II SA/Łd 1485/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie NSA Teresa Rutkowska, WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2004 r. sprawy ze skargi A. K., K. M., M. K., B. C., A. S. i S. C. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie opinii sanitarnej dotyczącej warunków zabudowy i zagospodarowania postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, 2. zwrócić skarżącym A. K., K. M., M.K., B. C., A. S. i S. C. kwoty po 5 (pięć) złotych tytułem zwrotu połowy uiszczonego wpisu sądowego. 3 II S.A./Łd 1187/01..... Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. na podstawie art. 145 § l pkt.4 i art.151 § l kpa działając na żądanie grupy osób reprezentowanych przez A. K. w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego kontenerowej stacji paliw płynnych w W. zakończonej wydaniem postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] znak [...]- odmówił wznowienia postępowania w zakresie opinii sanitarnej Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. W uzasadnieniu podniesiono, iż w dniu 5 września 2000 r. postanowieniem nr [...] została wydana opinia sanitarna w oparciu o art. 106 kpa w sprawie kontenerowej stacji paliw w W. Zdaniem organu - postanowienie to stanowiło jedynie stanowisko inspekcji sanitarnej w formie opinii specjalistycznej co do warunków lub następstw decyzji administracyjnej kształtując kompetencje organu rozstrzygającego sprawę co do istoty. Fakt powołany przez osoby skarżące, iż nie wzięły udziału w postępowaniu, nie miał wpływu na treść wydanej przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. opinii sanitarnej. Podniesiono także, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana przez Wójta Gminy w M. stanowi w całym postępowaniu decyzję ostateczną. W przypadku wznowienia postępowania przez Wójta Gminy w M.- Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. na jego wniosek może wydać ponownie postanowienie w sprawie opinii sanitarnej. Ustalenie zaś stron biorących udział w postępowaniu należy do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na powyższe postanowienie wnieśli zażalenie K. M. , A.K. , M. K. , B. C. , K. Ś. , A. S. i S. C. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., który postanowieniem z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podniesiono, iż zgodnie z art. 145 § 1 kpa postępowanie wznawia się w sprawach zakończonych decyzją ostateczną. W tej konkretnej sprawie organ wydał jedynie postanowienie - opinię sanitarną, które nie może, mimo że jest ostateczne, być traktowane jak decyzja. Postanowienie to było jednym z dokumentów potrzebnych do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - którą wydaje Wójt Gminy. W tej sytuacji organem prowadzącym postępowanie w całości jest Wójt wraz z podległym mu Urzędem Gminy i On powinien tak je zorganizować, by było wiadomo m.in. czy nie zostaną naruszone interesy osób zamieszkujących w pobliżu tej stacji. Organ Inspekcji Sanitarnej rozpatrzył wniosek z Urzędu Gminy w oparciu o dostarczoną mu dokumentację i nie było jego obowiązkiem zasięgania opinii okolicznych mieszkańców, bowiem nie jest on do tego zobowiązany. Na powyższe postanowienie wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. M. , A. K. , M. K. , B. C. , A. S. i S. C. zarzucając : 1. rażące naruszenie przepisu art. 145 § l pkt 4, art. 149 § 3 i art. 151 § l Kodeksu postępowania administracyjnego. 2. Błędnego ustalenie, iż wznowienie postępowania przed Powiatowym Inspektorem Sanitarnym jest możliwe dopiero po uprzednim wszczęciu postępowania przed Wójtem Gminy M., jako organem właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a tym samym rażące naruszenie przepisu art. 126 K.p.a. Wyjaśnili, iż postępowanie przed tym organem zostało wznowione postanowieniem Nr [...] z dnia [...] 3. Rażące naruszenie art. 7, 10 § l i 79 K.p.a. poprzez błędne ustalenie, iż fakt nie brania przez skarżących udziału w postępowaniu przed tym organem nie miał wpływu na treść postanowienia - uzgodnienia. 4. Błędne i niezrozumiałe uzasadnienie postanowienia, a w szczególności błędne powołanie orzecznictwa NSA. 5. Mylne skierowanie postanowienia jedynie do A. K. jako " reprezentującego" grupę osób, które podpisały się pod wnioskiem. W uzasadnieniu podniesiono iż w zaskarżonym postanowieniu organ II instancji w zasadzie w ogóle nie odniósł się do zarzutów podniesionych w zażaleniu. Samo zaś uzasadnienie tegoż postanowienia jest błędne i nie odpowiada wymogom określonym w art. 124 § 2 K.p.a., gdyż nie zawiera w zasadzie uzasadnienia prawnego i faktycznego. Naruszono zatem art. 126 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono, iż organ nie ma prawnego obowiązku poinformowania użytkowników okolicznych nieruchomości o podjęciu czynności zmierzających do wydania postanowienia – opinii sanitarnej. Obowiązek sporządzenia takiej opinii wynika z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r o Inspekcji Sanitarnej ( t.j. Dz. U. nr 90 z 1998 poz. 575 ze zm. ), ale nie oznacza to by organa Inspekcji przy wykonywaniu tej czynności musiały pytać o zdanie zainteresowane osoby . Podtrzymano również stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący A. K. ustanowiony jednocześnie w sprawie jako pełnomocnik innych skarżących wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wygasła w dniu 31 grudnia 2001 r. i cofnął skargę w imieniu swoim i swoich mocodawców. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r. dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../ (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652), jest więc właściwy do rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie. Zgodnie z art.46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) Sąd orzekł o zwrocie połowy wpisu .