II SA/Łd 1443/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski, Sędziowie NSA Janusz Furmanek, p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2004 r. sprawy ze skargi J.Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] w części odmawiającej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz.U. Nr 6 poz. 56 z 2001r. z późń. zm.) Prezydent Miasta Ł. przyznał J.Ł. status osoby bezrobotnej od dnia 9 sierpnia 2002 roku i orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W bardzo lakonicznym uzasadnieniu decyzji podano, że wobec niespełnienia przesłanek wymienionych w art. 23 ust. 1 i ust. 2 ww ustawy orzeczono jak w sentencji. W złożonym od tej decyzji odwołaniu skarżący kwestionuje zasadność rozstrzygnięcia i udowadnia, że w jego ocenie przysługuje mu zasiłek uzupełniający, bowiem wcześniej pobierał zasiłek przez okres niepełnych 7 miesięcy ( tj. od 20 kwietnia do 30 listopada 2001 r.), a decyzją z dnia [...] przyznano mu zasiłek na okres 12 miesięcy. Podnosi, że w związku z wypadkiem jakiemu uległ, otrzymał rentę i został wyrejestrowany. W związku z zakończeniem okresu pobierania renty wystąpił o zasiłek na okres uzupełniający w przekonaniu, że przyznany mu zasiłek nie został wykorzystany w całości. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie m.in. art. 23 i art. 25 ust. 11 i ust. 12 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 6 poz. 56 z późń. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że w świetle art. 25 ust. 11 tej ustawy – bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w ciągu 7 dni od ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o pobieranie zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. W przedmiotowej sprawie ustalono, że J.Ł. nie dotrzymał warunku określonego w powyższym przepisie, bowiem nie zarejestrował się w ciągu 7 dni od daty utraty prawa do renty tj. do dnia 7 sierpnia 2002r. uczynił to dopiero w dniu 9 sierpnia 2002 roku, a więc nie ma prawa do zasiłku na okres uzupełniający. Organ odwoławczy podnosi, że termin wskazany w art. 25 ust. 11 jako termin prawa materialnego nie podlega przywróceniu. Dodatkowo rozpatrując odwołanie dokonano analizy sytuacji skarżącego na tle przepisu art. 25 ust. 12 ww ustawy. Jednak po zbadaniu przesłanek wynikających z powyższego przepisu na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego organ odwoławczy stwierdził, że również na tej podstawie prawnej nie przysługuje J.Ł. prawo do zasiłku na okres uzupełniający. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wyjaśnia powodu, dla których nie zarejestrował się w ciągi 7 dnia od daty utraty prawa do renty. Podnosi, że oczekiwał na decyzję z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie renty, której nie chciano mu wydać wyjaśniając, że zostanie mu doręczona pocztą. Tymczasem bez tej decyzji, jak twierdzi, Powiatowy Urząd Pracy nie chciał go zarejestrować. W tej sytuacji był bezsilny i nic nie mógł zrobić, stąd podjętym rozstrzygnięciem czuje się pokrzywdzony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń.zm.) Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz.U. z 2003r. Nr 52 poz. 652). Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Na wstępie należy podnieść , że decyzja organu I instancji została wydana m.in. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r, o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i rozstrzygała o statusie osoby bezrobotnej oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. O powyższym świadczy zarówno sformułowanie decyzji, jak i powołana podstawa prawna jej wydania. Również wprawdzie bardzo lakoniczne uzasadnienie odnosi się do powołanej podstawy prawnej. W odwołaniu od tej decyzji J.Ł. domagał się przyznania zasiłku na okres uzupełniający. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia m.in. art. 23 i art. 25 ust. 11 i ust. 12 ww ustawy. W uzasadnieniu powyższej decyzji przeanalizowano tylko przesłanki wynikające z art. 25 ust. 11 i ust. 12 ww ustawy. W ocenie sądu podstawy materialnoprawne obu decyzji dotyczą innych przesłanek i innych okoliczności faktycznych, co przesądza o treści rozstrzygnięcia. Inne okoliczności bada organ mając na względzie art. 23 przedmiotowej ustawy , a inne są przesłanki uzyskania zasiłku na okres uzupełniający opisane w art. 25 ust. 11 lub art. 25 ust. 12 ww ustawy. Lakoniczność uzasadnienia decyzji organu I instancji nie pozwala na ocenę przesłanek, które konkretnie organ miał na względzie wydając decyzje o odmowie prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Jednak mając na względzie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy należy domniemywać, że decyzja została wydana z pominięciem ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Z kolei wydanie przez organ II instancji decyzji powołującej się na podstawę prawną wynikającą z art. 25 ust. 11 przedmiotowej ustawy ( nie będącego podstawą wydania rozstrzygnięcia przez organ I instancji) należy potraktować jako naruszenie zasady dwuinstancyjności. Każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Oznacza to, że w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą, która była przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji. Tymczasem podstawy prawne i uzasadnienia decyzji organów administracji mogą świadczyć o tym, że w toku instancji badane były różne przesłanki. W tej sytuacji przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy organy administracji winny przede wszystkim prawidłowo ustalić stan faktyczny w sprawie, determinuje to bowiem prawidłowe zastosowanie przepisów prawa. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 kpa. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i stosowania norm prawa materialnego. W tym kontekście bardzo istotne z punktu widzenia przedmiotowej sprawy będzie odniesienie się do wyjaśnień strony dotyczących opóźnienia w rejestracji. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 1998r. w sprawie sygn. akt II S.A. 1188/98 Racjonalizacja przepisów, zaostrzenie dostępu do zasiłków, stosowanie przewidzianych przez ustawodawcę rygorów i środków dyscyplinujących nie oznacza rezygnacji z konieczności dokładnego rozważania wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy uwzględnieniu zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu strony (art. 7 kpa.). Wyniki przeprowadzonego postępowania winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji. Uzasadnienie wydanej decyzji powinno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wobec naruszenia przepisów art. 7, 15, 77, 107 § 3 kpa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Jednocześnie Sąd stwierdza, że wobec braku przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji orzekanie w trybie art. 152 ww ustawy jest bezprzedmiotowe.