II SA/Łd 1449/02

Dnia 24 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie : Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wezwania do przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska w porze nocnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie S. T. z dnia [...], znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz A. Z. kwotę 10,00 (dziesięć) złotych z tytułu zwrotu wpisu od skargi; 3. stwierdza, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawo- mocnienia się niniejszego wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. Z., utrzymało w mocy wydane z upoważnienia Starosty [...] przez Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w T. postanowienie z dnia [...] wzywające do przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska w porze nocnej (tj. między godzinami 22.00 a 6.00) spełniającego wymogi art. 232 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy powołał się na treść art. 230 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), wywodząc, iż pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska jest wymagane, gdy hałas w środowisku przekracza dopuszczalne poziomy. Podniesiono ponadto, iż stosownie do ust. 1 art. 231 omawianej ustawy w przypadku stwierdzenia przez organ właściwy do wydania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska, iż poza zakładem przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ w drodze postanowienia wzywa prowadzącego zakład do przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia, zgodnie zaś z ust. 2 tegoż przepisu obowiązek posiadania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska powstaje po upływie 6 miesięcy od daty doręczenia postanowienia. Organ wskazał, iż dopuszczalny poziom hałasu wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A w dB dla pory nocnej, dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami rzemieślniczymi oraz terenów zabudowy zagrodowej, stosownie do norm natężenia hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 66, poz. 436), wynosi 40 db. Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji przyjął, iż poziom hałasu emitowanego w porze dziennej wynosił 50,6 dB, a w porze nocnej – 50,9 dB, stwierdził nadto, iż źródłem hałasu około godz. 4.00 było ładowanie samochodu ciężarowego elementami betonowymi i manewrowanie tym samochodem po placu, a następnie wyjazd tego pojazdu z zakładu. Pomiaru poziomu hałasu dokonano w granicy nieruchomości, na której zlokalizowany jest zakład z nieruchomością sąsiednią. Dopuszczalny poziom hałasu dla pory nocnej został przekroczony o 10,9 dB w stosunku do poziomu hałasu wynikającego z powołanego rozporządzenia. Powyższe rozstrzygnięcie skargą z dnia 24 września 2003 roku A. Z. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi. W uzasadnieniu skargi podał, iż "praca w Firmie PHU A trwa od godz. 7.00 do 15.00, a wcześniejsze źródło hałasu około godz. 4.00 rano było jedynym nie powtarzającym się zjawiskiem, które kwestionuje (..). Późniejszy pomiar hałasu dokonany przez WIOŚ odbył się na prośbę pana T.". Skarżący podał, iż celowo zorganizował załadunek na prośbę organu, przez co stał się ofiarą własnej uczciwości. Skarżący zauważył, iż nie wykonuje żadnych czynności w zakładzie w porze nocnej. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)). Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.s.a., sąd. uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl wskazanego wyżej przepisu skutkuje to uchyleniem zaskarżonego postanowienia i postanowienia poprzedzającego. Organy ferujące rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie oparły swe ustalenia na "sprawozdaniu z pomiarów hałasu przenikającego do środowiska z Firmy PHU A A. Z. (..)". Wydaje się, bowiem nie można tego przyjąć ponad wszelką wątpliwość w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, iż sprawozdanie to jest następstwem badań poziomu hałasu przeprowadzonych w przedsiębiorstwie skarżącego. Powyższa wątpliwość nie pozwala zaakceptować działań organów z punktu widzenia zgodnego z prawem postępowania. W aktach sprawy brak jest protokołu z przeprowadzonych badań, co uniemożliwia wszechstronną ocenę działania organu prowadzącego owe badania. W szczególności uniemożliwia to weryfikację tezy skargi, iż badanie natężenia hałasu na nieruchomości skarżącego nastąpiło w związku z symulowanym ruchem przedsiębiorstwa wyłącznie na potrzeby wykonania badań. Ruch przedsiębiorstwa był uzgodniony z osobami prowadzącymi pomiary i odbywał się na ich wyraźną prośbę. W rzeczywistości natomiast – jak twierdzi skarżący – przedsiębiorstwo w porze nocnej nie pracuje, poza jednym odosobnionym wypadkiem. Powyższe okoliczności, mogące świadczyć o tym, iż ruch przedsiębiorstwa skarżącego nie odbywa się w porze nocnej, a wykonane pomiary są następstwem upozorowanych działań wykonanych wyłącznie na zlecenie organu, nie są możliwe do zweryfikowania w oparciu o znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy. Skoro okoliczności te nie były przedmiotem wyjaśnień i analizy organu administracji, to tym samym wskazać należy, iż w toku postępowania administracyjnego organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Nie można bowiem powiedzieć, iż w toku postępowania administracyjnego organ stosując się do kodeksowej zasady prawdy obiektywnej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Wszak organ ferując rozstrzygnięcie nie dysponował źródłową wiedzą na temat rzeczywistych przyczyn i rozmiaru ruchu przedsiębiorstwa skarżącego w porze nocnej. Ze wskazanego powyżej "sprawozdania" nie sposób wywieść wniosków dających odpowiedzi w powyższych kwestiach. Co więcej "sprawozdanie" nie zawiera zarówno wskazania organu, który je wykonał, jak i osoby (z podaniem stanowiska służbowego), która je sporządziła. Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 "c" p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kwoty z tytułu wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w związku z art. 55 par. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) Z uwagi na brak przymiotu wykonalności zaskarżonego postanowienia Sąd uznał wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 152 wskazanej powyżej ustawy za bezprzedmiotowe.