II SA/Łd 1558/10

Dnia 3 sierpnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2011 roku sprawy ze skargi G. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] (znak: [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] (znak: [...]), nakazującą A. K., P. K. (reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego A. K.-R.), G. K. oraz G. P. rozbiórkę ogrodzenia frontowego nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A, wybudowanego wzdłuż ulic A i B. Pismem z dnia 9 września 2010r. G. P. złożyła wniosek o uzupełnienie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...]. W ocenie wnioskodawczyni organ II instancji w treści swojej decyzji nie uwzględnił jej skargi na pracowników PINB zgodnie z art. 234 pkt. 1 K.p.a. oraz nie zawarł rozstrzygnięcia, co do wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie przedmiotowego ogrodzenia. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] (znak: [...]) organ II instancji, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.), odmówił uzupełnienia decyzji własnej nr [...] z dnia [...]. W ocenie organu ustawodawca precyzyjnie i wyczerpująco wskazał sytuacje, kiedy strona może żądać uzupełnienia decyzji, ograniczając zakres uzupełnienia tylko do rozstrzygnięcia bądź środków zaskarżenia. Uzupełnienie aktu administracyjnego, co do jego rozstrzygnięcia może dotyczyć zatem jedynie jego sentencji, w zakresie nierozstrzygniętym, a objętym zakresem postępowania, nie zaś uzasadnienia samego aktu. Zdaniem organu II instancji rozstrzygnięcie będące przedmiotem wniosku o uzupełnienie jest całkowite i zupełne, bowiem całkowicie pokrywa się z treścią przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] wywiodła do sądu administracyjnego G. P., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa procesowego oraz materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje miedzy innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie zaskarżone do Sądu postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. dotyczyło odmowy uzupełnienia własnej decyzji z dnia [...] w trybie art. 111 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia, bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od chwili doręczenia jej odpowiedzi. Charakterystyczną cechą konstrukcji instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia jest to, że postanowienie o uzupełnieniu aktu administracyjnego lub o jego odmowie nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią tego aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. Ocena kompletności zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, a więc zasadności jej uzupełnienia podlega, ocenie sądu w ramach postępowania dotyczącego zaskarżonej decyzji, do której odnosi się wniosek o uzupełnienie. Na postanowienie rozstrzygające wniosek w przedmiocie uzupełnienia decyzji nie służy zatem zażalenie, co wynika wprost z art. 141 § 1 K.p.a. w związku z art. 111 K.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2010r., sygn. akt I OSK 875/07, LEX 505244). Skoro na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, to oznacza, iż nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. W tej sytuacji Sąd na mocy powołanego wyżej przepisu postanowił, jak w sentencji. j.m.