II SA/Łd 141/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 grudnia 2021 r. nr KO.420.182.2021 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. dc Decyzją z dnia 10 grudnia 2021 r., nr KO.420.182.2021 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: k.p.a.; art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741) - dalej: u.p.z.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 25 października 2021 r. , nr RG.6730.60.2021 o odmowie ustalenia na wniosek A.D. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach oznaczonych nr [...], [...], położonych w obrębie [...] Z., gm. T. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, iż o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji skarżący wystąpił wnioskiem z dnia 5 marca 2021 r., uzupełnionym na wezwanie organu I instancji, pismem z dnia 25 marca 2021 r. Z treści przedłożonej dokumentacji wynika, iż skarżący planuje budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą na wskazanych wyżej działkach ewidencyjnych, które posiadają dostęp do drogi publicznej poprzez istniejącą drogę wewnętrzna, oznaczoną jako działką o nr ew. [...]. Planowana przez inwestora powierzchnia zabudowy kształtuje się w przedziale od 80 do 196 m2, natomiast przewidziana powierzchnia terenu podlegająca przekształceniu została określona przez skarżącego na 1,1675 ha. W ocenie wnioskodawcy planowana inwestycja nie powoduje znacznego negatywnego wpływu na środowisko, a co za tym idzie, wbrew stanowisku organu administracji, żądanie uzupełnienia wniosku o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia uznać należy za nieuzasadnione. W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego, wskazaną wyżej decyzją z dnia 25 października 2021 r. Wójt Gminy T. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Uzasadniając organ wskazał, iż co prawda planowane przedsięwzięcie spełnia warunki tzw. "dobrego sąsiedztwa" poprzez zgodność funkcji oraz parametrów planowanej zabudowy, jednakże nie spełnia ono wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., to jest zgodności z przepisami odrębnymi. W ocenie organu, z uwagi na fakt, iż planowane przedsięwzięcie stanowi kontynuację rozpoczętego już przez stronę procesu inwestycyjnego na działkach sąsiednich – budowy 9 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz niezbędną infrastrukturą techniczną, w oparciu o warunki zabudowy ustalone ostateczną decyzją z dnia 28 sierpnia 2018 r., nr 107/2018 – niezbędnym było przeprowadzenie oceny projektowanej inwestycji w kontekście przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z uwzględnieniem treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Dokonane w powyższym zakresie ustalenia wykazały, że sumaryczna powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji (1,1675 ha) oraz inwestycji realizowanej na podstawie w/w decyzji (1,296 ha), przekracza określony w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia próg 2 ha, co obliguje inwestora do uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Nie przedłożenie przez stronę powyższej decyzji skutkowało negatywnym rozpatrzeniem wniosku. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zakwestionował stanowisko organu, co do przyjętych wartości powierzchni zabudowy, za którą uznano całą powierzchnię działek. Wskazał, iż powierzchnia zabudowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia z 2019 r. stanowi powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym czasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Natomiast zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obiekt budowlany, to budynek, budowla lub obiekt malej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W ocenie skarżącego, mając na uwadze powyższe pojęcia brak jest podstaw do uznawania, w sposób dowolny, jako pozostałego terenu do przekształcenia, całego terenu objętego wnioskiem. Tym bardziej, że jak wynika z wskazanej przez organ decyzji z dnia 28 sierpnia 2018 r., którą zdaniem skarżącego w sposób nieuzasadniony powiązano z przedmiotowym wnioskiem, powierzchnia aktywna, a więc w ogóle nie podlegająca przekształceniu, została ustalona na 40%. W ocenie skarżącego, dokonana przez organ I instancji wadliwa interpretacja § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia, winna skutkować uchyleniem kwestionowanego rozstrzygnięcia. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wskazało na charakter oraz podstawy prawne decyzji o warunkach zabudowy, w tym art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dalej przywołując treść § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b oraz § 3 ust. 2 pkt 3 wskazanego wyżej rozporządzenia z 10 września 2019 r., jak również dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, Kolegium wywiodło, iż objęte przedmiotowym wnioskiem przedsięwzięcie, stanowi rozwinięcie rozpoczętego już przez skarżącego na działkach sąsiednich procesu inwestycyjnego – budowy 9 budynków mieszkalnych wraz z niezbędną infrastruktura techniczna, w oparciu o decyzję Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 28 sierpnia 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronię, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w której to ustawie zawarto delegacje do wydania rozporządzenia z 2019 r., przez przedsięwzięcie rozumie się zamierzenie budowlane lub inna ingerencje w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystywania terenu, w tym również na wybudowaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez rożne podmioty". W niniejszej sprawie zdaniem Kolegium, o powiązaniu technologicznym obu inwestycji skarżącego świadczy chociażby skomunikowanie działek objętych przedmiotowym wnioskiem oraz terenu objętego decyzją z dnia 28 sierpnia 2018 r. z drogą publiczna, jedną wyodrębnioną drogą wewnętrzną oznaczoną jak działka ew. nr [...], jak również jednorodny charakter tych inwestycji. Ponadto przywołując § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2019 r. Kolegium wskazało, iż powierzchnia zabudowy terenu to powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym czasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Przy czym wobec braku prawnej definicji powierzchni przeznaczonej do przekształcenia, pod pojęciem tym, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, przyjmuje się powierzchni, która uległa zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia i która obejmuje między innymi: powierzchnie parkingów, dróg dojazdowych, terenów zniwelowanych, chodników, placów budowy, placów składowych, podjazdów, innych powierzchni utwardzonych, czy płatów roślinności, które zostaną usunięte. Natomiast określenie powierzchni biologicznie czynnej nie oznacza powierzchni terenu, który nie uległ przekształceniu, ale powierzchnię terenu który po zakończeniu inwestycji musi odpowiadać warunkom umożliwiającym uznanie tego terenu za powierzchnie biologicznie czynną, określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, dokonując oceny objętej wnioskiem inwestycji pod kątem warunków określonych w rozporządzeniu z 10 września 2019 r., określając powierzchnię zabudowy przedsięwzięcia, w wyżej wskazanym rozumieniu, zasadnym było, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, zsumowanie powierzchni wskazanej we wniosku z dnia 5 marca 2021 r. (1,1675 ha) z powierzchnią zabudowy planowaną do realizacja na działkach sąsiednich, wynikającą z wydanej na rzecz skarżącego ostatecznej decyzji z dnia 28 sierpnia 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy (1,2960 ha), która przekracza próg 2 ha, określony w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia z 2019 , co w konsekwencji, jak słusznie wskazał organ I instancji, skutkuje obowiązkiem inwestora do uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.D. zarzucał wadliwą interpretację § 2 ust. 1 pkt 55 lit. b oraz § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. Podkreślił, iż ustalenie wskaźnika zabudowy w stosunku do powierzchni działki następuje dopiero w drodze decyzji o warunkach zabudowy, co wyraźnie wynika z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 1 pkt 2 i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu. Tym samym na etapie ustalania warunków zabudowy brak jest podstaw do uznania, że teren inwestycji zostanie przekształcony w 100%. Ponadto zakwestionował zasadność powiązania przedmiotowego wniosku z decyzją z 2018 r. i dokonania zsumowania powierzchni działek będących przedmiotem tych postępowań. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że skarga A. D. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 4 kwietnia 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że zarówno skarżący, jak i uczestnicy postępowania, pomimo wezwania nie potwierdzili posiadania możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 11 maja 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 4 kwietnia 2022 r.). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi A.D. uczynił decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 grudnia 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 25 października 2021 r. o odmowie ustalenia, na wniosek skarżącego, warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastruktura na działkach oznaczonych nr [...], [...], położonych w obrębie [...] Z., gm. T. Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741) - dalej: u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 27 maja 2021 r., to jest przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 992). Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W niniejszej sprawie bezspornym pomiędzy stronami pozostaje, że objęta zaskarżoną decyzją inwestycja położna jest na terenie, na którym brak jest aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym stosownie do powołanego wyżej art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie, na wniosek A. D., warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wymagało wydania decyzji administracyjnej podjętej na podstawie art. 61 u.p.z.p. Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). W sprawie zarówno projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, jak i załączona do akt sprawy analiza architektoniczno-urbanistyczna zostały sporządzone przez mgr inż. arch. B. K., wpisaną na listę członków [...] Okręgowej Izby Architektów pod nr [...], a więc osobę uprawnioną w rozumieniu w/w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W sprawie nie jest kwestionowane przez żadną ze stron, że objęta wnioskiem z dnia 5 marca 2021 r. inwestycja skarżącego spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1- 4 u.p.z.p. Dokonane w powyższym zakresie ustalenia nie budzą jakichkolwiek wątpliwości Sądu rozpoznającego niniejszą skargę. Natomiast kwestią sporną pozostaje zasadność stwierdzenia procedujących w sprawie organów administracji publicznej obu instancji, co do braku spełnienia przez wnioskodawcę warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., to jest zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnym, w tym konkretnym przypadku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) - dalej rozporządzenie z 2019 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia z 2019 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą: a) objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze, b) nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze. Przy czym jak wynika z treści § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2019 r. użyty przez ustawodawcę termin "powierzchnia zabudowy" oznacza powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadmimistracyjnym warunek ten odnosi się do powierzchni terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w związku z realizacją konkretnego przedsięwzięcia, przez co za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia należy uznać całą powierzchnię, która ulegać ma zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia, obejmującą m.in. powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, chodników, placów, inne tereny utwardzone oraz obszary, na których zostanie usunięta roślinność pierwotnie tam występująca (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r.; sygn. II OSK 1165/17; www.orzecznienia.nsa.gov.pl). W sprawie, z treści złożonego przez skarżącego wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wprost wynika, iż powierzchnia terenu podlegającą przekształceniu w wyniku realizacji przedsięwzięcia wynosi do 1,1675 ha (k. 40 akt administracyjnych). Ponadto bezspornym pozostaje, że planowana do realizacji zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z niezbędną infrastrukturą (8 budynków) nie znajduje się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, jak również w otulinach form ochrony przyrody w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 916), a co za tym idzie nie osiąga progu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia z 2019 r. i jako taka, co do zasady nie klasyfikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednakże, jak słusznie stwierdziły procedujące w sprawie organy obu instancji, w sprawie znajdzie zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2019 r., zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Jak wynika bowiem z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, niekwestionowanych przez skarżącego, objęta przedmiotowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy inwestycja stanowi kontynuację rozpoczętego już przez stronę procesu inwestycyjnego na działkach sąsiednich – budowy 9 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz niezbędną infrastrukturą techniczną, w oparciu o wydane na wniosek skarżącego warunki zabudowy, ustalone ostateczną decyzją Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 28 sierpnia 2018 r., nr 107/2018. W ocenie Sądu zarówno tożsamość podmiotu realizującego obie inwestycje, ich jednorodny charakter, wspólna droga wewnętrzna stanowiąca komunikacyjne połączenie obu inwestycji z drogą publiczną, czy też wreszcie dokonany przez skarżącego, po wydaniu decyzji z dnia 28 sierpnia 2018 r., podział nieruchomości oznaczonych nr ew. [...] i [...], których dotyczyła w/w decyzja, a w wyniku którego wydzielono objęte przedmiotowym wnioskiem działki o nr ew. [...] i [...] czynią zasadnym stwierdzenie, że obie realizowane przez stronę inwestycje pozostają we wzajemnym powiązaniu technologicznym. To zaś, zgodnie z powołanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławczym art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronię, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1029) pozwala na stwierdzenie, że oba przedsięwzięcia skarżącego kwalifikować należy jako jedno przedsięwzięcie i jako takie oceniać w kontekście przepisów rozporządzenia z 2019 r. Wobec powyższego za prawidłowe uznać należy postępowanie procedujących w sprawie organów administracji, które stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, dokonały zsumowania powierzchni zabudowy rozumianej jako powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, wskazanej we wniosku z dnia 5 marca 2021 r. (1,1675 ha) z powierzchnią zabudowy wynikającą z wydanej na rzecz skarżącego ostatecznej decyzji z dnia 28 sierpnia 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy na działkach sąsiednich (1,2960 ha). Przy czym na zasadność powyższego stwierdzenia bez wpływu pozostają podnoszone przez skarżącego argumenty, co do znacznego upływu czasu pomiędzy złożonymi wnioskami o ustalenie warunków zabudowy dla obu inwestycji, czy też dokonany przez stronę podział nieruchomości o nr ew. [...] i [...], którego dopuszczalności, czy też zasadności Sąd rozpoznający niniejszą skargę nie kwestionuje i nie ocenia. W konsekwencji stwierdzić należy, że przekroczenie 2 ha progu, określonego w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia z 2019 r., nakłada na skarżącego obowiązek uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, na co wskazuje przepis art. 72 ust. 1 pkt 3 powołanej wyżej decyzji 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Nieprzedłożenie przez skarżącego powyższej decyzji uniemożliwia zaś pozytywne rozpatrzenie jego wniosku z dnia 5 marca 2021 r. Tym samym za nieuzasadniony uznać należy zarzut skargi, co do wadliwej interpretacji § 2 ust. 1 pkt 55 lit. b oraz § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2019 r. Wbrew stanowisku skarżącego, brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia do stwierdzenia, że na etapie przygotowania inwestycji budowlanej w zakresie ustalenia warunków zabudowy nie jest możliwe wyznaczenie powierzchni zabudowy przedsięwzięcia w znaczeniu przyjętym w § 1 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia z 2019 r. na potrzeby jego kwalifikacji środowiskowej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. dc