II SA/Łd 142/19

Dnia 16 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. A. P. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu zażalenia A Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Burmistrza Ł. z dnia [...] r., znak:[...], zawieszające na okres 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania nieruchomości wraz z naniesieniami położonej w miejscowości G. na zakład przetwórstwa odpadów prowadzący produkcję paliwa alternatywnego i sortownię odpadów, zmianie sposobu użytkowania budynku magazynu nr 1 na obiekt o konstrukcji namiotowej z przeznaczeniem na magazyn odpadów, zmianie sposobu użytkowania budynku magazynu nr 2 na magazyn odpadów, przebudowie z częściową zmianą sposobu użytkowania budynków socjalno-technicznych, zmianie sposobu użytkowania istniejącego silosu po zbiorniku na olej na magazyn odpadów wraz z budową hali namiotowej, budowie naziemnego zbiornika p.poż, budowie hali o konstrukcji stalowej na istniejącej płycie fundamentowej z zadaszeniem linii technologicznej przetwórstwa odpadów, wyznaczeniu składowiska otwartego na istniejącym utwardzeniu terenu wraz z drogami p.poż. (budowa infrastruktury technicznej w postaci sieci wodociągowej i hydrantów, przebudowa kanalizacji deszczowej i sanitarnej) na działkach o nr ewid. 50/4, 5/17, 50/21, obręb [...], gm. Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.) oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945, dalej jako u.p.z.p.), utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy, dnia 2 lipca 2018 r. do Burmistrza Ł. wpłynął wniosek firmy A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania nieruchomości wraz z naniesieniami położonej w miejscowości G. na zakład przetwórstwa odpadów prowadzący produkcję paliwa alternatywnego i sortownię odpadów, zmianie sposobu użytkowania budynku magazynu nr 1 na obiekt o konstrukcji namiotowej z przeznaczeniem na magazyn odpadów, zmianie sposobu użytkowania budynku magazynu nr 2 na magazyn odpadów, przebudowie z częściową istniejącego silosu po zbiorniku na olej na magazyn odpadów wraz z budową hali namiotowej, budowie naziemnego zbiornika p.poż, budowie hali o konstrukcji stalowej na , istniejącej płycie fundamentowej z zadaszeniem linii technologicznej przetwórstwa odpadów, wyznaczeniu składowiska otwartego na istniejącym utwardzeniu terenu wraz z drogami p.poż. (budowa infrastruktury technicznej w postaci sieci wodociągowej i hydrantów, przebudowa kanalizacji deszczowej i sanitarnej) na działkach o nr ewid. 50/4, 5/17, 50/21, obręb [...], gm. Ł. W toku prowadzonego postępowania wpłynął protest mieszkańców miejscowości G., którzy wyrazili swój sprzeciw wobec planowanej inwestycji z uwagi na jej uciążliwość. Równocześnie mieszkańcy G. zgłosili wniosek o objęcie terenu miejscowości G. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tak aby wszyscy zainteresowani mieli możliwość udziału w powstawaniu tego planu i zabezpieczaniu swoich interesów. Postanowieniem z dnia [...] r., znak:[...], Burmistrz Ł. zawiesił na okres 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż dla obszaru, na którym jest położona działka objęta wnioskiem nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Miejska w Ł. w dniu [...] r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie miejscowości G., gm. Ł.. Obszar, którego dotyczy uchwała odnosi się do całego terenu produkcyjno-usługowego w miejscowości G. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma na celu kompleksowe ustalenie zasad zagospodarowania terenu produkcyjnego i przylegającego do niego terenu mieszkaniowego. W toku prac planistycznych mieszkańcy G. będą mieli możliwość składania uwag i wniosków. Na postanowienie zażalenie wniosła firma A Sp. z o.o. z siedzibą w Z., zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w kontekście uwzględnienia interesu strony oraz art. 12 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w kontekście zasady szybkości postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zastosowanie art 62 ust. 1 u.p.z.p. jest zasadne tylko wówczas, gdy realnym jest, że w okresie zawieszenia postępowania rada gminy uchwali plan. Wobec tego, aby zastosować ww. przepis organ administracji winien każdorazowo przeanalizować, czy uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w okresie zawieszenia postępowania, tj. w okresie 9 miesięcy, jest realne, poprzez przedstawienie prognozy zaplanowanych, czy potencjalnych czynności procedury planistycznej. W niniejszej sprawie brak jest takiej szczegółowej kalkulacji zaplanowanych działań oraz ich przedstawienia w uzasadnieniu wydanego postanowienia. Jak wywodziła skarżąca, biorąc pod uwagę 9-miesięczny okres zawieszenia postępowanie, liczony od dnia złożenia wniosku, obecnie pozostało już około sześciu miesięcy na uchwalenie planu miejscowego. Jak wskazuje doświadczenie życiowe i powszechna wiedza, taki okres jest niewystarczający do uchwalenia planu. W konkluzji skarżąca podniosła, że wydane postanowienie narusza interes spółki, powagę innych decyzji administracyjnych wydanych w sprawie, możliwość poprawy stanu bezpieczeństwa funkcjonowania zakładu w G., możliwość skorzystania przez organ z inwestycji wykonanej przez spółkę oraz własny interes gminy poprzez ograniczenie wpływów do budżetu środków z tytułu podatków od nieruchomości na skutek niemożności przywrócenia hali do użytkowania oraz wybudowania nowych naniesień. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Ł. z dnia [...]r., znak:[...], zawieszające na okres 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania nieruchomości wraz z naniesieniami. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, iż zawieszenie postępowania jest instytucją procesową każdego sformalizowanego postępowania i ma na celu tymczasowe zatamowanie normalnego toku czynności procesowych ze względu na istnienie przeszkody dla ustalenia obiektywnego stanu sprawy. Możliwość zawieszenia postępowania przewidują przepisy art. 97 i nast. k.p.a., mające zastosowanie we wszystkich sprawach administracyjnych. Ponadto instytucja zawieszenia postępowania przewidziana jest w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przytaczając treść art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium wskazało, iż ustawodawca wprowadzając do procedury wydawania decyzji o warunkach zabudowy możliwość jej zawieszenia z uwagi na planowane lub rozpoczęte prace planistyczne, ograniczył ją dwoma cezurami czasowymi. Pierwsza dotyczy sytuacji, w których prowadzone jest postępowanie w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - przewiduje maksymalny, 9-miesięczny okres zawieszenia postępowania, który winien być liczony od dnia złożenia wniosku. Druga natomiast odnosi się do przypadków, w których rada gminy dopiero nosi się z zamiarem podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc do uruchomienia procedury planistycznej. W tych przypadkach brany jest pod uwagę dwumiesięczny termin, liczony od dnia zawieszenia postępowania. Po bezskutecznym upływie powołanych terminów organ zobowiązany jest do podjęcia zawieszonego postępowania i wydania decyzji. Dalej organ odwoławczy podniósł, iż podstawowym instrumentem kształtowania przestrzeni jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan ten obejmuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.) i przybiera formę uchwały adresowanej do wszystkich mieszkańców gminy, stanowiącej akt prawa miejscowego (art. 20 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Z art. 59 ust. 1 i 2 i art. 50 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. wynika, że decyzja o warunkach zabudowy oraz decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego są wyłącznie substytutami planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza prymat planu zagospodarowania przestrzennego nad kształtowaniem przestrzeni poprzez wydanie indywidualnego aktu administracyjnego. Tak więc przewidziana w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. możliwość zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowi uprawnienie organu administracji mające na celu zabezpieczenie skutecznej realizacji władztwa planistycznego przysługującego gminie w formie miejscowych planów zagospodarowania, jako aktów prawa miejscowego. Ustawodawca pozostawił kwestię zawieszenia przedmiotowego postępowania uznaniu organu, co oznacza, że organ sam przesądza, czy ustalenie warunków zabudowy dla określonego terenu może kolidować z przyszłymi ustaleniami planu miejscowego. Jednakże zawieszenie postępowania, choć ma charakter uznania administracyjnego, nie może być przejawem dowolności. Skorzystanie z ustawowej możliwości wstrzymania toku postępowania uzasadnia dostrzeżenie przez organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy ewentualności konfliktu między sposobem zagospodarowania terenu zamierzonym przez potencjalnego inwestora, a wizją planistyczną gminy, wynikającą, co do zasady, ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zawieszenie postępowania jest wskazane jeżeli niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją zagospodarowania danej przestrzeni jest realne (por. wyroki: WSA w Rzeszowie z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 920/07, opubl. LEX 470035; WSA w Białymstoku z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 643/09, opubl. LEX nr 554107; WSA w Białymstoku z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 333/13, opubl. LEX nr 1353576; WSA w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 139/16, dostępny w CBOSA; WSA w Krakowie z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt SA/Kr 883/18, opubl. LEX. 2562288). Nie bez znaczenia jest również kwestia zaawansowania prac planistycznych. Co prawda, już samo powzięcie zamiaru o przystąpieniu do uchwalenia planu uzasadnia zawieszenie postępowania, to jednak mając na uwadze ramy czasowe zawieszenia postępowania organ winien ocenić, czy w tym czasie, tj. w okresie 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy istnieje szansa, że plan zostanie uchwalony (por. Bąkowski T., Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004, s. 213 i 201). Jeśli zatem z materiałów planistycznych wynika, że realizacja danej inwestycji będzie zgodna z tworzonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to nie wydaje się celowe wstrzymywanie postępowania. Natomiast w przypadku, gdy zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu, organ powinien zawiesić postępowanie. Kolegium podniosło, iż z wyjaśnień udzielonych przez Burmistrza Ł. w piśmie z dnia 13 listopada 2018 r., za którym przekazano do Kolegium zażalenie inwestora wraz z aktami organu I instancji, uzupełnionych pismem z dnia 6 grudnia 2018 r. wynika, że obszar objęty planowaną inwestycją (tj. działki o nr ewid. 50/4, 50/21 i 50/17) przeznaczony był w nieobowiązującym już planie zagospodarowania przestrzennego pod urządzenia produkcyjno-usługowe rolnictwa. Natomiast z ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Ł., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] r. wynika, że teren zlokalizowany w obrębie działek objętych inwestycją przeznaczony został pod zabudowę produkcyjną, magazynową i produkcyjno-usługową (teren oznaczony na załączniku graficznym do Studium kolorem fioletowym). Na tym terenie Studium dopuszcza również adaptację istniejących funkcji usługowych na zabudowę produkcyjną, magazynową i produkcyjno-usługową, lokalizację zabudowy służącej produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu wraz z zabudową zagrodową oraz lokalizację farm ogniw fotowoltaicznych o mocy powyżej 100 kW i wysokości 5 m. Teren ten, zgodnie z ustaleniami Studium, położony jest w obszarze zdegradowanym, w granicach stref ochronnych terenów zamkniętych oraz w granicach obszaru ograniczonego użytkowania o wyznaczonym dopuszczalnym poziomie hałasu 50 dB dla pory nocy, jak również w granicach obszaru o wysokości zabudowy do 235 m n.p.m. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostaną określone szczegółowe uwarunkowania dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Jak wyjaśnił organ I instancji, tereny przeznaczone pod planowany przez inwestora rodzaj zabudowy, tj. obiekty do składowania, magazynowania i przetwórstwa odpadów, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164, poz. 1587) zaliczane są do terenów infrastruktury technicznej, a nie terenów usługowych, czy produkcyjnych (por. zał nr 1 do ww. rozporządzenia pt. Podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego, Ip. 4 i 7 - przypis Kolegium). Organ I instancji wskazał, że takie urządzenia nie powinny być zlokalizowane w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Wymagają również określenia szczególnych warunków technicznych, w tym dotyczących ochrony przeciwpożarowej, ze względu na zagrożenie pożarowe. Ponadto w dniu [...] r. podjęta została uchwała nr [...] Rady Miejskiej w Ł. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie G., gmina Ł. W ślad za podjętą uchwałą organ planistyczny ogłosił w miejscowej prasie informację o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego oraz zawiadomił o podjętej uchwale instytucje i organy właściwie do uzgodnienia i zaopiniowania postanowień planu. Obecnie trwają prace nad sporządzeniem projektu planu. Organ I instancji przewiduje, że uwzględniając wymagane ustawowo terminy uzgadniania i opiniowania projektu planu (około 1 miesiąca) oraz obowiązek wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu z celu zgłaszania uwag i wniosków do planu (około 1,5 miesiąca), istnieje realna możliwość uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do końca terminu zawieszenia postępowania (tj. do dnia 2 kwietnia 2019 r.). W ocenie Kolegium powołane wyżej okoliczności faktyczne i prawne przemawiają za uznaniem zasadności zawieszenia postępowania na okres 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Po pierwsze, przeznaczenie terenu objętego planowaną inwestycją w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Ł. wskazuje na kolizję z zamierzeniami inwestora. Skoro podstawowym przeznaczeniem tego terenu w Studium jest zabudowa produkcyjna, magazynowa i produkcyjno-usługowa, a zamiar inwestora dotyczy zabudowy związanej z infrastrukturą techniczną (bo tak określać należy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zabudowę związaną z gospodarką odpadami), to trudno mówić o spójności zamierzeń inwestycyjnych wnioskodawcy z ustaloną przez gminę koncepcją zagospodarowywania terenu. Planowane przez inwestora przeznaczenie terenu nie jest nawet zbieżne z dopuszczalnym przeznaczeniem tego terenu (adaptacją istniejących funkcji usługowych na zabudowę produkcyjną, magazynową i produkcyjno-usługową, lokalizacją zabudowy służącej produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu wraz z zabudową zagrodową, lokalizacją farm ogniw fotowoltaicznych o mocy powyżej 100 kW i wysokości 5 m). Po drugie, jak słusznie zauważył organ I instancji, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określone zostaną szczegółowe wymagania z zakresu ochrony środowiska, ochrony przyrody i krajobrazu kulturowego oraz ochrony sąsiadujących terenów zabudowy mieszkaniowej, co nie jest bez znaczenia z punktu widzenia racjonalniej i zrównoważonej polityki przestrzennej, uwzględniającej zarówno interesy publiczne, jak i interesy prywatne. Co więcej, została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie G., gmina Ł. Prace planistyczne zostały już rozpoczęte i są w toku na etapie zaawansowania, gwarantującym ich ukończenie przed upływem okresu zawieszenia postępowania o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy. Ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym instrumentem najpełniej wyrażającym władztwo planistyczne gminy, w sposób oczywisty górującym nad zastępczymi rozwiązaniami kształtowania przestrzeni w gminie (w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy), to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Gwarantem ochrony praw inwestora do swobodnego dysponowania swoją własnością, oczywiście w ramach obowiązującego porządku prawnego, jest ustawowo zastrzeżony i jasno określony w wydanej decyzji nieprzekraczalny 9-miesięczny termin zawieszenia postępowania. Z tego względu, w ocenie organu odwoławczego, zawieszenie postępowania w przedmiocie wydania wnioskowanej decyzji jest uzasadnione i usprawiedliwione w okolicznościach niniejszej sprawy. Zarzuty zażalenia odnoszące się do braku możliwości uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w okresie zawieszania postępowania są w tym kontekście bezzasadne. Słusznie podniesione w zażaleniu braki uzasadnienia w zakresie szczegółowej analizy przyczyn zawieszenia postępowania zostały uzupełnione przez Kolegium w niniejszym postanowieniu, co w sytuacji obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy w podstępowaniu odwoławczym, czyni zadość wymaganiom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożyła A Sp. z o.o. w Z., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj.: - art. 7 i art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie interesu strony do wykonywania prawa własności na nieruchomości; - art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa, a w szczególności poprzez lakoniczne uzasadnienie postanowienia przez organ I instancji, które nie znajduje pokrycia w stanie faktycznym (brak wskazania na zaawansowanie prac planistycznych); - art. 12 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i naruszenie zasady szybkości postępowania administracyjnego; 2. Prawa materialnego, tj.: - art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że wobec braku postępów prac planistycznych organ I instancji zdoła w terminie do 2 kwietnia 2019 r. uchwalić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części gminy Ł. obejmującej miejscowość G.; - art. 21 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i naruszenie prawa własności strony do swobodnego rozporządzenia swoją własności, poprzez uniemożliwienie prowadzenia inwestycji na nieruchomości będącej własnością strony; - art. 140 k.c. poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione ograniczenie prawa rozporządzenia nieruchomością skarżącego, a to poprzez uniemożliwienie wykonywania rozbudowy i inwestowania w nieruchomość. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO i poprzedzającego postanowienia Burmistrza Ł., nakazanie niezwłocznego rozpoznania wniosku strony w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości objętych wnioskiem oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie pod względem zgodności z prawem było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Ł. z dnia [...] r. o zawieszeniu postępowania wszczętego z wniosku skarżącej w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 201 r., poz. 199 ze zm., zwanej dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 u.p.z.p., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w powyższym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Kompetencję tą należy rozpatrywać w łączności z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3095/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 98/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści przepisu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. można wywieść, że przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest podjęcie i prowadzenie prac, a nawet zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Wystarczającą do zawieszenia postępowania okolicznością jest już samo powzięcie przez organ wiadomości o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Jeżeli więc istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym przez inwestora zagospodarowaniem terenu a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu wskazane jest zawieszenie postępowania. Tym bardziej uzasadnienie dla zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dostarcza sytuacja, w której prace nad opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są już zaawansowane, a więc co najmniej podjęta została uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu, a tym bardziej jeśli powstał już projekt planu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 643/09, LEX nr 554107). Analizując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu Sąd uznał, że jest ona przekonująca i uzasadniona poczynionymi przez organ prawidłowymi ustaleniami. Z dokonanych przez organy i przyjętych przez Sąd ustaleń faktycznych wynika, że 2 lipca 2018 r. do Burmistrza Ł. wpłynął wniosek firmy A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania nieruchomości wraz z naniesieniami położonej w miejscowości G. na zakład przetwórstwa odpadów prowadzący produkcję paliwa alternatywnego i sortownię odpadów, zmianie sposobu użytkowania budynku magazynu nr 1 na obiekt o konstrukcji namiotowej z przeznaczeniem na magazyn odpadów, zmianie sposobu użytkowania budynku magazynu nr 2 na magazyn odpadów, przebudowie z częściową istniejącego silosu po zbiorniku na olej na magazyn odpadów wraz z budową hali namiotowej, budowie naziemnego zbiornika p.poż, budowie hali o konstrukcji stalowej na, istniejącej płycie fundamentowej z zadaszeniem linii technologicznej przetwórstwa odpadów, wyznaczeniu składowiska otwartego na istniejącym utwardzeniu terenu wraz z drogami p.poż. (budowa infrastruktury technicznej w postaci sieci wodociągowej i hydrantów, przebudowa kanalizacji deszczowej i sanitarnej) na działkach o nr ewid. 50/4, 5/17, 50/21, obręb [...], gm. Ł. Natomiast w dniu [...] r. podjęta została uchwała nr [...] Rady Miejskiej w Ł. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie [...], gmina Ł. Odnosząc się zatem do przesłanek jakimi kierował się Burmistrz Ł. wydając postanowienie o zawieszeniu postępowania, potwierdzić przyjdzie, że nieruchomość objęta wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy znajduje się w obszarze objętym ww. uchwałą w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie [...], gmina Ł. Zatem wyczerpana została w zasadzie jedyna przesłanka warunkująca możliwość zawieszenia postępowania. Podjęcie prac nad przystąpieniem do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w pełni uzasadniało zawieszenie postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 98/13; z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1355/10; z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1266/10; z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1287/06, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Poprzestając nawet na stwierdzeniu tylko tej okoliczności brak jest formalnych podstaw do podważania zasadności wydanego postanowienia o zawieszeniu postępowania oraz postanowienia organu II instancji utrzymującego to postanowienie w mocy. Nie mogło być zatem mowy o uznaniowości organu w wydaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego braku możliwości uchwalenia planu w terminie przewidzianym w postanowieniu organu I instancji, wskazać należy, iż kwestia ustaleń co do zaawansowania procedury uchwalenia planu została przez ustawodawcę pozostawiona ocenie organów administracyjnych, które w niniejszej sprawie uznały, że istnieje realna możliwość uchwalenia tego planu we wskazanym terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2685/15, LEX nr 2342053). Należy nadto podnieść, że dla oceny zasadności podjętych rozstrzygnięć bez znaczenia pozostaje upływ zakreślonych ustawą 9 miesięcy po dacie orzekania przez organy. Obliguje on natomiast organ do podjęcia postępowania, a uprawnia skarżącą do złożenia stosownego wniosku. Z uwagi na powyższe Sąd oddalił skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). A.B.