II SA/Łd 1468/01

Dnia 5 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, del. Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli oddala skargę. IISA/Łd 1468/01 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] podjętą na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U. nr 106 z 2000r., poz. 1126 ) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nakazał T. P. rozbiórkę dwóch budynków gospodarczo-garażowo-produkcyjnych o wym. 5,00 x 6,20 m oraz 3,40 x 12,75 m na działce przy ul. A 29 w T.. W uzasadnieniu stwierdził, że w dniu 10 maja 2001r. do organu wpłynęło pismo G. W., dotyczące sprawdzenia legalności wybudowanych dwóch budynków na działce wskazanej wyżej. W wyniku oględzin dokonanych w dniu 25 maja 2001r. stwierdzono, że w granicy działki wybudowane są dwa budynki gospodarczo-garażowo-produkcyjne o wymiarach 5,00 x 6,20 m i 3,40 x 12,75 m. Budynki wybudowane są z pustaków żużlowych, parterowe, dach drewniany, krokwiowy o spadku na stronę własnej działki. Z oświadczenia inwestora – T. P., obecnego na oględzinach, wynika, że budynki zostały wybudowane w listopadzie 2000r. bez pozwolenia na budowę, ani dokumentacji technicznej. Inwestor przedstawił jedynie do wglądu pismo z dnia 14 listopada 2000r., w którym zwraca się do Rady Parafialnej Parafii [...] w T. ul. B 39 z prośbą o wyrażenie zgody na postawienie powyższych budynków na wydzierżawionej działce. Organ stwierdził, że w myśl postanowień art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U. nr.106 z 2000r., poz. 1126 ) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jest zobligowany do nakazania w drodze decyzji rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Biorąc pod uwagę powyższe orzeczono, jak w osnowie. W odwołaniu od decyzji T. P. stwierdził, że jest ona dla niego krzywdząca, gdyż w związku z rozbiórką poniósłby duże straty. Podniósł, iż w miejscu obecnie usytuowanych budynków stały na fundamentach dwa inne budynki, w których skarżący wymienił ściany i dachy, na co Parafia [...] wyraziła zgodę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § l pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz.U. Nr 9 z 1980r., poz. 26 ze zm. ) w związku z art. 48 wskazanej wyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania T. P., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I-ej instancji. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy, wynikający z przeprowadzonych oględzin. Organ odwoławczy stwierdził, iż niepodważalnym pozostaje fakt wybudowania na istniejącym wcześniej fundamencie przedmiotowych budynków w listopadzie 2000r., bez pozwolenia na budowę i dokumentacji technicznej. Zatem obowiązkiem organu I instancji wobec sprawcy samowoli budowlanej było zastosowanie sankcji wynikających z art. 48 ustawy – Prawo budowlane, co też uczyniono, gdyż inwestor naruszył art. 28 tej ustawy i przystąpił do robót budowlanych, nie posiadając ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze do NSA T. P. ponowił zarzuty z odwołania, podkreślając, iż organ nie ustalił, czy budynki zostały postawione jako nowe, czy dokonano jedynie remontu już istniejących, pozostawiając fundamenty i wymieniając ściany i dach, jak to faktycznie skarżący uczynił. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wywodząc, jak w treści decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1271 i nr 228 z 2003r., poz. 2261 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: 1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób, o którym mowa we wskazanym przepisie, dlatego też skarga została oddalona. Sąd bada bowiem zaskarżoną decyzję, jak to wyżej podniesiono, jedynie z punktu widzenia jej legalności, t. zgodności z obowiązującymi przepisami. W sprawie nie mogą mieć zatem znaczenia okoliczności związane ze spowodowaniem skarżącemu znacznej szkody, które w skardze podnosi T. P.. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 ze zm. ). Stosownie do treści art. 28 tejże ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Artykuł 29 prawa budowlanego zawiera katalog obiektów i robót budowlanych, które nie są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Budowy i roboty budowlane zwolnione przepisem art. 29 od konieczności uzyskania pozwolenia na budowę są jednak w dużym zakresie objęte obowiązkiem zgłoszenia ich właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, co wynika z treści art. 30 prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie okolicznością poza sporem jest, iż T. P. w listopadzie 2000r. wybudował dwa budynki gospodarczo-garażowo-produkcyjne o parametrach wskazanych w decyzji, na fundamentach, które pozostały po poprzednio istniejących w tym miejscu budynkach, po ich uprzednim rozebraniu. Jest również bezsporne, iż zostały one zrealizowane w sposób samowolny, gdyż skarżący nie ubiegał się o uzyskanie pozwolenia na budowę. Wystąpił jedynie do właściciela nieruchomości – Rady Parafialnej Parafii [...] w T., od której dzierżawi działkę, o wyrażenie zgody na przeprowadzenie "remontu budynków". Zgoda ze strony Parafii na inwestycję nie ma jednak żadnego znaczenia w sprawie, ponieważ wykazanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest jedynie, w świetle art. 32 ust. 4 pkt 2 wskazanej wyżej ustawy – Prawo budowlane, jednym z niezbędnych warunków, który musi spełnić inwestor ubiegający się o uzyskanie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie nie może być również żadnych wątpliwości, że T. P. dokonał budowy, a nie remontu istniejących wcześniej budynków, jak twierdzi w odwołaniu i skardze. Z oświadczenia inwestora wynika bowiem, że przedmiotowe budynki zostały wybudowane z wykorzystaniem jedynie starych fundamentów. Zgodnie natomiast z unormowaniem zawartym w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego – przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, natomiast nie stanowiących bieżącej konserwacji (...). Stosownie natomiast do treści art. 29 ust. 2 pkt 1 tej ustawy – pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, z wyjątkiem obiektów zabytkowych, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu (...), jednakże wykonanie tychże robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi ( art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ). W związku z powyższymi ustaleniami, dotyczącymi zakresu dokonanej inwestycji, które w toku postępowania administracyjnego nie były przez skarżącego kwestionowane, organ nadzoru budowlanego zobligowany był zastosować wobec inwestora sankcję przewidzianą art. 48 prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu – właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Wydanie decyzji w tym przedmiocie nie zależy od uznania administracyjnego, co oznacza, iż w przypadku ujawnienia przesłanek przepisem tym przewidzianych, organ nie ma innej możliwości niż wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Dlatego też dla wyniku niniejszej sprawy nie mogą mieć zaznaczenia okoliczności podnoszone w skardze, iż rozbiórka narazi skarżącego na znaczne koszty. Reasumując, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego ją oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ).