II SA/Łd 1574/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, Sędziowie : Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Ewa Cisowska-Sakrajda, po rozpoznaniu w dniu 29 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi z siedzibą w M. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu wpisu od skargi; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. IISA/Łd1574/02 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia 30 września 2002r. , po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi z siedzibą w M. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej stację bazową telefonii komórkowej GSM 900 (maszt, kontener technologiczny, przyłącze energetyczne) na działce nr ewid. 645, położonej w S. przy ul. A. Organ I instancji ustalił, że inwestycja realizowana będzie na terenie, który zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania terenu, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] jest oznaczony symbolem F 11 UT, US, WW – określonym jako "tereny usług z zakresu turystyki i wczasów, tereny usług sportu, tereny urządzeń zaopatrzenia w wodę". Organ przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Od decyzji tej odwołanie wniosło Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi z siedzibą w M., które zgłosiło udział w postępowaniu na podstawie art.33 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62 poz. 627). W odwołaniu podniesione zostały następujące zarzuty: 1.postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko powinno zostać przeprowadzone na podstawie ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, natomiast postępowanie zostało przeprowadzone częściowo w oparciu o te przepisy, ale częściowo w oparciu o przepisy ustawy prawo ochrony środowiska; 2.decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego 3.zaskarżona decyzja jest niezgodna z ustaleniami mpzp, wg którego teren działki nr 645 to teren usług wczasowych i sportowych 4.w aktach brak jednoznacznych informacji o spełnieniu wszystkich obligatoryjnych wymogów określonych w art. 13 ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie 5.Stowarzyszenie nie mogło w pełni korzystać ze swoich uprawnień w toku postępowania, nie było bowiem odpowiednio wcześnie powiadamiane o podejmowanych czynnościach, m.in. nie mogło się ustosunkować do opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy przyznało, iż postępowanie w zakresie oddziaływania na środowisko winno się istotnie toczyć na podstawie ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie a nie ustawy o ochronie środowiska. W ocenie Kolegium błąd ten nie miał jednak wpływu na wynik postępowania, gdyż w obydwu ustawach tryb postępowania jest identycznie unormowany. Kolegium uznało za nietrafny zarzut niezgodności decyzji z ustaleniami mpzp. Tereny przeznaczone pod usługi z zakresu turystyki i sportu winny posiadać łączność telefoniczną, zatem przedmiotową inwestycję można uznać za część infrastruktury o takim przeznaczeniu. Kolegium podkreśliło, że w mpzp brak jednoznacznych zakazów budowy urządzeń telefonii komórkowej. Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż zostały spełnione wszystkie wymogi określone w art. 13 ustawy o dostępie do informacj... Odpierając ostatni z podniesionych w odwołaniu zarzutów Kolegium przyznało, że istotnie organ I instancji występując o uzgodnienie decyzji do organu sanitarnego nie poinformował, że Stowarzyszenie bierze udział w postępowaniu na prawach strony. Stowarzyszenie nie otrzymało zatem odpisu postanowienia PWIS w Ł. z dnia [...]. Stowarzyszenie zostało jednak pouczone przez SKO o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania w tym zakresie, z takiej drogi jednak nie skorzystało. Reasumując, Kolegium uznało odwołanie za nieuzasadnione i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi z siedzibą w M. w skardze od powyższej decyzji wniosło o jej uchylenie oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. Stowarzyszenie w uzasadnieniu skargi podniosło te same co w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzuty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi. Inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270, dalej w skrócie ustawa o p.s.a.). Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy o p.s.a.. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Skarga Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi z siedzibą w M. jest uzasadniona. Trafny jest przede wszystkim zarzut niezgodności decyzji o uzgodnieniu warunków zabudowy i zagospodarowania z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania. Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89 poz.415), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organ zarówno I jak i II instancji, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , dalej zwanym mpzp. Zgodne z ustaleniami mpzp są niewątpliwie inwestycje o zbliżonym charakterze, nie kolidujące z przeznaczeniem terenu, określonym w planie. Inwestycja będąca przedmiotem sporu ma zostać zlokalizowana w obszarze przewidzianym na usługi z zakresu turystyki i wczasów, tereny usług sportowych, urządzenia zaopatrzenia w wodę. Charakter tego typu budowli – masztu wzniesionego na wysokość kilkudziesięciu metrów, z towarzyszącymi urządzeniami obsługi nie współgra z rekreacyjnym charakterem otoczenia, przeznaczonego na wypoczynek, usługi wczasowe, na budowę ośrodka sportowo rekreacyjnego. Trafnie zatem skarżący zarzuca, że inwestycja polegająca na budowie masztu telefonii komórkowej nie jest zgodna z mpzp. Nie zmienia tego wniosku pozytywne uzgodnienie inwestycji przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., który oceniał przedsięwzięcie pod kątem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem sądu decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania wydana została z naruszeniem cytowanego wyżej przepisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Trafny jest również zarzut pozbawienia skarżącego możliwości czynnego udziału w całym postępowaniu. Bezspornie skarżący nie otrzymał postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o uzgodnieniu warunków zabudowy. Nie mógł zatem skutecznie złożyć zastrzeżeń, czy skorzystać ze środka zaskarżenia tego orzeczenia. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż w toku postępowania międzyinstancyjnego przed organami administracji publicznej organy podjęły próbę ustalenia, czy skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w tym zakresie. Organ I instancji wydał bowiem decyzję bez zapoznania się w tym zakresie ze stanowiskiem skarżącego. Jest to uchybienie wobec zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a), mogącego mieć wpływ na wynik postępowania. W kontekście powyższego zarzutu jedynie można rozpatrywać zasadność niezachowania przez organ I instancji procedury określonej w art. 13 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie (Dz.U. Nr 109 poz.1157 z późn. zmianami). Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji publicznej właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie, m.in. rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski. Nie sposób odmówić zasadności zarzutu co do braku uzasadnienia decyzji organu I instancji w świetle wymogów art. 25 ust. 8 ustawy o dostępie do informacji o środowisku. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w sposób określony w art. 12-17 oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w art.35 w/w ustawy. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego wynika również z uregulowania zawartego w przepisie art.107 § 1 k.p.a.. Można domniemywać, że organ I instancji uznał, iż zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 107 §4 k.p.a., zgodnie z którym można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony, ale i takiej podstawy prawnej zabrakło w decyzji. Tymczasem w sprawie zgłosił już udział skarżący, należało więc rozważyć szczególnie starannie, czy sprawa nie jest sprawą sporną, a takim przypadku zastosowanie miałby przepis art. 107 §4 zdanie II , stosownie do którego odstąpienie od sporządzenia uzasadnienia nie dotyczy decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. Uchybienia powyższe są naruszeniem zasad postępowania, wymienionych w przepisach art. 7, 77, 80 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art.145 § 1 ust 1 lit.a i c oraz art. 135 ustawy o p.s.a., uznając, iż podczas postępowania przed organami administracji doszło do naruszenia prawa materialnego ( przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), które miało wpływ na podjęte decyzje oraz do wskazanych wyżej naruszeń postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm).