stwierdził, że średni miesięczny dochód zadeklarowany przez skarżącego wynosi 1121.06 zł.. A miesięczne wydatki mieszkaniowe – 283.37 zł., ale przy ograniczeniu ich wysokości, dla celów wyliczenia dodatku mieszkaniowego, do 90% - zgodnie z cytowany przepisem ust 2 § 2 rozporządzenia z 28 grudnia 2001 r. – 255.03 zł. / 283.37 x 90% /. Najniższa emerytura na dzień wydania decyzji wynosiła 552.63 zł., a maksymalny dopuszczalny dochód dla jednej osoby, zgodnie z cytowanym wyżej przepisem ust. 1 art. 17 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wynosi 884.21 zł. / 1.6 x 552.63 /. Dochód skarżącego jest wyższy od maksymalnego dopuszczalnego dochodu na jedną osobę o 236.85 zł.. Dla wyliczenia dodatku mieszkaniowego od kwoty wydatków na mieszkanie tj. 255.03 zł. odejmuje się kwotę stanowiącą 20% łącznego dochodu / 0.20 x 1121.06 / tj. 224.21 co stanowi dodatek mieszkaniowy w kwocie 30.82 zł. Ale należy go pomniejszyć o kwotę przekroczenia maksymalnego dopuszczalnego dochodu tj. 236.85 zł. i otrzymany wynik stanowi wartość ujemną / - 206.03 zł. /, co świadczy o tym, ze łączne wydatki na mieszkanie nie przekraczają określonego ustawą procentowego udziału dochodów gospodarstwa domowego w utrzymaniu mieszkania. Przeprowadzone działania matematyczne wykonane więc zostały przez organ administracyjny prawidłowo. Wyklucza to możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego zwłaszcza, że przepis ust. 6 art. 7 cyt. ustawy stanowi, że dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji / co stanowiło 11,05 zł. /. Odnosząc się do podnoszonej w skardze trudnej sytuacji życiowej W. P., należy wskazać iż faktycznie dodatek mieszkaniowy stanowi formę pomocy społecznej udzielanej przez władze publiczne dla wspierania realizacji równego prawa do mieszkania dla wszystkich członków społeczeństwa. Ale zadanie to jest realizowane poprzez ustalenie kryterium posiadanych dochodów nie przekraczających pewnego pułapu. Skarżący ten pułap przekroczył i mimo, że płatności związane z mieszkaniem stanowią dla Jego budżetu wielkie obciążenie, jak podnosi w skardze, nie spełnia warunków ustawowych do korzystania z pomocy publicznej w postaci dodatku mieszkaniowego. Wobec tego, iż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) skargę oddalił. Mając na uwadze treść art. 152 cyt. ustawy Sąd stwierdza, iż z uwagi na brak przymiotu wykonalności – orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku bezprzedmiotowe.