II SA/Łd 144/13

Dnia 9 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2013 roku sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. LS Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...], Nr [...], działając na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez J. K. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...], Nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – A. M. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego w S. przy ul. A nr 22. Rozstrzygnięcie powyższe zostało doręczone J. K., jako właścicielowi sąsiedniej nieruchomości, dnia 17 października 2012 roku. Odwołanie od powyższej decyzji zostało złożone w organie pierwszej instancji w dniu 8 listopada 2012 roku. W treści odwołania jego autor podniósł argumenty merytoryczne skierowane przeciwko decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania wskazując, że zgodnie z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie dnia 17 października 2012 roku. W tej sytuacji ostatnim dniem terminu na złożenie odwołania był dzień 31 października 2012 roku, tymczasem strona wniosła odwołanie dopiero w dniu 8 listopada 2012 roku. Strona nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W skardze na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu J. K. wskazał, że decyzję organu pierwszej instancji odebrała jego wnuczka, która nie potwierdziła na zwrotnym potwierdzeniu odbioru faktu zobowiązania się do oddania pisma adresatowi. Skarżący, od 30 lat zamieszkujący pod innym adresem, z treścią decyzji zapoznał się dopiero w dniu 22 listopada 2012 roku i wówczas udzielił pełnomocnictwa swojej żonie i synowi do reprezentowania jego osoby w postępowaniu. Pełnomocnicy złożyli odwołanie pismem datowanym na dzień 22 października 2012 roku, bowiem w treści tegoż pisma wskazali, że proszą o wniesienie odwołania. Organ mając wątpliwości co do charakteru pisma powinien wezwać jego autorów do sprecyzowania swoich intencji. A ponieważ pisma pełnomocników nie potraktowano jako odwołania, złożyli oni odwołanie ponownie w dniu 8 listopada 2012 roku. Skarżący jest osobą starszą i schorowaną, nie potrafi jasno formułować swoich wniosków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ drugiej instancji zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez stronę skarżącą odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego – w toku postępowania administracyjnego, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia. Bezspornym w sprawie jest to, iż decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie skarżącej w dniu 17 października 2012 roku. Zatem czternastodniowy termin do złożenia odwołania ekspirował z dniem 31 października 2012 roku. Tymczasem odwołanie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, zostało przez pełnomocników skarżącego złożone w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 8 listopada 2012 roku, czyli z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Warto podkreślić, że kwestionowana w odwołaniu decyzja organu pierwszej instancji zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia odwołania. Pouczenie to wskazywało, iż odwołanie należy skierować do organu odwoławczego, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Fakt, iż pracownicy organu informowali ustnie o innym terminie odwołania, nie sanuje w żadnym razie uchybienia tegoż terminu. Wskazać należy, że strona, która uchybiła terminowi do dokonania określonej czynności może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jej dokonania, co wynika wprost z treści przepisu art. 58 i 59 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże z treści odwołania nie da się wyprowadzić wniosku, że jego autor miał zamiar wnieść o przywrócenie terminu. Nie zawarł on również żadnej informacji wskazującej na świadomość uchybienia terminu. W tak ustalonym stanie faktycznym – w szczególności wobec tego, że uchybienie terminu było niewątpliwe, a pouczenie zawarte w treści decyzji było prawidłowe – organ drugiej instancji był zobowiązany do stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania, na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż prawidłowo organ przyjął, że doręczenie decyzji pierwszej instancji nastąpiło w dniu 17 października 2012 roku, a nie w dniu 22 listopada 2012 roku (choć zapewne omyłkowo wskazano miesiąc listopad, bowiem chodziło o miesiąc październik). Bezspornie przesyłkę odebrała wnuczka skarżącego, która jest osobą pełnoletnią. Zdaniem składu orzekającego, poprzez fakt odebrania przesyłki osoba odbierającą tą przesyłkę zobowiązała się do jej przekazania adresatowi. Brak odpowiedniej adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie kontestuje faktu doręczenia szczególnie, iż skarżący wprost oświadczył, że zapoznał się z treścią decyzji. Fakt późniejszego przekazania przesyłki przez osobę ją odbierającą nie zmienia daty doręczenia tejże przesyłki. Natomiast okoliczność, iż skarżący od 30 lat nie mieszka pod adresem, gdzie doręczono mu korespondencję nie zasługuje na uwzględnienie wobec faktu, że jego wnuczka odebrała przesyłkę skierowaną do niego. Prawidłowo, w sytuacji gdy adresat przesyłki nie mieszka pod adresem doręczenia, osoba przebywająca pod tym adresem powinna odmówić przyjęcia tej przesyłki informując doręczyciela, że adresat nie zamieszkuje pod tym adresem i wskazując prawidłowy adres zamieszkania. Istotnie, w dniu 23 października 2012 roku, czyli w terminie otwartym do wniesienia odwołania, pełnomocnicy skarżącego skierowali do organu pierwszej instancji pismo. Treść tego pisma, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, w szczególności z rzeczonego pisma trudno wywodzić zamiar autorów pisma do wniesienia odwołania. Do skargi dołączono odpis tegoż pisma, niemniej jednak nie trudno dostrzec, że oba pisma różnią się w niewielkim stopniu (przesunięcie tekstu). Pomijając tę okoliczność należy wyjaśnić, że w piśmie tym jego autorzy wnioskowali o doręczenie kopii mapy oraz wskazanie jakie usługi zamierza prowadzić w budynku inwestor, a jakie są dopuszczalne według zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konkluzja pisma zawierała się w zdaniu wskazującym dopiero na zamiar wniesienia odwołania po otrzymaniu wnioskowanych dokumentów i informacji. Wobec tego nie można postawić organowi zarzutu, iż zaniechał wyjaśnienia intencji autorów pisma, czym naruszył przepis art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego treścią, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z powołanego przepisu wynika, iż organ administracji w związku z prowadzonym postępowaniem, zainicjowanym pismem strony, którego treść budzi jakiekolwiek wątpliwości co do zgłoszonego żądania, powinien wyjaśnić treść i zakres tego żądania, mając na względzie, iż o niniejszym decyduje strona. Dopiero jednoznaczne ustalenie treści żądania zawartego w piśmie strony uprawnia organ do zajęcia stanowiska w danej sprawie. Warunkiem zastosowania wezwania, o którym stanowi art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego jest uprzednie stwierdzenie, że treść pisma, czy wnioski jego autora budzą wątpliwości. W sprawie organ nie dopatrzył się takich wątpliwości, z czym skład orzekający w pełni się zgadza. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa, tym samym nie dopatrzył się naruszenia przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. LS