II SA/Łd 153/17

Dnia 7 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku I. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. A. P. I. R. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania prawa świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, że z przyczyn niezawinionych nie mogła złożyć skargi w terminie. Skarżąca podkreśliła, że jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności i wymaga konieczności stałej i długotrwałej opieki innej osobą w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Dodała, że jest chora na encefalopatię, padaczkę lekoodporną i ma podejrzenie schizofrenii. Nie umie czytać, ani pisać. Przy sporządzaniu pism matce skarżącej, będącej jednocześnie opiekunką skarżącej, pomagali pracownicy Ośrodka Interwencji Kryzysowej i prawnicy pracujący w punktach nieodpłatnej pomocy prawnej w K. Skarżąca przedstawiła także okoliczności choroby swojej matki oraz okoliczności niezachowania terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie: "P.p.s.a." - czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi musi jednak spełniać warunki formalne określone w art. 87 § 1 - § 4 P.p.s.a., a zatem po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Po trzecie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Po czwarte równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Chodzi o to, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II GZ 223/10 – dostępne w CBOSA). W ocenie sądu okoliczności powołane przez skarżącą w pełni usprawiedliwiają nieusunięcie braków skargi w ustawowym terminie. Jak wynika bowiem ze znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 16 kwietnia 2004r. wynika, że skarżąca została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności z powodu 02-P – choroby psychiczne oraz 06-E – epilepsja w postaci nawracających napadów padaczkowych. Skarżąca nie kwalifikuje się do zatrudnienia; wymaga zatrudnienia w zakładzie aktywności zawodowej, wymaga zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, wymaga korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych; wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji; wymaga konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Skarżąca wspomniała również, że nie potrafi pisać, ani czytać. Innymi słowy jest całkowicie zdana na inne osoby, które sprawują nad nią opiekę, a więc nie można przypisać jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Na marginesie wskazać wypada, że w ramach prawa pomocy został skarżącej przyznany adwokat z urzędu, który w postępowaniu sądowoadministracyjnym będzie świadczył skarżącej fachową pomoc prawną. Natomiast odmowa przywrócenia terminu do wniesienia skargi niweczyłaby cel przyznania skarżącej pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. A. P.