II SA/Łd 14/11

Dnia 6 lutego 2012 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi Wydział II - Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D.Z. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D.Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy. AG II SA/Łd 14/11 Uzasadnienie D.Z. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o zwolnienie jej od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem, zajmuje mieszkanie spółdzielcze. Skarżąca od dłuższego czasu jest bezrobotna bez prawa do zasiłku. Mąż otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 2100 zł. Strona wskazała także, że ulokowała kwotę 8000 zł w funduszu obligacji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że płaci wysoki czynsz za mieszkanie – 700 zł Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wniosek skarżącej nie podlega uwzględnieniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżąca w rozpoznawanej sprawie występowała już z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 kwietnia 2011 r. przesądził, że brak jest podstaw do przyznania skarżącej prawa pomocy. Prawomocność orzeczenia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy nie wyklucza oczywiście możliwości ponownego ubiegania się przez stronę skarżącą o przyznanie prawa pomocy. Możliwość zmiany bądź uchylenia wspomnianego orzeczenia daje art. 165 p.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania, że nastąpiły zmiany okoliczności sprawy. W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy będą to w szczególności okoliczności wskazujące na pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawców. Występując z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy skarżąca nie wykazała jednak zmiany (pogorszenia) sytuacji materialnej, lecz powołała się na te same okoliczności, co w składanych wcześniej wnioskach. W konsekwencji należało uznać, że brak zmiany sytuacji materialnej strony musi spowodować oddalenie jej żądania. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu AG