II SA/Łd 143/18

Dnia 18 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia NSA Anna Stępień, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt oddala skargę. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Stowarzyszenie "A" z siedzibą w T., uchyliło w części decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...], nr [...] w sprawie czasowego odebrania zwierząt, orzekło w tym zakresie, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...], na podstawie art. 6 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1840 ze zm., dalej jako: "u.o.z."), orzekł o: 1. odebraniu czasowym C. R. 3 sztuk bydła i przekazaniu ich pod opiekę gospodarstwa rolnego J. W.; 2. umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o czasowym odebraniu 43 sztuk trzody chlewnej C. R.; 3. obciążeniu C. R. kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierząt; 4. nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ ustalił, że zwierzęta były przetrzymywane w warunkach zagrażających ich życiu i zdrowiu, co uzasadniało ich odebranie w trybie natychmiastowym. Z kolei o przekazaniu zwierząt J. W. zadecydował fakt, że wskazane wstępnie gospodarstwo rolne nie spełniało wymogów i oczekiwań służb weterynaryjnych. J. W. wyraził zgodę na przyjęcie zwierząt. Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosło Stowarzyszenie "A" z siedzibą w T. (dalej jako: "Stowarzyszenie") wskazując na naruszenie art. 7 ust. 1c u.o.z. przez brak przekazania zwierząt pod opiekę Stowarzyszenia pomimo, iż to wyraziło na to zgodę i ma je na utrzymaniu i pod opieką od dnia interwencji, tj. od dnia 7 sierpnia 2016 roku oraz ponosiło koszty ich transportu, a brak decyzji w tym zakresie nie tylko narusza interesy Stowarzyszenia w zakresie ochrony zwierząt, ale także uniemożliwia odzyskanie kosztów ich transportu, leczenia i ich utrzymania. Nadto decyzja została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") przez błędne uznanie, że postępowanie w sprawie czasowego odbioru trzody chlewnej stało się bezprzedmiotowe, gdy faktycznie J. W. ponosił koszty utrzymania i obsługi zwierząt C. R., kosztów tych nie można ustalić w momencie umorzenia postępowania, a nadto przez błędne uznanie, że postępowanie w sprawie czasowego odbioru trzody chlewnej można umorzyć, podczas gdy nie wystąpiła o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a inne strony nie wyraziły stanowiska w sprawie. Opierając się na wskazanych zarzutach autor odwołania wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy temu organowi celem ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania: 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w części określonej jej punkcie 2; 2. w zakresie określonym punktem 1 decyzji orzekło o odbieraniu czasowym C. R. 43 sztuk trzody chlewnej przekazanych pod opiekę gospodarstwa rolnego J. W.; 3. w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż w dniu 7 sierpnia 2016 roku przedstawiciele Stowarzyszenia dokonali interwencji na terenie gospodarstwa rolnego położonego w W. przy ul. B Nr 69, a stanowiącego własność C. R. W wyniku interwencji odebrano 3 sztuki bydła i 41 sztuk trzody chlewnej. Przedstawiciele Stowarzyszenia sporządzili protokół z interwencji, jak i dokumentację filmową i fotograficzną, a następnie pismem z dnia 8 sierpnia 2016 roku złożyli wniosek o wszczęcie, na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z., postępowania i wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierząt. Przedstawiciele Stowarzyszenia w dniu 9 sierpnia 2016 roku dokonali rekontroli gospodarstwa rolnego i w jej wyniku odebrali 2 sztuki prosiąt. W dniu 9 sierpnia 2016 roku Stowarzyszenie złożyło wniosek o wydanie decyzji o czasowym odebraniu 3 sztuk bydła oraz 43 sztuk trzody chlewnej w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. We wniosku Stowarzyszenie wniosło o przekazanie odebranych zwierząt pod jego czasową opiekę, gdyż gospodarstwo rolne wskazane przez Gminę K. (gospodarstwo rolne K. w miejscowości N.) odmówiło przyjęcia zwierząt. W dniu 12 sierpnia 2016 roku organ pierwszej instancji z udziałem C. R. oraz J. W. (właściciela nieruchomości) dokonał oględzin gospodarstwa rolnego położonego w W. przy ul. C Nr 34b, gdzie umieszczono zwierzęta odebrane C. R. (trzoda chlewna). J. W. legitymował się umową opieki nad trzodą, zawartą ze Stowarzyszeniem 8 sierpnia 2016 roku. W dniu 19 sierpnia 2016 roku dokonano oględzin gospodarstwa rolnego C. R., ustalono, że uporządkowano w znacznej części pomieszczenia, w których zwierzęta przebywały. Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. w piśmie z dnia [...] stwierdził, iż w pomieszczeniach inwentarskich J. W. warunki są odpowiednie dla utrzymania krowy i dwóch cieląt. J. W. w dniu 25 sierpnia 2016 roku oświadczył, iż wyraża zgodę na trzymanie zwierząt C. R., a więc 1 krowy i 2 cieląt. Następnie Kolegium cytując treść art. 6 ust. 1a i 2 oraz art. 7 u.o.z. wskazało, iż w sprawie nie ulega wątpliwości, że ma zastosowanie norma zawarta w art. 7 ust. 3 u.o.z., bowiem nastąpiło już odebranie zwierząt poprzedzające wydanie decyzji w tym zakresie. Istota postępowania sprowadza się do ustalenia, czy miał miejsce stan niecierpiącej zwłoki a zatem, czy zasadnie dokonano czynność i odebrania zwierząt, jak również, czy istniało zagrożenie życia lub zdrowia zwierząt. W ocenie Kolegium zebrany materiał dowodowy wskazuje, że zasadnie odebrano C. R. zwierzęta, a w konsekwencji, co do zasady, słusznie organ wydał decyzję o czasowym odebraniu zwierząt i wskazał na konieczność poniesienia stosownych kosztów utrzymania, leczenia i transportu. Jeżeli zwierzęta były odwodnione, przy braku dostępu do czystej wody, przebywały w pomieszczeniach które nie były sprzątane od wielu tygodni, w odchodach, bez ściółki, na co wskazuje rozliczna dokumentacja fotograficzna i filmowa, to – zdaniem Kolegium – występował stan zagrożenia życia i zdrowia. Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. w piśmie z dnia [...] ocenił warunki, w jakich przebywały zwierzęta stwierdzając, że stan ten stanowił zagrożenie nie tylko ich zdrowia, lecz także zdrowia ludzi. Zebrany materiał fotograficzny (dokumentacja z interwencji w dniu 7 i 9 sierpnia 2016 roku) wyraźnie i jasno wskazuje w jakich warunkach zwierzęta bytowały i w jakim stanie zwierzęta się znajdowały. Stan ten, w ocenie Kolegium, wskazuje, że w sprawie miało miejsce utrzymywanie zwierząt w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, a nadto bez odpowiedniego zabezpieczenia w wodę. Stan ten wyczerpuje dyspozycję normy zawartej w art. 7 ust. 3 u.o.z. zwłaszcza, że ustawodawca wyraźnie i jasno wskazał, iż strażnik gminny lub policjant lub przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt odbiera zwierzę, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. W tym przypadku dalsze pozostawanie zwierząt pod opieką C. R. stanowiło o zagrożeniu zarówno życia, jak i zdrowia odebranych zwierząt, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowody. Z tego także powodu – zdaniem Kolegium – nie zachodziła konieczność dopuszczenia dowodu z zeznań świadków. Jak dalej wskazało Kolegium, Stowarzyszenie w odwołaniu wskazało na naruszenie art. 7 ust. 1c u.o.z., jak i art. 105 K.p.a., bowiem bezzasadnie umorzono postępowanie, co powoduje, że nie można ustalić kosztów utrzymania i obsługi zwierząt, a także, że nie ma miejsca przekazanie zwierząt Stowarzyszeniu, co "narusza interesy Stowarzyszenia w zakresie ochrony zwierząt, ale także uniemożliwia odzyskanie kosztów ich transportu, leczenia i ich utrzymania". Odnosząc się do tego zarzutu Kolegium podzieliło pogląd wskazujący na naruszenie art. 105 § 1 K.p.a., bowiem sprzedaż zwierząt w określonym czasie po ich faktycznym odebraniu nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania w sprawie ich czasowego odebrania. W odróżnieniu do trybu zwykłego, decyzja wydana w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. jest decyzją następczą, a organ ją wydający zobowiązany jest ustalić czy zaistniały przesłanki do odebrania zwierzęcia, to jest czy zwierzę traktowane było w sposób określony w art. 6 ust. 2, a nadto czy zaistniał stan zagrażający jego życiu lub zdrowiu. Decyzja zostaje wydana, gdy zwierzę faktycznie zostało już odebrane, dlatego organ zobligowany jest wówczas do oceny czy przesłanki odebrania zwierzęcia zaistniały w momencie odebrania zwierzęcia. Oznacza to, że wydarzenia, które mają miejsce po dacie odebrania zwierzęcia nie powodują bezprzedmiotowości postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. W tej sytuacji sprzedaż zwierząt nie stanowiła przeszkody do wydania decyzji o czasowym ich odebraniu, co stanowiło o podjętym przez Kolegium rozstrzygnięciu. Zarzut naruszenia art. 7 ust. 1c u.o.z. – zdaniem Kolegium – jest chybiony, bowiem decyzje o czasowym odebraniu zwierząt, nie są wydawane w interesie organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, gdyż wydawane są w interesie zwierząt, a nadto norma ta nie zawiera stwierdzenia, że odebrane zwierzęta mają być przekazywane takiej organizacji obligatoryjnie. Przekazanie zwierząt miało miejsce J. W. Kwestia więc woli Stowarzyszenia czy też chęci sprawowania opieki nie ma żadnego znaczenia zwłaszcza, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż J. W. dysponował umową ze Stowarzyszeniem. Z tego powodu – w ocenie Kolegium – norma art. 7 ust. 1c u.o.z. w sprawie nie została naruszona. Stowarzyszenie w odwołaniu eksponowało kwestię kosztów utrzymania, transportu i leczenia zwierząt. Organ pierwszej instancji w punkcie 3 decyzji wskazał, że obciąża C. R. kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierząt. Takie rozstrzygnięcie, w ocenie Kolegium, nie jest wadliwe. Wprost z art. 7 ust. 4 u.o.z. wynika, iż kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Jednocześnie, choć ustawa nie stanowi o konieczności wydania decyzji w tym przedmiocie, celowe jest wydanie w tym zakresie odrębnej decyzji, jako stanowiącej konkretyzację ustawowego obowiązku ciążącego na właścicielu lub opiekunie zwierząt do poniesienia tychże kosztów. W ocenie Kolegium nie ma przeszkód, aby Stowarzyszenie wykazało poniesione rzeczywiście koszty transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierząt, aby te koszty zostały określone w stosownej odrębnej decyzji (bądź też nawet bez wydawania takiej decyzji) i następnie skierowane celem wyegzekwowania w postępowaniu egzekucyjnym, co wynika z art. 7 ust. 5 u.o.z., gdyby zachodziła taka konieczność. Stąd nie jest uzasadnione twierdzenie Stowarzyszenia, że nie jest możliwe odzyskanie kosztów ich transportu, leczenia i ich utrzymania. Dla Kolegium, przy tym oczywistym jest, że w przypadku trzody chlewnej koszty konieczne winny być ustalone na dzień 21 sierpnia 2016 roku, bowiem w dniu 22 sierpnia 2016 roku C. R. zbył trzodę. W ocenie Kolegium, zarzut naruszenia art. 105 § 2 K.p.a. jest chybiony, bowiem organ pierwszej instancji tej normy nie stosował, a zatem trudno wywodzić o naruszeniu normy, która to nie była i nie mogła mieć zastosowania w tym stanie faktycznym i prawnym. Konkludując Kolegium napisał, iż organ pierwszej instancji, co do zasady, wydał prawidłową decyzję na mocy art. 7 ust. 3 i ust. 4 u.o.z., ale wadliwie orzekł w punkcie 2 decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie czasowego odebrania zwierząt, co stanowi o uchyleniu decyzji w tej części i orzeczeniu, co do istoty, uwzględniając tym samym w części odwołanie Stowarzyszenia. W skardze na powyższą decyzję Stowarzyszenie "A" z siedzibą w T. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wskazało na naruszenie: - art. 7 ust. 1c u.o.z. poprzez brak przekazania zwierząt pod opiekę Stowarzyszenia pomimo, iż organizacja wyraziła na to zgodę i ma je na utrzymaniu od dnia odebrania i są one pod opieka Stowarzyszenia od dnia interwencji, tj. od dnia 7 sierpnia 2016 roku; - naruszenie prawa materialnego i interesów majątkowych Stowarzyszenia poprzez wydanie decyzji, która uniemożliwia odzyskanie kosztów za utrzymywanie zwierząt na skutek braku ich przekazania podmiotowi, który sprawował opiekę nad nimi do wydania decyzji zgodnie z art. 7 ust. 4 u.o.z. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarg nie zawiera uzasadnionych podstaw. Organy prowadziły postępowanie dotyczące odebrania C. R. zwierząt gospodarskich na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1840). Zgodnie z art. 7 ust. 3 u.o.z. w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia Stosownie do art. 7 ust.1 u.o.z., zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Przy tym w art. 6 ust. 2 u.o.z. ustawodawca wyjaśnił, jaki rodzaje zachowań i zaniechań oznaczają znęcanie się nad zwierzęciem, zaliczając do nich m.in. utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z.). W toku postępowania administracyjnego ani tez postępowania sądowego jego uczestnicy nie kwestionowali zasadności odebrania zwierząt właścicielowi, właśnie z uwagi na drastycznie niedobre warunki. Jak wynika z argumentacji strony skarżącej, w sprawie sporne są 2 kwestie: - komu organ winien przekazać odebrane zwierzęta oraz czy organ ma obowiązek zamieszczenia w decyzji o odebraniu zwierząt rozstrzygnięcia o kosztach pieczy nad zwierzętami, które uniemożliwi Stowarzyszeniu ich wyegzekwowanie. Przy czym Stowarzyszenie nie kwestionuje ustaleń organów co do możliwości objęcia przez J. W. pieczy nad zwierzętami i stworzonych im warunków. W skardze wyeksponowano ekonomiczny aspekt niemożności odzyskania kosztów utrzymania zwierząt, faktycznie przez Stowarzyszenie poniesionych, według autora skargi przekazanie zwierząt J. W. uniemożliwia skarżącemu odzyskanie poniesionych kosztów opieki. We wniosku wszczynającym postępowanie Stowarzyszenie wniosło o przekazanie mu zwierząt pod czasową opiekę. W protokole z dnia 1 sierpnia 2016 roku napisano, że J. W. ma zawartą umowę opieki nad trzodą chlewną zawartą ze Stowarzyszeniem w dniu 8 sierpnia 2016 roku. W piśmie z dnia [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii, po przeprowadzeniu kontroli w gospodarstwie J. W. stwierdził, że są tam odpowiednie warunki do utrzymywania zwierząt. W oświadczeniu z dnia 25 sierpnia 2016 roku J. W. wyraził zgodę na trzymanie zwierząt. Sięgając do treści art. 7 ust. 1 pkt 2 u.o.z. należy dostrzec, że zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) i przekazane gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie. Przy czym, przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane (art. 7 ust. 1b u.o.z.). Wśród dokumentów załączonych do akt administracyjnych nie ma żadnego dokumentu wskazującego, że gospodarstwo J. W. zostało wskazane przez Wójta stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2 u.o.z. Jednakże za takowe można uznać rozstrzygnięcie zawarte w decyzji o odebraniu zwierząt, którą wszak wydał w sprawie Wójt. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 u.o.z. nie wymaga by wspomniane wskazanie następowało w jakiejś szczególnej formie. Lektura akt pozwala odnotować treść oświadczenia J. W. z dnia 25 sierpnia 2016 roku, w którym napisał on iż posiada odpowiednie warunki i wyraża zgodę na trzymanie odebranych zwierząt. W tej sytuacji – przyjmując, że wskazanie przez Wójta gospodarstwa rolnego nastąpiło w decyzji i uwzględniając, że J. W. wyraził zgodę na utrzymanie zwierząt – nie było podstaw do sięgania do treści art. 7 ust. 1c u.o.z., bowiem tenże przepis, zgodnie z jego literalnym brzmieniem, znajduje zastosowanie tylko w przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b (co w sprawie nie miało miejsca), lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1. Lektura akt nie pozwala przyjąć, że w sprawie nastąpiła jakakolwiek okoliczność uniemożliwiająca przekazanie zwierząt J. W., który należy do podmiotów, o których mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z. Strona skarżąca także ani w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze nie podjęła jakiejkolwiek próby wykazania zaistnienia takowej okoliczności. Nie ma natomiast żadnej podstawy do oczekiwań, że to skarżące Stowarzyszenie winno przejąć pieczę nad zwierzętami. Tak więc zarzut naruszenia art. 7 ust. 1c u.o.z. nie znajduje uzasadnienia. Odnosząc się natomiast do kwestii kosztów utrzymania zwierząt, przypomnieć należy, że w punkcie 3 decyzji organ pierwszej instancji orzekł o obciążeniu kosztami utrzymania zwierząt ich właściciela. Jednakże w decyzji tej organ nie zawsze może orzec o realnych kwotach, W ocenie Sądu, z art. 7 ust. 4 i 5 u.o.z. (obciążenie dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia), nie wynika bezwzględny obowiązek orzekania o kosztach wprost w decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia, powyższe nie wyklucza orzekania w tym zakresie odrębną decyzją administracyjną. Jednocześnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 czerwca 2012 roku, sygn. II SA/Po 254/12 (wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl) zaprezentowano pogląd, że obciążający dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia obowiązek uiszczenia kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia ma charakter publicznoprawny, obciążenie go tymi kosztami winno być każdorazowo szczegółowo uzasadnione przez organ administracji i winno odpowiadać realnie ponoszonym z tego tytułu wydatkom, przy czym wydatki te winny mieć wyłącznie uzasadniony faktycznie i prawnie charakter. Nie sposób bowiem uznać za sprawiedliwe obciążania dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia kosztami nie znajdującymi faktycznego uzasadnienia i wynikającymi wyłącznie z zaakceptowania przez organ administracji nadmiernie wysokich stawek za utrzymanie zwierzęcia arbitralnie ustalonych przez podmiot, któremu je przekazano, tak samo jak nie znajdowałoby aksjologicznego uzasadnienia zwolnienie dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia z ponoszenia tych kosztów tylko z tego powodu, iż schronisko dla zwierząt jest gminną jednostką organizacyjną, która jest w całości utrzymywana przez jednostkę samorządu terytorialnego i nie obciąża gminy odrębnymi rachunkami za transport, utrzymanie i leczenie poszczególnych zwierząt. Ustalenie kwoty obciążającej właściciela na podstawie art. 7 ust. 4 u.o.z. powinno nastąpić każdorazowo w decyzji, bowiem powinny być to koszty uzasadnione, właściciel ma prawo kwestionować wspomniane koszty. W judykaturze nie wyklucza się wydania w tym przedmiocie nowej decyzji (por. np. wyroki WSA: w Szczecinie z dnia 6 listopada 2013 roku, sygn. II SA/Sz 965/13; w Olsztynie z dnia 21 listopada 2013 roku, sygn. II SA/Ol 815/13; w Opolu z dnia 1 grudnia 2015 roku, sygn. II SA/Op 461/15 i inne). Wobec tego kwestia obciążenia właściciela kosztami nie jest w sprawie wykluczona, co więcej w decyzji organ zawarł zapis kto będzie ponosił wspomniane koszty (punkt 3 decyzji pierwszej instancji), dlatego – w sprawie nie można mówić o naruszeniu art. 7 ust. 4 u.o.z. Reasumując, zarzuty skargi okazały się niezasadne i dlatego sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 28 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz.1369 ze zm.) Lp/