II SA/Łd 142/17

Dnia 8 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2017 roku sprawy ze skargi G. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia z uchybieniem terminu zażalenia na postanowienie o wymierzeniu kary z tytułu nieprawidłowości w związku z budową budynku - oddala skargę. a.bł. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23) – w skrócie: "K.p.a." – stwierdził, że zażalenie G. C. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], wymierzające G. C. karę w wysokości 61.000 zł, za stwierdzone w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w związku z budową budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalną zlokalizowanego na posesji przy ul. A 258 w Ł. (nr ew.dz.12 obręb [...]), zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 141 § 2 K.p.a. Organ II instancji wyjaśnił, że postanowienie nr [...] PINB w Ł. doręczono pełnomocnikowi A. S. w dniu 10 października 2016r., a zatem termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 17 października 2016r. (poniedziałek). Zażalenie zostało złożone przez inwestora osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu 10 listopada 2016r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Jednakże [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], Nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Organ II instancji stwierdził, że skarżący złożył środek zaskarżenia z naruszeniem art. 141 § 2 K.p.a., co skutkuje uznaniem - na podstawie art. 134 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. - że zażalenie zostało złożone z uchybieniem terminu. Na ostateczne postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył G. C., zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 107 § 3 oraz 141 § 2 K.p.a., tj. z naruszeniem podstawowych zasad postępowania, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie przeanalizował zakresu udzielonego pełnomocnictwa. Według C. C. pełnomocnictwo nie obejmowało sprawy ukarania go karami za nieprawidłowości przy odbiorze. Organ I instancji, a tym bardziej organ II instancji przed rozpoczęciem merytorycznego rozpatrywania sprawy winien wnikliwie oceniać treść udzielonego pełnomocnictwa. Skarżący dodał, że zaskarżył do sądu również postanowienie z dnia [...], nr [...], odmówiono mi przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na wyżej powołane postanowienie PINB w Ł. z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 141 § 2 K.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu (art. 57 § 1 K.p.a.) Stosownie natomiast do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia(...) uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przepis ten, z mocy art. 144 K.p.a. ma zastosowanie również do zażaleń. Postanowienie PINB w Ł. nr [...] doręczono A. S. jako pełnomocnikowi w dniu 10 października 2016 roku, termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 17 października, zażalenie z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało złożone w dniu 10 listopada 2016 roku. Fakty powyższe są niesporne. Sporne natomiast jest, czy organ miał podstawy do uznania, że A. S. jest nadal pełnomocnikiem skarżącego i w konsekwencji do przyjęcia, że doszło do skutecznego doręczenia orzeczenia PINB. Sąd, podobnie jak organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do zakresu pełnomocnictwa, udzielonego A. S. (k.77 akt administracyjnych). Wskazano w nim, że skarżący upoważnia " p. A. S. do załatwienia (moich) spraw związanych z zakończeniem budowy budynku handlowo-usługowego w Ł. przy ul. A 258". Jak wynika zarówno z decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i z zawiadomienia o zakończeniu robót budowalnych, inwestycja obejmowała budowę budynku handlowo –usługowego wraz z częścią mieszkalną. Tak też został określony przedmiot postępowania w zawiadomieniu o zakończeniu robót budowlanych (k.66 akt adm.). Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego część mieszkalna nie była odrębną inwestycją, a stanowiła przedmiot tego samego postępowania. Tym samym pełnomocnictwo dotyczyło całej inwestycji, słusznie zatem organ przeprowadził kontrolę tak określonej inwestycji przed rozstrzygnięciem o pozwoleniu na użytkowanie. Niesporne jest, że inwestor zobowiązany był do uzyskania pozwolenia na użytkowanie po zakończeniu robót budowalnych. Postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie niewątpliwie należy do "spraw związanych z zakończeniem budowy", jak to określono w pełnomocnictwie udzielonym A. S. Wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, bądź decyzji odmawiającej takiego zezwolenia i wszelkie rozstrzygnięcia z tą częścią postępowania związane mieszczą się w granicach tegoż postępowania. Dotyczy to również postanowienia wydanego w trybie art. 59 ustawy Prawo budowlane. Rozstrzygnięcie to jest bowiem bezpośrednim następstwem wyników obowiązkowej kontroli, przeprowadzonej przed udzieleniem pozwolenia na użytkowanie. Co więcej, skarżący uczestniczył w tej kontroli i wówczas mógł zgłosić zarzuty co do jej zakresu (tj objęcia nią także części mieszkalnej, jako np. przedwczesnej). Tego jednak nie uczynił. Reasumując tę część rozważań, zarzuty skarżącego co do tego, że A. S. nie był już pełnomocnikiem skarżącego na etapie rozstrzygnięć wydawanych w trybie art. 59 ustawy Prawo budowlane i tym samym zarzut wadliwej oceny pełnomocnictwa udzielonego A. S. uznać należy za bezpodstawne. Nie mogą odnieść skutku zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postepowania, bowiem zarówno w sferze faktów, jak i oceny prawnej wyjaśnienia organu są prawidłowe. Przyjęcie, że A. S. był prawidłowo ustanowionym pełnomocnikiem skarżącego rodziła po stronie organu obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi, a nie stronie, zgodnie z dyspozycją art. 40 § 2 k.p.a. Skoro postanowienie nr [...] PINB w Ł. prawidłowo doręczył pełnomocnikowi, zażalenie zaś zostało złożone w dniu 10 listopada 2016r., to organ odwoławczy, zgodnie z dyspozycją art.134 k.p.a. zobligowany był do stwierdzenia, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Z uwagi na powyższe sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2017.1369 ze zm.). M.K.