II SA/Łd 139/16

Dnia 15 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. kwotę 595 (pięćset dziewięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotów kosztów postępowania. LS Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 23), powoływanej dalej jako "k.p.a." – oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 199 ze zm.) – powoływanej także jako: "u.p.z.p." – po rozpatrzeniu zażalenia A Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Wójta Gminy Z. z dnia [...], znak: [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą - elektroenergetyczną, drogowo-budowlaną i ogrodzeniem na działce nr 260/1, obręb [...], gm. Z. – uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i zawiesiło do dnia [...] postępowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że w dniu 9 listopada 2015r. A Sp. z o.o. z siedzibą w P. wystąpiła do Wójta Gminy Z. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. W dniu [...] postanowieniem znak: [...], Wójt Gminy Z. zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na podjęcie przez Radę Gminy Z. w dniu [...] uchwały nr [...] o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części wsi K., K., O. i M., gm. Z. Na terenie objętym opracowaniem planu znajduje się działka nr 260/1, na której planowana jest realizacja inwestycji. Uchwała została podjęta w związku z Umową Partnerstwa w sprawie przygotowywania i realizacji projektu pn.: "Wyznaczenie miejskiego obszaru funkcjonalnego o charakterze transportowo-przemysłowym na terenie Powiatu [...] i Powiatu [...] wokół węzła drogi ekspresowej [...] Z.-K. oraz magistrali kolejowej Ś.-P." z dnia [...] zmienioną aneksem z dnia [...], nr [...] oraz uchwałą Rady Gminy Z. z dnia [...], nr [...], w sprawie utworzenia Miejskiego Obszaru Funkcjonalnego Z.-K. oraz uchwalenia Koncepcji Zagospodarowania Miejskiego. Do chwili obecnej zakończone zostało zadanie pn.: "Opracowanie programu funkcjonalno-użytkowego dla budowy drogi powiatowej stanowiącej łącznik drogowy z węzłem drogi ekspresowej [...] - Z. W. i przebudowy wiaduktu w ciągu ulicy B w Z. wraz z operatem szacunkowym nieruchomości, dokumentacją geologiczno-techniczną, ekspertyzą stanu technicznego wiaduktu drogowego oraz prognozą ruchu". W dniu [...] do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] został złożony wniosek o dofinansowanie projektu oraz Studium Wykonalności. Obecnie plan jest na etapie projektowania. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w zażaleniu na postawienie organu I instancji strona zarzuciła wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającym na jego niewłaściwym zastosowaniu pomimo braku możliwości uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku, a także w sytuacji, gdy nie istnieje niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w przyszłym planie miejscowym, z uwagi na brak podjęcia uchwały w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ nie wskazał okresu na jaki postępowanie zostało zawieszone. Zdaniem strony, Wójt Gminy Z. naruszył również art. 7, art. 77, art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału i w konsekwencji sporządzenie wadliwego postanowienia, niezawierającego wszystkich wymaganych przepisami prawa elementów. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wyjaśniło, że możliwość zawieszenia postępowania (oprócz uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego) w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy przewiduje art. 62 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, na podstawie ust. 2 ww. artykułu, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Organ II instancji podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym instrumentem kształtowania przestrzeni, który obejmuje: ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 4 ust. 1 ustawy). Wójt, burmistrz, prezydent miasta, będąc organem upoważnionym do orzekania o warunkach zabudowy jest jednocześnie autorem projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 15 ust. 1 ustawy), w którym szczegółowo określa się warunki realizacji przedsięwzięć na danym terenie. Z postanowień ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że decyzja o warunkach zabudowy, czy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego są wyłącznie substytutem planu zagospodarowania przestrzennego (art. 59 ust. 1 i 2, art. 50 ust. 1 ustawy). Z tych względów zawieszenie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy celem umożliwienia kontynuowania rozpoczętych prac planistycznych jest uzasadnione prymatem planu miejscowego, jako głównego instrumentu kształtowania przestrzeni, nad rozwiązaniami indywidualnymi i zabezpiecza realizację władztwa planistycznego. Dostrzeżenie przez organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy ewentualności konfliktu między sposobem zagospodarowania terenu zamierzonym przez potencjalnego inwestora, a wizją planistyczną uprawnia ten organ do skorzystania z ustawowej możliwości wstrzymania toku postępowania. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się, że jeżeli istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego, wskazane jest zawieszenie postępowania. Ponadto umożliwienie zawieszenia postępowania w oparciu o art. 62 ust. 1 ustawy stanowi uprawnienie organu administracji mające na celu zabezpieczenie skutecznej realizacji władztwa planistycznego przysługującego gminie w zakresie kształtowania zasad wykorzystania przestrzeni, co wyraża się w kompetencji do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania jako aktów prawa miejscowego. Ustawodawca pozostawił kwestię zawieszenia przedmiotowego postępowania uznaniu organów, jednakże - jak podkreśla się w doktrynie - granice tego uznania wyznacza wstępna ocena materiałów planistycznych. Jeśli zatem z ww. materiałów wynika, że realizacja danej inwestycji będzie zgodna z tworzonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to nie wydaje się celowe wstrzymywanie postępowania. Natomiast w przypadku, gdy zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu, organ powinien zawiesić postępowanie. W ocenie Kolegium, materiał zgromadzony w sprawie wskazywał na zasadność zawieszenia przedmiotowego postępowania. Pozwalał on na stwierdzenie, że istnieje możliwość wystąpienia sprzeczności określonego przez inwestora zamierzenia jakie chce realizować na nieruchomości nr 260/1, obręb [...], gm. Z. z planowanym zagospodarowaniem terenu ww. działki. Działka objęta inwestycją stanowi użytek rolny (wypis z rejestru gruntów z dnia [...]). Z zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Z. z dnia [...], nr [...], wynika, że obecnie nieruchomość jest położona na terenach określonych jako: 1) tereny rolne o wyższych klasach bonitacyjnych, 2) tereny rolne o niższych klasach bonitacyjnych, 3) tereny rozwojowe zabudowy produkcyjno-usługowej składów i magazynów jako funkcja podstawowa oraz urządzenia infrastruktury technicznej obsługa komunikacji jako funkcja dopuszczalna, 4) obszary z możliwością lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł o mocy przekraczającej 100 kW wraz ze strefami ochronnymi (ogniwa fotowoltaiczne) jako funkcja podstawowa, 5) projektowane podłączenie do drogi [...] zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego województwa [...]. Wójt Gminy Z. w piśmie z dnia [...], znak: [...], wskazał, że zgodnie z projektowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przez działkę o nr 260/1 będzie przebiegać publiczna droga powiatowa łącząca drogę [...] z dawną drogą krajową nr [...] ([...]), o szerokości pasa drogowego ok. 20 m, pozostały obszar będzie przeznaczony pod: 1) tereny zabudowy produkcyjno-usługowej składów i magazynów jako funkcja podstawowa oraz urządzenia infrastruktury technicznej obsługa komunikacji jako funkcja dopuszczalna, 2) obszary z możliwością lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł o mocy przekraczającej 100 kW wraz ze strefami ochronnymi (ogniwa fotowoltaiczne) jako funkcja podstawowa. Ponadto organ podkreślił, że prace nad stworzeniem planu są bardzo zaawansowane. Przebieg planowanej drogi przez przedmiotową nieruchomość wynika z następujących dokumentów zgromadzonych w celu realizacji projektu pn.: "Miejski Obszar Funkcjonalny Z.-K. - budowa łącznika z drogą ekspresową [...] na terenie powiatu [...] i powiatu [...]": 1) Koncepcja Zagospodarowania Miejskiego Obszaru Funkcjonalnego Z. – K. na lata 2014-20120; 2) Program funkcjonalno-użytkowy dla budowy drogi powiatowej stanowiącej łącznik drogowy z węzłem drogi ekspresowej [...] – Z. W. i przebudowy wiaduktu w ciągu ulicy B w Z. wraz z operatem szacunkowym nieruchomości, dokumentacją geologiczno-techniczną, ekspertyzą stanu technicznego wiaduktu drogowego oraz prognozą ruchu; 3)Studium Wykonalności dla projektu pn.: "Miejski Obszar Funkcjonalny Z.-K. - budowa łącznika z drogą ekspresową [...] na terenie powiatu [...] i powiatu [...]; 4)Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] dotycząca realizacji inwestycji polegającej na budowie drogi powiatowej między węzłem drogi ekspresowej [...] Z. K. (Z. W.) w km 163+595,95 a dotychczasową droga krajową nr [...] ([...]); 5) Zaświadczenie organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja zobrazowana przez inwestora na mapie opiniodawczej w skali 1:1000 w sposób jednoznaczny koliduje z ww. drogą (por. załącznik nr 8 mapa w skali 1:3000 przedstawiająca przebieg drogi powiatowej zgodnie z programem funkcjonalno-użytkowym z dnia [...]). Skoro - jak wynika z powyższego - istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności między zamierzonym zagospodarowaniem działki nr 260/1, a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego, to Wójt Gminy Z. zasadnie zawiesił postępowanie w sprawie. Stopień zaawansowania prac planistycznych pozwala natomiast na wysunięcie wniosku, że procedura uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostanie zakończona w okresie trwania zawieszenia postępowania. Jednakże z uwagi na nieokreślenie ram czasowych zawieszenia postępowania organ II instancji postanowił zreformować rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Z treści art. 61 ust. 1 ustawy wynika, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Mając na względzie treść ww. przepisu, jak i wyjaśnienia Wójta Gminy Z. (zawarte w piśmie z dnia [...], znak: [...]), Kolegium orzekło o zawieszeniu postępowania do dnia [...], tj. na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Organ będzie zobowiązany do podjęcia postępowania jeżeli w okresie zawieszenia postępowania nie nastąpi uchwalenie miejscowego planu (art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy). Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożyła A Sp. z o.o. z siedzibą w P., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu m.in.: 1) obrazę przepisu art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zawieszenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy pomimo braku możliwości uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz w sytuacji, gdy nie istnieje niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu a koncepcją przyjmowaną w przyszłym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albowiem z uwagi na to, że nie przystąpiono do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w przyszłym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ulegnie zmianie przeznaczenie obszaru, na którym realizowana ma być inwestycja objęta przedmiotowym postępowaniem; 2) obrazę przepisów art. 7, 77, 124 § 2 i 107 § 3 w zw. z art. 126 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji sporządzenie wadliwego postanowienia, niezawierającego wszystkich wymaganych przepisami prawa elementów; 3) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezzasadnym przyjęciu, że istnieje możliwość uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie 9 miesięcy od dnia złożenia przez A Sp. z o.o. wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz że istnieje niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w przyszłym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej ustawodawca pozostawił kwestię zasadności zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy w przypadku powzięcia wiadomości o zamiarze podjęcia prac planistycznych czy ich toku swobodnemu, lecz nie dowolnemu uznaniu organu. Zgodnie z powszechną i jednolitą linią orzeczniczą przyjmuje się, że dopuszczalne i celowe jest rozważenie przez organ administracji wstrzymania toku postępowania o wydanie warunków zabudowy tylko wówczas, gdy: 1) mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu oraz gdy 2) istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że zakreślony przez ustawodawcę termin 9 miesięczny liczony od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy będzie wystarczający do uchwalenia planu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w uzasadnieniu skarżonego postanowienia całkowicie pominęło okoliczność jaką jest istnienie wysokiego prawdopodobieństwa, że zakreślony przez ustawodawcę termin 9 miesięczny liczony od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy będzie wystarczający do uchwalenia planu. Organ II instancji winien był bowiem przeanalizować sprawę również pod kątem stanu zaawansowania prac planistycznych i możliwości ich zakończenia przed dniem [...]. Tymczasem w przedmiotowej sprawie brak jest realnej możliwości uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Biorąc pod uwagę procedurę uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uregulowaną w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obejmującą - już po przygotowaniu projektu planu - konieczność podjęcia szeregu działań, wystąpienia o opinie i uzgodnienia do wielu organów i instytucji, niepodobnym jest twierdzić, że istnieją realne, graniczące z pewnością, szansę zakończenia tejże procedury do połowy 2016 roku. Niezależnie od powyższego skarżąca podkreśliła, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi być zgodny z zapisami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujące w Gminie Z. Studium przewiduje, że działka nr 260/1 znajduje się na obszarze stanowiącym tereny rozwojowe zabudowy produkcyjno-usługowej składów i magazynów, na którym dopuszczono możliwość lokalizacji urządzeń wytwarzający energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW wraz z strefami ochronnymi (ogniwa fotowoltaiczne). Przedmiotowe studium nie zostało zmienione przed przystąpieniem do prac nad opracowaniem i uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że w przyszłym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ulegnie zmianie przeznaczenie obszaru, na którym realizowana ma być inwestycja objęta przedmiotowym postępowaniem. Skarżąca podniosła także, że w analogicznej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...], nr [...], uchyliło postanowienie Wójta Gminy Z. w przedmiocie zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej m.in. działkę nr 260/1 z wniosku skarżącej. W uzasadnieniu tego postanowienia, w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło m.in., że w jego ocenie materiał zgromadzony w sprawie nie wskazywał na zasadność zawieszenia przedmiotowego postępowania. Przede wszystkim nie pozwalał on na stwierdzenie, że istnieje możliwość wystąpienia sprzeczności określonego przez inwestora zamierzenia jakie chce zrealizować na nieruchomości nr 260/1, obręb [...] , gm. Z. planowanym zagospodarowaniem terenu ww. działki. Co więcej decyzją z dnia [...], znak: [...], Wójt Gminy Z. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej m.in. na działce nr 260/1 obręb [...], gmina Z. Zdaniem skarżącej, powyższe świadczy w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości o niewystępowaniu sprzeczności pomiędzy planowanym zagospodarowaniem terenu a zamierzeniem jakie chce realizować inwestor. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części obejmującej pkt 2 rozstrzygnięcia. Nadto wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016r. strona skarżąca, przedkładając decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy wskazała, że dotyczy ona działki, objętej wnioskiem również w niniejszej sprawie, zaś inwestycja jest podobna do wnioskowanej. W piśmie z dnia 8 kwietnia 2016r. natomiast wskazano, że do dnia jego wniesienia nie został nawet sporządzony projekt planu miejscowego. Załączono również załączniki graficzne do decyzji z dnia [...] wraz z mapą poglądową obrazującą inwestycje, o której rozstrzygnięto wspomnianą decyzją oraz inwestycję wnioskowaną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa w stopniu skutkującym jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie organy zastosowały fakultatywny tryb zawieszenia postępowania, określony w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., który pozwala na zawieszenie postępowania z urzędu na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Tryb wspomniany ma charakter uznania administracyjnego, co oznacza, że organ sam przesądza, czy ustalenie warunków zabudowy dla określonego terenu może kolidować z przyszłymi ustaleniami planu miejscowego. Jednakże, jak słusznie podniesiono w skardze, zawieszenie postępowania, choć ma charakter uznania administracyjnego, nie może być przejawem dowolności. Zatem to z materiału dowodowego winno wynikać, jakie jest przeznaczenie terenu w studium, w jaki sposób zamierza teren użytkować inwestor, a także na jakim etapie znajdują się prace planistyczne. Z orzecznictwa wynika bowiem, że co prawda już samo powzięcie zamiaru o przystąpieniu do uchwalenia planu uzasadnia zawieszenie postępowania, to jednak mając na uwadze ramy czasowe zawieszenia postępowania organ winien ocenić, czy w tym czasie, tj. w okresie 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest realna szansa, że plan zostanie uchwalony. W rozpoznawanej sprawie, co do zasady, proponowana przez inwestora budowa farmy fotowoltaicznej zgodna jest z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Z. z dnia [...], nr [...]. Z uchwały tej wynika, że obecnie nieruchomość jest położona na terenach określonych jako: 1) tereny rolne o wyższych klasach bonitacyjnych, 2) tereny rolne o niższych klasach bonitacyjnych, 3) tereny rozwojowe zabudowy produkcyjno-usługowej składów i magazynów jako funkcja podstawowa oraz urządzenia infrastruktury technicznej obsługa komunikacji jako funkcja dopuszczalna, 4) obszary z możliwością lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł o mocy przekraczającej 100kW wraz ze strefami ochronnymi (ogniwa fotowoltaiczne) jako funkcja podstawowa, 5) projektowane podłączenie do drogi [...] zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego województwa [...]. Analizując natomiast dokumentację, zgromadzoną w sprawie, wskazać należy, że w zasadzie dotyczy ona zaawansowania prac projektowych, związanych z budową ww. łącznika drogowego (Program funkcjonalno-użytkowy dla budowy drogi powiatowej stanowiącej łącznik drogowy z węzłem drogi ekspresowej [...] – Z. W. i przebudowy wiaduktu w ciągu ulicy B w Z. wraz z operatem szacunkowym nieruchomości, dokumentacją geologiczno-techniczną, ekspertyzą stanu technicznego wiaduktu drogowego oraz prognozą ruchu; studium Wykonalności dla projektu pn.: "Miejski Obszar Funkcjonalny Z.-K. - budowa łącznika z drogą ekspresową [...] na terenie powiatu [...] i powiatu [...]; decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, dotycząca realizacji inwestycji polegającej na budowie drogi powiatowej między węzłem drogi ekspresowej [...] Z. K. (Z. W.) a dotychczasową droga krajową nr [...]) nie zaś etapu prac nad planem miejscowym. Jak wynika natomiast z informacji, przedłożonych przez skarżącą, w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, nie został sporządzony projekt planu, co, biorąc pod uwagę procedurę planistyczną, określoną w art. 17-20 u.p.z.p., poddaje w wątpliwość możliwość jego uchwalenia do dnia [...]. To zaś pod znakiem zapytania stawia sens zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy przesądza jedynie o możliwości zagospodarowania terenu w określony sposób, bez jednoczesnego określania konkretnej lokalizacji nowych obiektów, a z drugiej strony studium nie jest wiążące przy wydawaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co oznacza, że wyrysowanie na mapach studium projektowanego przebiegu drogi również nie powinno mieć, co do zasady, negatywnego wpływu na ustalenie warunków zabudowy. Nie bez znaczenia dla oceny zaskarżonego postanowienia pozostaje i ta okoliczność, że w odniesieniu do tej samej działki i bliźniaczej inwestycji organ nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania, rozstrzygając ją decyzją ustalającą warunki zabudowy. Jakkolwiek zatem okoliczność, że w innej sprawie zapadło rozstrzygnięcie, nie przesądza o sposobie procedowania w kontrolowanym postępowaniu, istotna rozbieżność stanowisk co do stosowania owego uznania administracyjnego w analogicznym stanie faktycznym, wskazywać może na naruszenie art. 11 k.p.a. Dodatkowo do okoliczności tej organ odwoławczy nie odniósł się w zaskarżonym postanowieniu, pomimo podniesienia jej jako zarzutu w złożonym odwołaniu, co uznać należy za naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wskazane wyżej okoliczności dyskwalifikują zaskarżone postanowienie, rodząc potrzebę wyeliminowania go z obrotu prawnego, o czym orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., uznając to za wystarczające dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając ich zwrot na rzecz strony skarżącej w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (100,-zł.), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego adwokatem, ustalonemu na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800) na kwotę 480,-zł. Lp/