II SA/Łd 142/10

Dnia 15 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA: Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 roku przy udziale --- sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat R. C. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 292,80 (dwieście osiemdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] roku Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. nr [...] z [...] roku o wstrzymaniu skarżącemu J. P. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071, ze zm.) -dalej k.p.a.; art. 33b Rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz.Urz.(WE) z 26 czerwca 1999 r., Nr L 160, str. 80 z późn. zm.); art. 39 ust. 2, art. 67 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.Urz.(WE) z 30 kwietnia 2004 r., Nr L 153, str. 30-83, ze zm.) w związku z art. 64 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz.(WE) z 23 grudnia 2006 r., Nr L 368, str. 15-73, ze zm); art. 5 ust. 1a oraz ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. z 2003 r. Nr 229 poz. 2273 ze zm), § 8 ust. 1 i 2, § 9, § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. z 2004 r. Nr 286 poz. 2870, ze zm.). Organy ustaliły następujący przebieg sprawy: W dniu [...] roku J. P. złożył wniosek o pomoc finansową na działanie wspieranie gospodarstw niskotowarowych, w którym wskazał działki o nr ew. 88, 129 i 143 jako działki wchodzące w skład jego gospodarstwa rolnego. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ I instancji wydał w dniu [...] roku decyzję nr [...] o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Pismem z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wstrzymania wypłaty 4 i 5 raty płatności dla gospodarstw niskotowarowych z uwagi na brak realizacji zadeklarowanych przedsięwzięć i nieprowadzenie działalności rolniczej w 2008 i 2009 roku. W dniu 28 maja 2009 r. J. P. stawił się w Biurze Powiatowym w Ł., zapoznał się z aktami sprawy i złożył następujące dokumenty: 1. kserokopię aktu notarialnego z dnia 21 grudnia 2007 r., Repertorium A nr 7453/2007 (umowa sprzedaży dz. nr ew 88/1); 2. kserokopię aktu notarialnego z dnia 13 lutego 2008 r., Repertorium A nr 996/2008 (umowa sprzedaży dz. nr ew 143); 3. kserokopia aktu notarialnego z dnia 27 marca 2008 r., Repertorium A nr 2456/2008 (warunkowa umowa sprzedaży dz. nr Ew. 129); 4. kserokopię aktu notarialnego z dnia 18 kwietnia 2008 r., Repertorium A nr 3123/2008 (umowa przeniesienia własności dz. nr Ew. 129) 5. mapę sytuacyjną z podziałem z dnia 8 grudnia 2007 r. Na podstawie powyższych dokumentów organ ustalił, że J. P. przeniósł własność gospodarstwa przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności, sprzedając posiadane działki ewidencyjne. W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz § 13 ust. 1 w zw. z § 9 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich wydał decyzję nr [...] o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Rozstrzygnięcie uzasadniono niezłożeniem oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia zadeklarowanego we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego oraz niezrealizowaniem tego przedsięwzięcia jak i przeniesieniem własności gospodarstwa przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Od powyższej decyzji J. P. wniósł w ustawowym terminie odwołanie, w którym podniósł m.in. iż "pytałem się w placówce w Ł. (...) że gdy nie zrealizuję planu czy będę musiał zwracać pieniądze? Odpowiedzieli mi że nie, a jeśli zrealizuję ten plan w latach będę otrzymywał przez następne 2 lata. Więc nie zrealizowałem planu, żadnych wniosków ani dowodów nie dostarczyłem(...) ". Ponadto wskazał, iż działki nr ew. 129 i 143 były nieużytkami rolnymi, więc nie można ich zaliczać do gospodarstwa rolnego. Zauważył, iż tylko działkę nr ew. 88 (którą podzielił i sprzedał tylko część nr ew. 88/1) można uznać za działkę rolną. Skarżący również zauważył, że Agencja wypłacała raty z opóźnieniem a to z kolei pogorszyło jego sytuację finansową i uniemożliwiło realizację zadeklarowanego przedsięwzięcia i konieczność zaciągnięcia pożyczki w banku. W wyniku rozpoznania odwołania organ II instancji decyzją nr [...] z dnia [...] roku utrzymał zaskarżoną decyzję o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku w mocy. Organ odwoławczy na podstawie akt sprawy stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie niesporne jest, że J. P. nie złożył oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć oraz nie zrealizował zadeklarowanego przedsięwzięcia i ta okoliczność – zgodnie z § 9 ust. 1 w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich – stanowiła podstawę do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Organ wskazał również, że podstawą do udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych jest art.33b Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1257/1999, którego szczegółowe zasady stosowania ustanowione zostały w Rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 817/2004, zaznaczając jednocześnie, że zgodnie z art. 64 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006, Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 817/2004 zostało z dniem 1 stycznia 2007 roku uchylone, jednak w odniesieniu do środków zatwierdzonych przed dniem 1 stycznia 2007 roku na mocy Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1257/1999, ma nadal zastosowanie. Organ w ten sposób wywiódł, iż w sprawach przyznawania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych zastosowanie ma Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 817/2004, zaś art. 67 ust. 1 akapit trzeci cyt. rozporządzenia zezwala na wykorzystywanie w celu sprawdzania warunków przyznawania płatności danych zawartych w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli ustanowionym Rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003. W oparciu o tak uzyskane informacje organ odwoławczy ustalił, że dniem wypłaty płatności dla gospodarstwa J. P. w trzecim roku realizacji planu był dzień 21 kwietnia 2008 roku. Biorąc pod uwagę powyższą datę organ stwierdził, że płatność niskotowarowa nie podlegałaby wstrzymaniu w 4 i 5 roku, w sytuacji gdyby zadeklarowane we wniosku i w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego przedsięwzięcia zostały zrealizowane do dnia 21 października 2008 roku, a oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zostało złożone najpóźniej 28 października 2008 roku. Ponadto organ podniósł, iż w toku postępowania ustalono, że J. P. nie dotrzymał warunku określonego w § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, czyli przeniósł własność gospodarstwa rolnego w okresie 5 lat od otrzymania pierwszej płatności na inne osoby, czego dowodem są przedstawione przez stronę kserokopie aktów notarialnych. Organ zauważył, iż przez gospodarstwo rolne rozumieć należy nieruchomość rolną, wskazując, że rozporządzenie z 7 grudnia 2004 r. wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 2 pkt. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej), która to ustawa stanowi w art. 5 ust. 1a, iż pomoc finansowa w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich jest udzielana na wniosek producenta rolnego w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z art. 3 ust. 1 i 3 tej ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 roku, Nr 10 poz. 76, ze zm.) wynika zaś, że producentem rolnym jest m.in. posiadacz gospodarstwa rolnego, rozumianego jako nieruchomość rolna. Skoro zatem na gruncie ustawy zawierającej delegację do wydania rozporządzenia z 7 grudnia 2004 r. gospodarstwo rolne należy rozumieć jako nieruchomość rolną, to analogicznie pojęcie to należy – zdaniem organu - rozumieć na gruncie aktu wykonawczego. W związku z powyższym, ponieważ J. P. przeniósł prawo własności nieruchomości rolnej zastosowanie ma – w ocenie organu - § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, skutkujący wstrzymaniem i zwrotem płatności w razie przeniesienia własności gospodarstwa rolnego. Zdaniem organu odwoławczego § 11 cyt. rozporządzenia nie ma zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym. Ponadto odpowiadając na zarzuty podniesione przez skarżącego w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że z zgodnie z § 8 cyt. rozporządzenia termin na zrealizowanie zadeklarowanych przedsięwzięć kończy się z dniem upływu 6-ciu miesięcy od daty wypłaty trzeciej płatności. W związku z czym należy wypłacić 3 raty, a następnie po nich sprawdzić czy beneficjent pomocy wywiązał się z zadeklarowanych przedsięwzięć. Poza tym organ podkreślił, iż skarżący zobowiązał się we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego do zakupu zwierząt gospodarskich, więc podjęcie się przez skarżącego remontu obory nie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy, zaś organ administracji nie ponosi odpowiedzialności za postępowanie producentów rolnych w zakresie brania przez nich pożyczek i kredytów. Powyższą decyzję J. P. w ustawowym terminie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Podniósł, iż nie czuje się winny zaistniałej sytuacji, gdyż otrzymał drugą ratę płatności z opóźnieniem i to spowodowało, że był zmuszony sprzedać gospodarstwo, chociaż wcześniej starał się zrealizować plan rozwoju gospodarstwa. Zauważył też, że nie zawierał żadnych umów zobowiązujących do niesprzedawania ziemi a ponadto – zdaniem skarżącego – miał prawo sprzedać grunty, gdyż ARiMR nie skorzystała z prawa pierwokupu. Zaznaczył, iż gdyby wiedział, że będzie musiał zwrócić pieniądze to by gruntów nie sprzedawał, a teraz tej kwoty nie jest w stanie zwrócić. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podkreślić, iż wobec przeniesienia własności gospodarstwa rolnego niemożliwa jest realizacja rozwoju gospodarstwa według zadeklarowanego planu, a ponadto ustalono, że przeniesienie nie nastąpiło w zgodzie z § 11 powoływanego rozporządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b ); albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). W przeciwnym wypadku, stosownie do treści art. 151 p.p.s.a., skargę należy oddalić. W ocenie sądu, przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jej uchyleniem. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] roku Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o wstrzymaniu skarżącemu J. P. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. Zdaniem sądu, wbrew zarzutom skargi, podzielić należy argumentację organu zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Punktem wyjścia do rozważań jest treść przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 7 grudnia 2004 roku). W pierwszej kolejności podnieść należy, że stosownie do § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 roku płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu w czwartym i piątym roku jej wypłaty, jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych w § 8 ust. 1 tego rozporządzenia, t.z.n. gdy nie zrealizował przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu oraz nie złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy w kontrolowanym postępowaniu nie budzą wątpliwości Sądu a nadto w niniejszej sprawie niespornym jest, że skarżący nie spełnił powyższych przesłanek (skarżący sam przyznał, iż nie zrealizował zadeklarowanego przedsięwzięcia oraz nie złożył oświadczenia w tym zakresie) a zatem – w świetle cytowanych przepisów – organy w sposób prawidłowy wstrzymały wypłatę czwartej i piątej raty płatności. Warto podkreślić, że już ta przyczyna była wystarczająca do zastosowania sankcji z § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 roku. W dalszej kolejności organy ustaliły również zaistnienie kolejnej przesłanki wstrzymania płatności a zawartej w treści § 10 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 roku: płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu i zwrotowi, jeżeli producent rolny przeniósł własność gospodarstwa niskotowarowego przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Wprawdzie powyższy przepis doznaje wyjątku i istnieje wtedy możliwość wypłaty 4 i 5 raty płatności, jednak przeniesienie własności nieruchomości rolnej musi nastąpić zgodnie z § 11 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 roku: w przypadku gdy w okresie 5 lat od dnia przyznania płatności nastąpi przeniesienie własności gospodarstwa niskotowarowego na rzecz następcy producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną płatność dla gospodarstwa niskotowarowego przysługuje temu następcy, jeżeli w terminie 35 dni od dnia przeniesienia własności tego gospodarstwa złoży oświadczenie, w którym zobowiąże się do realizacji planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego oraz nieprzenoszenia własności tego gospodarstwa. Sąd dostrzega, iż organ lakonicznie odniósł się do kwestii badania zaistnienia przesłanek z § 11 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 roku, jednak uznaje, iż w realiach kontrolowanej sprawie wskazane naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro już – jak wcześniej Sąd wskazał – sam (niesporny) fakt niezrealizowania zadeklarowanego przedsięwzięcia skutkował wstrzymaniem płatności dla gospodarstwa niskotowarowego skarżącego. Warto zauważyć, że producent rolny to co do zasady ten, który posiada gospodarstwo rolne (art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności). Zaś przez gospodarstwo rolne rozumie się wszystkie nieruchomości rolne będące w posiadaniu tego samego podmiotu lub wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika, które znajdują się na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego (art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności). W tym miejscu należy zaznaczyć, iż przepis § 10 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 roku uzależniający wstrzymanie płatności już od samego przeniesienia własności pozostaje w kolizji z wyżej przytoczonymi definicjami ustawowymi. Wszak wskazanie w art. 3 pkt 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności na "posiadanie" przez rolnika gospodarstwa rolnego, a nie dysponowanie do niego prawem własności, wskazuje na to, że idea płatności dotyczy pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych. Zatem z punktu widzenia prawa cywilnego nic nie stoi na przeszkodzie, aby rolnik przeniósł własność gospodarstwa i jednak nadal pozostał posiadaczem zależnym tegoż gospodarstwa. A więc wstrzymywanie płatności i ich zwrot na podstawie rozporządzenia tylko z uwagi na przeniesienie prawa własności (bez ustalania stanu posiadania) kolidowałoby z unormowaniem ustawowym. Jednak w tej sprawie okoliczności wskazują, że skarżący wraz z przeniesieniem prawa własności wyzbył się również posiadania znaczącej części gospodarstwa rolnego (za wyjątkiem działki nr ew. 88/2). W obliczu nienegowanego ustalenia, iż skarżący nie zrealizował zadeklarowanego przedsięwzięcia nie zaszła potrzeba rozważania czy plan rozwoju gospodarstwa dałoby się zrealizować posiadając tylko działkę nr ew. 88/2, skoro i tak już termin 6-ścio miesięczny do zrealizowania planu (termin prawa materialnego) upłynął. Wracając jednak do analizy przesłanek z §10 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 roku warto podkreślić, iż uprawniony producent rolny może otrzymać dopłaty tylko do faktycznie użytkowanych działek rolnych zgłoszonych we wniosku. Rolą organu jest ustalenie w drodze weryfikacji wniosku rzeczywistego stanu posiadania powierzchni działek ewidencyjnych zgłoszonych we wniosku, wykorzystywanych w celu rolniczym przez danego producenta rolnego. W sposób nie budzący wątpliwości organy na podstawie przedstawionych przez skarżącego aktów notarialnych ustaliły, iż dokonał on przeniesienia prawa własności gruntów (dz. nr ew. 143, dz. nr ew. 129 oraz dz. nr ew. 88/1 powstałej z podziału dz. nr ew. 88). Daty sporządzenia wspomnianych aktów notarialnych (21 grudnia 2007 roku, 13 lutego 2008 roku, 18 kwietnia 2008 roku) jednoznacznie wskazują, iż skarżący przeniósł własność gospodarstwa przed upływem 5 lat od dnia przyznania płatności (decyzją z dnia 20 grudnia 2005 roku), sprzedając posiadane działki rolne. Ponadto należy podnieść, iż skarżący był poinformowany o warunkach przyznania płatności i w tym zakresie podpisał oświadczenie w dniu 11 marca 2005 roku. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi warto przypomnieć, iż skarżący zobowiązał się we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego do zakupu zwierząt gospodarskich, więc podjęcie się przez skarżącego remontu obory nie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy. Warto także wyjaśnić, iż skarżący powołując się na fakt, iż Agencja nie skorzystała z prawa pierwokupu prawdopodobnie mylnie wskazał w tym miejscu Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zamiast Agencji Nieruchomości Rolnych, która jest instytucją odrębną. Zatem nieskorzystanie przez Agencję Nieruchomości Rolnych z prawa pierwokupu również nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W świetle cytowanych przepisów oraz w oparciu o przedstawione akta administracyjne Sąd uznał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, nie stwierdziwszy podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach sąd orzekł na mocy art. 250 p.p.s.a. w związku z treścią § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). m.ch.