II SA/Łd 147/02

Dnia 14 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi -Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Ewa Markiewicz (spr.), Sędzia NSA: Wojciech Chróścielewski, p.o. Sędziego WSA: Arkadiusz Blewązka, , Protokolant: ref. staż Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi I. S., A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustalenia lokalizacji szczegółowej - oddala skargę. II SA/Łd 147/02 UZASADNIENIE I. S. i A. S. zaskarżyły do Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy (po rozpoznaniu wniosku strony skarżącej o ponowne rozpatrzenia sprawy – art. 127 § 3 kpa) decyzję tego samego organu orzekającego z dnia [...], Nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...], nr [...] (znak: [...]), wydanej przez Architekta Miasta – Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P., o ustaleniu lokalizacji szczegółowej 1-go etapu ronda komunikacyjnego na terenie, położonym w P. przy zbiegu ul. ul. A, B, C i D. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu, rażącego naruszenia prawa (art. 156 § l pkt 2 kpa), przesądzający jest stan prawny z dnia wydania tejże decyzji. O tym zaś, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, który nie mógłby być zaakceptowany z punktu widzenia praworządności. Kwestionowana decyzja zapadła pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, póz. 47 z późn. zm.) i zarządzenia MBiPMB z dnia 20 maja 1966 r. w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych ... (M.P. Nr 25, poz. 129). W myśl art. 14 ust. 3 i art. 3l ust. l powyższej ustawy, podstawę gospodarki terenami i podejmowania decyzji w sprawach ustalania lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych stanowił zatwierdzony ogólny plan zagospodarowania przestrzennego. Planem takim, obowiązującym w dacie podejmowania ocenianej decyzji, był ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. zatwierdzony uchwałą nr [...] Prezydium WRJM w Ł. z dnia [...] (Dz. Urz. WRN w [...] Nr [...], poz. [...]), będący aktem normatywnym prawa miejscowego. W ustaleniach realizacyjnych ze str. 107 i 108 cz. opisowej tegoż planu i w jego części graficznej, przy zbiegu ulic A, B, D i przyszłej trasy W-Z, zaprojektowano węzeł komunikacyjny, którego przebudowę zalecała również w pkt 4 uchwała nr [...] PWRN zatwierdzająca plan miasta. Z powyższego wynika, że kwestionowana decyzja ustalająca lokalizację szczegółową 1-go etapu ronda (węzła) komunikacyjnego na terenie położonym w P. przy zbiegu ulic A, B, C i D, była zgodna z ustaleniami obowiązującego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego m. P. i tym samym spełniała warunek konieczny pozytywnego rozstrzygnięcia. Zatem zawarte we wnioskach zarzuty o rażącym naruszeniu prawa nie znajdują potwierdzenia, w ocenie organu odwoławczego. Kolegium Odwoławcze natomiast podzieliło spostrzeżenia skarżących, że na terenie wyznaczonym w ocenianej decyzji pod rondo komunikacyjne wyżej wymieniony plan zagospodarowania przestrzennego miasta, nie przewidywał lokalizacji stacji benzynowej. Jednakże sugerowanie, że decyzja ta wraz z lokalizacją ronda, ustala również lokalizację takiej stacji jest nieprawdziwe. Jest ona adekwatna do wniosku inwestora - Miejskiej Służby Drogowej. Jej przedmiotem jest tylko i wyłącznie l etap ronda komunikacyjnego, w granicach określonych na załączonej mapie. Nie ma w niej ani słowa o stacji benzynowej. Załączony do niej szkic sytuacyjny pokazuje wprawdzie usytuowanie zbiorników benzyny i kiosku CPN, lecz nie wynika z niego, czy jest to projektowana stacja paliw, czy też istniejąca tam od lat kilku i przeznaczona do likwidacji. Zresztą o lokalizację stacji paliw nie mogła występować Miejska Służba Drogowa, gdyż jej inwestorem jest CPN. Dociekanie, czy istniejąca do dziś na terenie objętym lokalizacją ronda komunikacyjnego stacja paliw CPN powstała legalnie i na podstawie jakich decyzji administracyjnych, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Sam fakt jej istnienia nie może dyskwalifikować prawidłowej decyzji, ustalającej lokalizację szczegółową ronda. W skardze, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na wymienione decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., I. S. i A. S. wniosły o uchylenie tych decyzji, z uwagi na naruszenie przepisów kpa, a w szczególności art. 7, 10 § 1, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 84 § 1, 86, 89 oraz w art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu skargi wskazano (między innymi), że w trakcie ponownego rozpoznawania ich wnioski przez SKO, dostatecznie przeanalizowano tylko fragmentarycznie część ich rzeczowej argumentacji, jak i niedostatecznie zapoznano się z obszerną dokumentacją techniczną a w szczególności w postaci: - projektu technicznego (realizacyjnego) trasy WZ., której elementem jest przedmiotowe rondo komunikacyjne, - projektów technicznych stacji paliw tj. nawierzchni, wiaty nad dystrybutorami, zasilania w energię elektryczną stacji, które to projekty są załączone do akt sprawy o zwrot nieruchomości, a akta te są dowodem w tym postępowaniu. Analiza tych dokumentów wskazuje, że podstawowym warunkiem realizacji powyższych projektów (wynikającym z ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta) jest to, że: przebudowa istniejącej stacji może zostać wykonana pod warunkiem tymczasowości, czyli na okres czasowy, pod warunkiem, że obiekt zostanie zniesiony na każde polecenie władz BUiA, na koszt inwestora, zgodnie z założeniami ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. zatwierdzonego uchwałą PWRN w Ł. nr [...] z dn. [...] (tak również cz. opisowa – ustalenia realizacyjne, str. 106 do 109, integralna część w/w planu), gdzie teren ten przeznaczono pod rozbudowę w najbliższej przyszłości ronda E. Dokumenty, które strona skarżąca wyliczyła we wniosku z dn. 3.12.01 r. o powtórne rozpatrzenie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji z dn. [...], obrazują jednoznacznie, że decyzja o unieważnienie której wnoszą, jest oczywiście sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego miasta P.. Plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. nie przewidywał lokalizacji stacji benzynowej, co przyznaje się w decyzji SKO z dn. [...]. Natomiast w świetle materiału dokumentacyjnego absolutnie nie można się zgodzić z następnym ustaleniem zawartym na str. 2 motywów SKO decyzji z dn. [...], że ... "nie prawdziwe jest sugerowanie, że decyzja (z [...]) wraz z lokalizacją ronda ustala również lokalizację stacji"... Kwestionowana decyzja z dn. [...] wraz z lokalizacją ronda, ustala jednocześnie lokalizację stacji benzynowej, a wynika to przede wszystkim z następujących dokumentów: a/ załącznik graficzny do w/w decyzji (wraz z decyzję Załącznik nr 2) w sposób jednoznaczny określa teren na jakim w/w decyzja ustala lokalizację szczegółową (zgodnie z § 2 pkt 1 Zarządzenia MBiPMB z 20.05.1966 r. w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej ... MP Nr 25/66 poz. 129), tj. teren oznaczony literami od A do P w skład którego wchodzi projektowana rozbudowa stacji CPN (zgodnie z oznaczeniami, gdzie w legendzie mapy opisano, że linia gruba oznacza "projektowaną rozbudowę"). Z treści w/w załącznika wynika niezbicie, że SKO przed wydaniem ponownej decyzji nie zapoznało się z nim, gdyż załącznik ten pokazuje, że jest to projektowana stacja paliw, a nie istniejąca wcześniej. b/ wyrok NSA z dn. 29.06.2001 r. sygn. II SA/Łd 19/98 gdzie na str. 8 w akapicie 4 stwierdza się jednoznacznie, że: ... "W ocenie sądu decyzja ta nie przewidywała likwidacji stacji benzynowej, a wręcz przeciwnie – w ramach budowy ronda komunikacyjnego poza przejęciem części nieruchomości pod pas drogowy, na części powyższej oznaczenia literami ABEF, poza ciągiem komunikacyjnym, łączącym ulice B z D, przewidziano stację CPN ze zbiornikami paliwa, punktem sprzedaży i zatoką"... c/ decyzja SKO z [...] w tej sprawie, gdzie w 5 akapicie, str. 2 motywów stwierdza się ... "decyzja ta oprócz przyznania tej nieruchomości pod ciąg komunikacyjny projektowanego ronda, przewiduje na niej stację paliw – podtrzymując w istocie istnienie tejże stacji"... d/ akt notarialny z dn. [...] Rep. A Nr [...] wykupu w trybie wywłaszczenia nieruchomości, stanowiącej własność małżonków S., którego postawą była decyzja o lokalizacji szczegółowej z dn. [...] znak [...]. Powyższy akt mógł być spisany jedynie z tego powodu, że w/w kwestionowana decyzja obejmowała również nieruchomość małżonków S., na którym to terenie miała być realizowana inwestycja – rozbudowa stacji CPN, zgodnie z jej treścią i w obszarze oznaczonym literami od A do P (jak w załączniku graficznym tej decyzji). W ocenie skarżących, nie jest zatem trafna konkluzja zawarta na str. 2 uzasadnienia decyzji SKO z dn. [...] ... "Sam fakt jej (stacji CPN) istnienia nie może dyskwalifikować prawidłowej decyzji ustalającej lokalizację szczegółową ronda"... Z powyższych wywodów wynika nie do obalenia wniosek, że kwestionowana decyzja z dn. [...] o lokalizacji szczegółowej (jak wynika z dokumentów) obejmuje swoim zakresem projektowaną rozbudowę stacji benzynowej. Nie chodzi więc tutaj o sam fakt istnienia stacji benzynowej a o ustalenie szczegółowej lokalizacji projektowanej, dziesięciokrotnie większej od istniejącej – rozbudowy stacji. Dlatego błędem jest oddzielenie lokalizacji szczegółowej projektowanej rozbudowy stacji CPN od ustalenia lokalizacji szczegółowej ronda, skoro przeczy to załącznikowi graficznemu stanowiącemu integralną cześć decyzji. Należy stanowczo wskazać, że kwestionowana decyzja o lokalizacji szczegółowej zakresem wykracza o ponad 2000 m2 poza projektowaną budowę ronda, obejmując tym rozmiarem rozbudowę stacji benzynowej, podczas gdy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. zatwierdzonego uchwałą nr [...] przez PWRN w Ł. w dn. [...] przeznaczył ten teren w całości, wyłącznie na rondo komunikacyjne, a z dokumentów wynika, że stacja benzynowa została zlokalizowana decyzją z dn. [...] znak [...] w samym środku ciągu komunikacyjnego w postaci ronda, "co oczywiście jest absurdalne". Wielkość istniejącej stacji i jej usytuowanie na działce małżonków S. w dacie wydania decyzji o lokalizacji szczegółowej z dn. [...], obrazuje mapa z dn. 11.05.1968 r. zewidencjonowana za nr [...], wykonana dla potrzeb wywłaszczenia działek pod realizację decyzji o lokalizacji szczegółowej z dn. [...]. W rejestrze pomiarów na tej mapie, wyszczególniona działka o nr 21, przeznaczona została w całości pod wywłaszczenie. Jak wynika z zestawienia powyższej mapy i załącznika graficznego do decyzji z dn. [...], stacja benzynowa, (na załączniku jest stacja projektowana – projektowana rozbudowa) zlokalizowana w terenie oznaczonym literami od A do P. W tym stanie, w ocenie skarżących, zważywszy na przedłożoną dokumentację, jak też materiał zgromadzony w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości (które to akta uczyniono przedmiotem dowodu w tej sprawie) i przytoczoną argumentację, należy stwierdzić, że wbrew fragmentarycznym, nieuzasadnionym, sprzecznym z całokształtem materiału dowodowego wnioskom SKO, zawartym w zaskarżonych decyzjach, kwestionowana decyzja z dn. [...] rażąco narusza prawo istniejące w dniu wydania tej decyzji. Niewątpliwie z punktu widzenia praworządności nie może być zaakceptowana decyzja, która pod pozorem interesu publicznego załatwia pozytywnie i z korzyścią interes określonego przedsiębiorstwa, osiągającego wielkie korzyści w wyniku takiej interpretacji prawa. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji lokalizacyjnej, Kolegium uznało, iż odpowiadała ona prawu obowiązującemu w dacie jej wydania, a w szczególności ustaleniom ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego m. P., zatwierdzonego uchwałą nr [...] b. Prezydium WRN w Ł. z dnia [...]. Okoliczności i rozważania uzasadniające odmowę stwierdzenia nieważności tej decyzji przedstawiono w motywach wspomnianych na wstępie decyzji. Zasadzają się one przede wszystkim na tym, iż nie ma wątpliwości co do tego, że zadaniu objętemu decyzją lokalizacyjną nie można zarzucić niezgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Twierdzenia tego nie może osłabiać zakres zagospodarowania terenu wchodzącego w obręb projektowanej inwestycji w postaci stacji paliw, nota bene istniejącej już w okresie poprzedzającym decyzję lokalizacyjną – por. też w tym względzie ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku, przywołanym przez skarżące, z 29 czerwca 2001 r. Sygn. akt II SA/Łd 19/68 s. 7 i 8 oraz umowę nabycia gruntów w drodze aktu notarialnego Rep. "A" nr [...] z [...]. Niezależnie zatem od tego, czy przyjmie się, że omawiana decyzja (por. załącznik graficzny), równocześnie dotyczy rozbudowy istniejącej stacji paliw bądź jej adaptacji, niewątpliwie wchodzi ona w skład projektowanego ronda komunikacyjnego. Tak wskazanemu zagospodarowaniu terenu nie można skutecznie zarzucić niezgodności z przeznaczeniem i funkcją jego wykorzystania, wyznaczoną przez obowiązujący wówczas plan zagospodarowania. Okoliczności powyższe i zebrane w tym względzie dowody są wystarczające i przemawiają za zgodnością z prawem decyzji lokalizacyjnej bez potrzeby poszukiwania dalszych dowodów, czy też zasięgania opinii biegłych. Dowody wskazywane przez skarżące, na które kładą nacisk, w zakresie planów realizacyjnych czy projektów technicznych lub pozwoleń budowlanych, dotyczą materii normowanej przez przepisy ustawy – Prawo budowlane, a więc innej i dalszej fazy procesu zabudowy terenu, wskazanego w decyzji lokalizacyjnej, stąd też w niniejszej sprawie nie mają istotnego znaczenia, zdaniem organu orzekającego. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 27 maja 2004 roku, strona skarżąca wskazała, że stacja benzynowa miała powstać w miejscu, jakie w planie zostało przewidziane na rondo, a w tym właśnie fakcie skarżące upatrują sprzeczności kwestionowanej decyzji z obowiązującym wówczas planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. W pierwszej kolejności należało wyjaśnić, że wniosek skarżących z dnia 14 sierpnia 2001 roku o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji z roku [...], został złożony już po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi Wydział II, wyroku z dnia 29 czerwca 2001 roku (sygn. akt II SA/Łd 19/98). Wyrokiem tym Sąd administracyjny oddalił skargę I. S., A. S., K. S. – P. i M. Ł., na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości, objętej decyzją kwestionowaną przez skarżące w sprawie niniejszej. W uzasadnieniu powołanego wyroku, Sąd administracyjny podał (między innymi), że w umowie notarialnej z dnia [...], na mocy której wywłaszczono nieruchomość o powierzchni 2758,59 m2, położoną w P. przy ul. F i B odwołano się do decyzji o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] Nr [...], wydanej przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury, zgodnie z którą przedmiotowa nieruchomość przeznaczona została pod budowę I etapu ronda komunikacyjnego. Z aktu tego wynika także, iż na nieruchomości tej znajduje się między innymi stacja benzynowa stanowiąca własność [...] Przedsiębiorstwa Obrotu Nieruchomościami Naftowymi CPN w Ł., które miało zawartą w dniu [...] z małżonkami S. umowę dzierżawy. W ocenie Sądu podstawowym dowodem, który świadczy o tym , iż cel wywłaszczenia w stosunku do części wywłaszczonej nieruchomości, która w toku postępowania oznaczona została numerem 603/1 o powierzchni 1676 m2 został zrealizowany, jest decyzja szczegółowa z dnia [...] wraz z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część powyższej decyzji, na której przedstawiony jest projekt zagospodarowania spornej nieruchomości. Na mapie tej zaznaczona jest nieruchomość nabyta na rzecz Skarbu Państw od małż. J. i M. S. oraz projektowane inwestycje. W ocenie Sądu decyzja ta nie przewidywała likwidacji stacji benzynowej, a wręcz przeciwnie - w ramach budowy ronda komunikacyjnego poza przejęciem części nieruchomości pod pas drogowy, na części powyżej oznaczenia literami A-B-E-F poza ciągiem komunikacyjnym łączącym ulicę B z D, przewidziano stację CPN ze zbiornikami paliwa, punktem sprzedaży i zatoką. Z załączonych do akt dokumentów wynika, iż decyzją Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium MRN w P. z dnia [...] przekazano w odpłatne użytkowanie na czas nieokreślony [...] Przedsiębiorstwu Obrotu Produktami Naftowymi "CPN" w Ł. niezabudowaną część nieruchomości położonej w P. przy zbiegu ulic D i B oznaczonej numerami działek 22/1, 21 i 26/1 - a więc w tym częściowo nieruchomość wywłaszczoną aktem notarialnym z dnia [...] - o powierzchni 1650 m2. W uzasadnieniu odwołuje się ona do decyzji o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] wydanej przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury (ten sam numer wskazany jest w akcie notarialnym z dnia [...]), która obejmuje nieruchomość położoną u zbiegu ulic D i B, przeznaczonej na rozbudowę i modernizację istniejącej na tym terenie stacji benzynowej. W ocenie Sądu wydanie w/w decyzji nie pozostaje w sprzeczności z decyzją z dnia [...] o lokalizacji szczegółowej budowy I etapu ronda komunikacyjnego. Ta ostatnia decyzja, jak wynika z załącznika graficznego, przewidywała bowiem rozbudowę stacji CPN, obejmowała ona jednak znacznie większy teren, natomiast decyzja z dnia [...] odnosiła się jedynie do części większej inwestycji, jaką była budowa ronda. Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organu, iż stacja CPN jest elementem składowym węzła komunikacyjnego służącym obsłudze ruchu drogowego, niezbędnym do jego utrzymania. Wynika to pośrednio z ustawy z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 20, poz.90 ze zm.) obowiązującej w dacie wywłaszczenia. Zgodnie z art.18 ust. l tejże ustawy - pasem drogowym jest pas gruntu zajęty pod drogę publiczną wraz z jej częściami składowymi i przynależnościami, jak jezdnia, drogi, mosty, wiadukty i przepusty znajdujące się w ciągu drogi, pobocza, skarpy i urządzenia odwadniające, zadrzewienie, drogi letnie, chodniki, ścieżki dla pieszych i rowerzystów, znaki drogowe i urządzenia ostrzegawczo - zabezpieczające oraz sygnalizacyjne; w pasie drogowym mogą znajdować się budynki i urządzenia związane z utrzymaniem dróg oraz z obsługą ruchu drogowego. Za powyższym rozumieniem węzła komunikacyjnego, który obejmuje stację benzynową, przemawia również, zdaniem Sądu, okoliczność, iż poza sporem jest zrealizowanie ciągu komunikacyjnego oznaczonego na załączniku graficznym do decyzji o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] literami A-B-E-F. Jak bowiem wynika z akt sprawy znajduje się tam chodnik dla pieszych ułożony z płyt betonowych, stanowiący jedyny ciąg pieszy łączący ulicę B z D. Natomiast w myśl treści wskazanego wyżej art.18 ust. l ustawy o drogach publicznych - pasem drogowym jest m. innymi pas gruntu zajęty pod chodniki i ścieżki dla pieszych. Dlatego też granica chodnika dla pieszych łączącego ulicę B z D, wytycza jednocześnie granice nieruchomości co do której zrealizowany został cel wywłaszczenia. W sprawie niniejszej, Sąd administracyjny w pełni podziela pogląd wyrażony we wskazanym wyroku z dnia 29 czerwca 2001 roku, odnoszący się do znaczenia wymienionej stacji CPN, jako elementu składowego węzła komunikacyjnego, służącego obsłudze ruchu drogowego, niezbędnego do jego utrzymania. Niezależnie od zarzutów, podniesionych w skardze, konieczne jest w tej sprawie odniesienie się do samej istoty postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, jako postępowania nadzwyczajnego, którego przedmiotem jest ocena, czy decyzja administracyjna, kończąca postępowanie w sprawie dotknięta jest jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 kpa, której wystąpienie powoduje stwierdzenie jej nieważności ze skutkiem ex tunc. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiącej wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kwestionowana decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 kpa. W sprawie niniejszej (jak zdaje się wynikać z treści powołanego wniosku skarżących z dnia 14 sierpnia 2001 roku), skarżące zarzuciły, że kwestionowana decyzja z roku [...], jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, to jest została wydana z rażącym naruszeniem prawa. O tym zaś, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 1983 r., I SA 355/83; ONSA, z. 1, poz. 40). Przyjąć też trzeba, że rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzję. Cechą rażącego naruszenia prawa jest natomiast to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki NSA z dnia 4 grudnia 1986 r., IV SA 716/86 i z dnia 29 czerwca 1987 r., II SA 2145/86; tezy opublikowane w: Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego pod red. R. Hausera; Warszawa 1995, s. 336 – 337). Odnosząc się do treści i zarzutów skargi, trzeba także wyjaśnić, że organ administracyjny w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy, rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W związku z tym, w swej decyzji organ nadzoru rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach, dotyczących istoty sprawy (por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1987 r., IV SA 393/87; ONSA 1990, z. 1, poz. 1). Wychodząc z takich założeń należy uznać, że żądania strony skarżącej, zgłoszone w skardze wniesionej w sprawie niniejszej, znacznie wykraczają poza zakres rozstrzygania w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji z roku [...]. Trafnie zatem wskazało w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na treść i zakres kwestionowanej decyzji, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji szczegółowej "I-go etapu ronda komunikacyjnego". Ten zatem zakres decyzji i jej rozstrzygnięcie, podlegało ocenie co do zgodności z treścią wymienionego wcześniej ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P.. Plan ten przewidywał natomiast lokalizację na spornej nieruchomości, tego rodzaju inwestycji. W tym stanie rzeczy, zarówno Kolegium, orzekające w sprawie jako organ nadzoru, związany przepisami kpa, odnoszącymi się do postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, ani też Sąd administracyjny, nie miał podstaw do stwierdzenia, że tego rodzaju "lokalizacja szczegółowa" pozostaje w wyraźnej sprzeczności z obowiązującymi wówczas ustaleniami planistycznymi miasta. Zarzuty i żądania skarżących, związane z lokalizacją i funkcjonowaniem (czy też rozbudową) stacji paliw, nie mogły mieć bezpośredniego wpływu na tę ocenę Sądu, jako wykraczające poza zakres rozstrzygania w sprawie niniejszej. W żadnym też wypadku nie ma podstaw do przyjęcia, że kwestionowana decyzja z roku [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa (w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa), to jest przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 7, poz. 47) oraz przepisów zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 20 maja 1966 r. w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażenia zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu (M.P. Nr 25, poz. 129), powołanych w tej decyzji jako podstawa materialno – prawna wydania kwestionowanej decyzji. W wypadku, gdy organ orzekający ustali, że nie występują podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, określone w art. 156 § 1 kpa, organ wydaje decyzję o odmowie stwierdzenie nieważności zakwestionowanej decyzji (art. 158 § 1 kpa, stanowiący, że rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji). Z tych wszystkich względów zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...], nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa. Stosownie zaś do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) do zakresu właściwości sądu administracyjnego, należy kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana pod względem zgodności z prawem. Tylko wówczas, gdy Sąd administracyjny stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, jest obowiązany do uwzględnienia skargi i do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła w sprawie niniejszej, jak to wcześniej wyjaśniono. Skutkuje to na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddaleniem skargi.