II SA/Łd 1425/03

Dnia 26 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; 2) zwrócić skarżącemu A SA w Ł. kwotę złotych 15 (piętnaście) tytułem połowy uiszczonego w sprawie wpisu sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółki Akcyjnej A z siedzibą w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) zatwierdzającą podział nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej KW [...] działka nr 89/18 na działki nr 89/25, 89/26 i 89/27 przy czym działka nr 89/25 stanowić będzie jedną nieruchomość z działką nr 89/24 jako droga wewnętrzna, pod warunkiem ustanowienia na działkach nr 89/25, 89/24, 93/5 i 86/2 służebności drogowej na rzecz nowopowstałych działek jako dostęp do drogi publicznej. W motywach swojego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, iż podziału nieruchomości można dokonać, zgodnie z art. 93 ust. l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi (zarówno w zakresie przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek). Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta w formie postanowienia (art. 93 ust. 4 ustawy). Art. 96 ust. l ustawy stanowi, że podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej projekt podziału. Projekt podziału powinien być sporządzony na aktualnej mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3 ustawy, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy podział nieruchomości dokonany został zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. i z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Rozwiązanie przyjęte w decyzji organu I instancji, stanowi element, który pozwala na realizację przedstawionego, przez stronę, wniosku. Postępowanie wszczęte w sprawie podziału prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, która do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia wprost zakłada spełnienie zamieszczonych w jej przepisach przesłanek. To zaś - zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. - w rozpatrywanej sprawie zostało zrealizowane. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka Akcyjna A z siedzibą w Ł. wniosła o uchylenie decyzji organu II, jak i I instancji zarzucając naruszenie unormowania art. 93 i 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 285 kodeksu cywilnego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. W piśmie z dnia 25 stycznia 2005 r. strona skarżąca złożyła oświadczenie, iż cofa skargę z uwagi na to, że stała się ona bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podać należy, iż zgodnie z regulacją art. 97 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy zastosowaniu dotychczasowych przepisów o wpisie i innych kosztach sądowych. Po myśli unormowania art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, co wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne. Można odmówić uwzględnienia cofnięcia skargi dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności kwestionowanego aktu. Sąd nie jest również związany cofnięciem skargi, gdy dojdzie do przekonania, że zmierza ono do obejścia prawa. Wniosek taki daje się wyprowadzić z wykładni systemowej komentowanego przepisu. Wynika z tego, że skarga jest środkiem prawnym opartym na zasadzie rozporządzalności, która jest jednak ograniczona. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi, w szczególności kwestionowana w skardze decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. W tym stanie postępowanie sądowe, na podstawie art. 60, 160 i 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegało umorzeniu. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), w zw. z art. 97 § 2 w/w przepisów wprowadzających.