II SA/Łd 15/10

Dnia 13 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym spraw ze skarg A. R. i M.M. – J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargi. B.C. W dniu 30 listopada 2009 r. A.R. i M.M. – J. zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału każda ze stron została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi - w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Nadto skarżące zostały solidarnie wezwane do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skarg. Stosowne wezwanie w tym przedmiocie doręczono M.M. – J. w dniu 15 stycznia 2010 r., zaś A.R. w dniu 14 stycznia 2010 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, M.M. – J. oświadczyła, że cofa skargę, natomiast A.R. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przyznał A.R. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i odmówił skarżącej ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści § 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. nr 169, poz. 1646) po wniesieniu skargi do sądu przewodniczący wydziału niezwłocznie bada, czy skarga czyni zadość wymaganiom formalnym i czy został uiszczony wpis, a w razie potrzeby wzywa do usunięcia braków formalnych oraz do uiszczenia wpisu chyba, że został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie do uiszczenia wpisu należy połączyć z wezwaniem do usunięcia braków formalnych skargi. W myśl art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Sąd nie podejmie jednak żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący, wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 220 § 1 w/w ustawy). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). W rozumieniu art. 47 w zw. z art. 57 § 1 ustawy, do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3). W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest fakt, iż skarżące zostały zobowiązane do uzupełnienia braków fiskalnych skarg oraz solidarnie do nadesłania 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem - w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skarg. Siedmiodniowy termin do wykonania wskazanych wyżej obowiązków biegł w stosunku do A.R. od dnia 15 stycznia 2010 r. do dnia 21 stycznia 2010 r., natomiast wobec M.M. – J. od dnia 16 stycznia 2010 r. do dnia 22 stycznia 2010 r. W zakreślonym przez Sąd terminie A.R. wniosła o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W tym przedmiocie referendarz sądowy wydał w dniu 17 lutego 2010 r. postanowienie, mocą którego przyznał stronie prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i odmówił ustanowienia adwokata. Z kolei, M.M. – J. cofnęła skargę. Żadna ze skarżących nie złożyła 1 egzemplarza odpisu skargi, nadto M.M. – J. nie uzupełniła braku fiskalnego skargi, co obligowało Sąd do odrzucenia skarg. Na marginesie dodać trzeba, że Sąd nie mógł rozpoznać wniosku M. M.–J. o cofnięciu skargi, albowiem strona nie uiściła wpisu sądowego od skargi i nadanie skardze dalszego biegu nie było prawnie dopuszczalne. W judykaturze podkreśla się, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. Obok tych przesłanek, do warunków skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego zalicza się - stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Uwzględnić jednak należy, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli wynika z niego, iż podlega ono odrzuceniu (art. 222 p.p.s.a.) – pkt 1. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu – pkt 2 (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07 - LEX nr 335007). Z tych powodów Sąd odrzucił skargę A.R. w trybie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy, zaś skargę M.M. – J. na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. B.C.