II SA/Łd 143/16

Dnia 23 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i przypisanie do zwrotu świadczeń rodzinnych p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. a.bł. K. Ł. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i przypisanie do zwrotu świadczeń rodzinnych za okres od 1 września 2013 r. do 31 października 2013 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji doprowadzi do rażącego pokrzywdzenia dziecka, gdyż wymuszenie zwrotu świadczeń wpłynie na możliwość opłacenia dziecku jego podstawowych potrzeb: mieszkania, wyżywienia, ubrań, edukacji i leczenia. Dziecko skarżącej jest podatne na infekcje górnych dróg oddechowych, co generuje duże koszty leczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., cytowanej dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Rozstrzygając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody tego rodzaju, gdyż wykonanie zaskarżonej decyzji będzie miało taki wpływ na budżet domowy skarżącej, iż może to zagrozić należytemu utrzymaniu dziecka, także w zakresie jego zdrowia. Uznać więc należy, że zachodzi podstawa do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. a.bł.