II SA/Łd 146/15

Dnia 23 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi Klasztoru A w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odsetek za opóźnienia w zapłacie odszkodowania z tytułu nabycia części własności nieruchomości oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie odszkodowania. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] znak: [...] Starosta [...] odmówił ustalenia odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w zapłacie odszkodowania ustalonego ostateczną decyzją Starosty [...] znak: [...], z dnia [...] za wywłaszczoną nieruchomość położoną w Ł. przy ul. A 2/4, oznaczoną na mapie sytuacyjnej do celów prawnych z projektem podziału nr 1/7479 jako działka nr 42/6 o pow. 0,1207ha. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość, która zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak: [...] o ustaleniu lokalizacji drogi stała się własnością Miasta Ł., zajętą pod drogę publiczną (ul. B), położoną w Ł. przy ul. A 2/4, w wysokości 743.500,00zł; o przyznaniu wyżej wymienionej kwoty na rzecz Klasztoru A w Ł. oraz o zobowiązaniu Miasta Ł. do wypłacenia ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011r., w sprawie II SA/Łd 1449/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Klasztoru A w Ł. na rozstrzygnięcie Wojewody [...], uchylił zaskarżoną decyzję. Wojewoda [...] w dniu [...] ponownie uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organ I instancji. W dniu 2 listopada 2012r. do Starosty [...] wpłynął wniosek pełnomocnika Klasztoru A w Ł. o przyznanie odrębną decyzją administracyjną odsetek ustawowych od odszkodowania naliczonych od dnia 5 grudnia 2008r., tj. od daty określonej przy uwzględnieniu uregulowań ustawowych dotyczących wypłaty odszkodowania po wydaniu decyzji lokalizacyjnej. Starosta [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] znak: [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną (ul. B) w wysokości 640.835,00zł, o przyznaniu wyżej wymienionej kwoty na rzecz Klasztoru A w Ł. oraz o zobowiązaniu Miasta Ł. do wypłacenia ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Wniosek o przyznanie odsetek ustawowych naliczonych od dnia 5 grudnia 2008r. Starosta [...] przekazał do organu właściwego. W dalszej kolejności Starosta [...] rozpoznający sprawę ustalenia odsetek z tytułu opóźnienia w zapłacie odszkodowania stwierdził, że wprawdzie art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014r. poz. 518 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.g.n", odnosi się do skutków zwłoki lub opóźnienia w wypłacie odszkodowania nakazując oceniać je według przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014r. poz. 121 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.c.", jednakże traktuje jedynie o spóźnieniu w wypłacie zasądzonego już odszkodowania, która to wypłata winna nastąpić w ustawowym 14-dniowym terminie. Wskazany przepis nie dotyczy przypadków zwłoki w samym zasądzeniu (ustalenie) odszkodowania. Starosta przypomniał, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna z dniem 17 listopada 2008r., zaś w dniu [...] została wydana decyzja Starosty [...] o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w wysokości 640.835,00zł oraz o przyznaniu ww. kwoty na rzecz Klasztoru A w Ł.. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 27 grudnia 2012r. i dnia 27 grudnia 2012r. został zrealizowany przelew kwoty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. W ocenie Starosty [...] w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło opóźnienie w wypłacie zasądzonego odszkodowania i należało również odmówić przyznania odsetek ustawowych z tegoż tytułu. Na marginesie organ orzekający wskazał, że odrębną kwestią są roszczenia odszkodowawcze poprzedniego właściciela nieruchomości, który utracił własność w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 687 ze zm.), przywoływanej dalej jako "specustawa" z tytułu niewydania w terminie decyzji ustalającej odszkodowanie. Roszczenia takie mogłyby być bowiem dochodzone przez poprzedniego właściciela przed właściwym sądem powszechnym, a nie w trybie postępowania administracyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Klasztor A w Ł., zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 4b specustawy, art. 132 ust. 2 i ust. 5 u.g.n. oraz art. 481 § 1 K.c. wskutek przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło opóźnienie w wypłacie odszkodowania, odmowy przyznania odrębną decyzją odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w zapłacie odszkodowania liczonego od dnia 5 grudnia 2008r. oraz przyjęcia, że skarżący Klasztor w miejsce roszczenia o odsetki dochodzić może przed właściwym sądem powszechnym odszkodowania z tytułu niewydania w terminie decyzji ustalającej odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości. Nadto strona odwołująca się zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, wskutek błędnego ustalenia, że w dniu 2 listopada 2012r. pełnomocnik Klasztoru wystąpił z odrębnym wnioskiem o przyznanie decyzją administracyjną odsetek ustawowych. Pismem z dnia 25 sierpnia 2014r. pełnomocnik Klasztoru dokonał sprostowania odwołania. Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z art. 12 ust. 4a specustawy, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, przy czym następuje to w ramach odrębnego postępowania i analogicznie – w poprzednim stanie prawnym – przepis art. 12 ust. 4 specustawy stanowił, iż nieruchomości objęte decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji odpowiednio przez wojewodę albo starostę. Na gruncie art. 12 ust. 4b specustawy, obowiązującego od dnia 10 września 2008r. decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna i przepis ten ma również zastosowanie do decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, wydanych po dacie wejścia w życie nowelizacji specustawy. Następnie organ podkreślił, że termin określony w art. 12 ust. 4b specustawy odnosi się do wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania, a nie do zapłaty odszkodowania, tymczasem w art. 132 ust. 2 u.g.n. ustawodawca jednoznacznie wskazuje, że przepisy K.c. (w tym art. 481 § 1 i 2 K.c.) stosuje się odpowiednio do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania. Poza tym znaczenie ma fakt umiejscowienia przepisu art. 132 ust. 2 u.g.n. bezpośrednio po przepisach art. 132 ust. 1 – 1c u.g.n., regulujących kwestie zapłaty odszkodowania lub zapłaty zaliczki na poczet odszkodowania, ustalonych w decyzjach administracyjnych: o wywłaszczeniu nieruchomości, o odszkodowaniu lub o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Potwierdza on bowiem stanowisko, że dopiero niewykonanie czynności materialno – technicznej w postaci niewypłacenia odszkodowania wynikającego z decyzji stanowi podstawę domagania się od podmiotu zobowiązanego do jego zapłaty odsetek ustawowych za okres opóźnienia. Zdaniem Kolegium, przepis art. 12 ust. 4b specustawy nie zawiera normy materialnoprawnej, która nakazywałaby liczenie okresu opóźnienia w zapłacie odszkodowania od daty zakończenia wskazanego w nim 30 – dniowego terminu. Okoliczność, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] o ustaleniu odszkodowania z tytułu nabycia z mocy prawa przez Miasto Ł. prawa własności działki nr 42/6, została wydana po upływie 30 – dniowego terminu określonego w art. 12 ust. 4b specustawy nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie odszkodowania. Kolegium podniosło, że skoro odszkodowanie ustalone w ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] zostało wypłacone podmiotowi uprawnionemu do jego uzyskania z zachowaniem 14 – dniowego terminu, przewidzianego w art. 132 ust. 1a u.g.n. w związku z art. 12 ust. 5 specustawy, to nie zachodzi przypadek opóźnienia ani zwłoki w zapłacie odszkodowania, a tym samym brak jest podstaw do ustalenia odsetek ustawowych z tego tytułu, w oparciu o art. 132 ust. 2 u.g.n. w związku z art. 481 § 1 i 2 K.c. Końcowo Kolegium podniosło, że na uwzględnienie nie zasługują także pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego podniesione w odwołaniu. Kwestia ewentualnego roszczenia odszkodowawczego z tytułu niewydania decyzji o ustaleniu odszkodowania w terminie określonym w art. 12 ust. 4b specustawy wykracza z kolei poza granice przedmiotowe postępowania prowadzonego w oparciu o art. 132 ust. 2 u.g.n. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] pełnomocnik Klasztoru A w Ł. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 481 § 1 K.c. oraz art. 132 ust. 2 i 5 u.g.n. w związku z przepisem prawa procesowego, tj. art. 12 ust. 4b specustawy, przez błędną wykładnię tych norm prawnych i w konsekwencji przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło opóźnienie w wypłacie odszkodowania, co uzasadnia odmowę przyznania odsetek ustawowych. Nadto pełnomocnik wskazał na naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art., art. 7, 8, 12, 75 § 1, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", wskutek zaakceptowania działań Prezydenta Miasta Ł. polegających na bezpodstawnym przedłużaniu postępowania administracyjnego zmierzającego do ustalenia odszkodowania za przejętą nieruchomość, pominięciu w ustaleniach i rozważaniach faktu wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w dniu 27 stycznia 2011r. wyroku uchylającego decyzję Wojewody [...] z dnia [...] wydaną wskutek odwołania Prezydenta Miasta Ł.. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że imperatywne sformułowanie przez ustawodawcę sposobu wydania decyzji odszkodowawczej w art. 12 ust. 4b specustawy oznacza, że postępowanie o wydanie takiej decyzji powinno być wszczęte na tyle wcześnie, aby dotrzymać określonego przez ustawodawcę terminu 30 dni. Wskazany w żądaniu wypłacenia odsetek termin 5 grudnia 2008r. wyliczony został zgodnie ze wskazaną wyżej regulacją. Pierwsza decyzja ustalająca odszkodowanie wydana została z półtora rocznym opóźnieniem, bo dopiero w dniu 21 czerwca 2010r. Nadto w ocenie strony skarżącej organy pominęły okoliczność, że postępowanie w tej sprawie w czasie od wydania pierwszej decyzji o ustaleniu odszkodowania do dnia wydania drugiej decyzji odszkodowawczej toczyło się wyłącznie wskutek całkowicie bezpodstawnego zaskarżenia tej pierwszej decyzji skutkującego przedłużeniem postępowania o dwa i pół roku. Strona skarżąca wskazała na przypuszczenia, że to zaskarżenie było działaniem celowym, zmierzającym do maksymalnego opóźnienia wypłaty odszkodowania. Zdaniem strony skarżącej wszystkie podniesione wyżej okoliczności należy rozważyć w płaszczyźnie unormowania zawartego w art. 481 § 1 K.c., zaś stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest skutkiem błędnej interpretacji tegoż przepisu. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. poz. 1647 zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] o odmowie ustalenia odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie odszkodowania za nieruchomość przejętą na własność gminy na mocy decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że stosownie do art. 12 ust. 4f specustawy za nieruchomość, która w związku z wydaniem decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej przeszła na własność Skarbu Państwa bądź odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego dotychczasowym właścicielom tejże nieruchomości, użytkownikom wieczystym oraz osobom uprawnionym z tytułu ograniczonych praw rzeczowych przysługuje odszkodowanie. Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18 specustawy, zgodnie z którym wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Przepis art. 130 ust. 2 u.g.n. wskazuje, że ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135 u.g.n., wartość rynkowa nieruchomości (art. 134 ust. 1 u.g.n.). Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. Ustalenie wartości rynkowej nieruchomości dokonuje się poprzez wycenę nieruchomości (art. 150 ust. 1 pkt 1 u.g.n.). Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art. 154 ust. 1 u.g.n.). W okolicznościach niniejszej sprawy decyzja ustalającą odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną wydana została w dniu [...]. Jak wynika z operatu szacunkowego sporządzonego na potrzeby postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania wartość rynkową prawa własności niezabudowanej działki gruntu nr 42/6 o powierzchni 0,1207ha, położonej w Ł. przy ulicy B w obrębie [...] ustalono na kwotę 599.107,00zł. Natomiast wartość odtworzeniową części składowych nieruchomości w postaci nasadzeń roślinnych określono na kwotę 41.728,00zł. Tak określona wartość wywłaszczonej nieruchomości była aktualna w dniu [...], kiedy to Starosta [...] orzekł ostatecznie o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. W dniu 27 grudnia 2012r., tj. w dniu uzyskania przez decyzję ustalającą odszkodowanie przymiotu ostateczności, odszkodowanie to w łącznej kwocie 640.835,00zł zostało wypłacone Klasztorowi A w Ł.. Stosownie do treści art. 132 ust. 1a u.g.n. w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. W związku z powyższym nie istniała potrzeba ustalania odsetek od kwoty odszkodowania, tym bardziej że odszkodowanie odzwierciadlało poziom aktualnych cen na rynku nieruchomości. W stanie faktycznym sprawy nie doszło zatem do zwłoki ani opóźnienia w zapłacie odszkodowania, które uzasadniałyby odpowiednie stosowanie przepisów prawa cywilnego regulujących te kwestie. Wyjaśnić trzeba, że w myśl art. 132 ust. 2 u.g.n., do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy K.c. Przepis art. 481 § 1 K.c. wskazuje, że wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Odsetki stanowią w istocie rekompensatę uszczerbku doznanego przez wierzyciela wskutek pozbawienia go możliwości czerpania korzyści z należnego mu świadczenia pieniężnego. Co ważne, mają charakter uboczny względem świadczenia głównego, które stanowi właściwy przedmiot zobowiązania między stronami. Tym samym, jeżeli należność główna nie istnieje, nie powstaje również należność o charakterze odsetek. Obowiązek zapłaty odsetek jest bowiem pochodny od obowiązku zapłaty sumy głównej (vide wyroki: NSA z dnia 15 marca 2006r. w sprawie I OSK 525/05; WSA w Poznaniu z dnia 15 września 2010r. w sprawie IV SA/Po 406/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Należy również zaznaczyć, że odsetki należą się za czas opóźnienia, począwszy od dnia wymagalności długu. Istnienie długu głównego oraz jego wymagalność są niezbędnymi warunkami powstania prawa do odsetek. Odsetki stają się wymagalne z upływem pierwszego dnia od terminu wymagalności roszczenia głównego (vide: uchwała SN z dnia 8 marca 2002r. w sprawie III CKN 548/00, http://sn.pl; uchwała SN z dnia 5 kwietnia 1991r. w sprawie III CZP 21/91, OSNC 1991/10-12/121; wyrok SA w Lublinie z dnia 14 lutego 2013r. w sprawie III APa 12/12, Lex nr 1282872; wyrok NSA z dnia 7 maja 2002r. w sprawie I SA 2378/00, Lex nr 81740). Powyższe przepisy znajdują zastosowanie do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania ustalonego ostateczną decyzją, co do którego upłynął już termin zapłaty, bowiem tylko wówczas możemy mówić o wymagalności odszkodowania. Przepisy te nie dotyczą natomiast opóźnienia w wydaniu decyzji w przedmiocie odszkodowania, bowiem ustawodawca jednoznacznie odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów prawa cywilnego jedynie w odniesieniu do skutków lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania. Zgodzić się trzeba ze skarżącym, że decyzja z dnia [...] ustalająca odszkodowanie została wydana po upływie terminu określonego w art. 12 ust. 4b specustawy, jednakże nie sposób wywodzić z tegoż faktu uprawnienia do domagania się odsetek za opóźnienie w zapłacie odszkodowania. Termin, o którym mowa w art. 12 ust. 4b specustawy odnosi się bowiem do wydania przez organ administracji publicznej decyzji ustalającej wysokość odszkodowania i ma charakter ściśle procesowy, co oznacza iż możliwe jest jego przedłużenie według ogólnych reguł określonych w K.p.a. Należy mieć na uwadze, że organy administracji publicznej są obowiązane przede wszystkim do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jeżeli okoliczności sprawy wymagają prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie ustalenia odszkodowania przez dłuższy czas niż okres 30 dni, wówczas usprawiedliwione jest przekroczenie terminu przewidzianego na wydanie decyzji, o którym mowa w art. 12 ust. 4b specustawy. Nie można bowiem zaakceptować sytuacji, w której organ będzie dążył do wydania decyzji w terminie 30 – dniowym, nie wyjaśniając w dostatecznym stopniu wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Konkludując stwierdzić trzeba, że w niniejszym postępowaniu zarzuty strony skarżącej w przedmiocie nieustalenia w zaskarżonej decyzji odsetek z tytułu opóźnienia w zapłacie odszkodowania oparte na argumencie, iż decyzja o ustaleniu odszkodowania nie została wydana w terminie określonym w art. 12 ust. 4b specustawy nie zasługują na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. a.tp.