II SA/Łd 1579/02

Dnia 8 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek /spr./, Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska, p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1/ oddala skargę, 2/ nakazuje wypłacić adwokatowi T.G. kwotę 240 /dwieście czterdzieści/ złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi tytułem nieopłaconej pomocy prawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu odwołania M.B. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego, decyzją z dnia [...][...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że 1 stycznia 2002 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U Nr 71, poz.734/. Przepis art.7 ust.11 stanowi, że w przypadku stwierdzenia, iż osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu trzech miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym decyzja była wstrzymana. Z tego przepisu wynika, że powołana ustawa uzależnia wypłacanie dodatków mieszkaniowych od regularnego opłacenia czynszu w okresie obowiązywania wydanej decyzji. Rozstrzygnięcia podejmowane w tym zakresie nie mają charakteru uznaniowego, gdyż są podejmowane na podstawie informacji uzyskiwanych od administracji budynków. Organ pierwszej instancji wstrzymał wypłatę dodatku mieszkaniowego, gdyż jak wynika z pisma SM A, M.B. zalega z bieżącymi opłatami czynszu. Organ II instancji, ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśnił, że naczelną zasadą, którą kierują się organy administracji, podejmując rozstrzygnięcie jest konstytucyjna zasada praworządności wyrażona w art.7 Konstytucji. W myśl tego przepisu "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa" . Oznacza to, że każde działanie organów administracji musi być oparte na przepisie prawa powszechnie obowiązującego. W tym przypadku podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi art.7 ust.11 ustawy. M.B. w skardze na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołując się na art.13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka zgodnie z art.193 Konstytucji RP zarzucił, że jest ona sprzeczna z Konstytucją. Powołał się na art.2, 5, 8 ust.1, art.18, 32, ust.2, art.63, 71 ust.1, art.126 ust.2 Konstytucji RP wraz z jej wstępem oraz artykuły 1, 3, 5 i 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Stwierdził, że decyzja jest sprzeczna z tymi przepisami i narusza prawa i wolność skarżącego i jego rodziny. Są dyskryminowani z powodu ubóstwa. Zarzucił, że organy nie uwzględniły tego, że dochody jego rodziny nie pozwalają na zapłacenie komornego . Odniósł się do polityki gospodarczej i społecznej Państwa. Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Należy zaznaczyć, że z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art.1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1271/ weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów powszechnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 153, poz.1270/ . Zgodnie z treścią art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Skarga M.B. została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004 r. i do tego dnia postępowanie nie zostało zakończone. Sprawa ta winna więc zostać rozpoznana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś sądem właściwym do jej rozpatrzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r. dla obszaru województwa łódzkiego. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 153, poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art.145 § 1 wymienionej ustawy Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego bądź procesowego. Zgodnie bowiem z art.7 ust.11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U Nr 71, poz. 734 ze zm./ w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy nie opłaca należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Użycie w tym przepisie słowa "wstrzymuje się" oznacza, że rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie pozostawiono uznaniu organu administracyjnego . W przypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy nie opłaca na bieżąco należności za lokal mieszkaniowy, organ administracyjny ma obowiązek, a nie tylko prawo wydać decyzję o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego. W tej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący nie płacił należności za mieszkanie. W tej sytuacji musiała zapaść kwestionowana decyzja. Z tych też względów Sąd na podstawie art.151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. O wynagrodzeniu adwokata Sąd orzekł stosownie do art.250 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust.2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U Nr 63, poz.1348 ze zm./.