II SA/Łd 159/22

Dnia 25 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu 25 kwietnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M., P. M., M. N., P. N., D. H., W. K., S. R., A. R., M. P., J. P., J. R., K. Z., M. Z., J. Z., P. Z., A. G.-G., Ł. G., J. T. i A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy p o s t a n a w i a : odrzucić skargę M. N., P. N., D. H., W. K., S. R., A. R., M. P., J. P., J. R., K. Z., M. Z., J. Z., P. Z., A. G.-G., Ł. G., J. T. i A. T.. B.A. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A. M., P. M., M. N., P. N., D. H., W. K., S. R., A. R., M. P., J. P., J. R., K. Z., M. Z., J. Z., P. Z., A. G.-G., Ł. G., J. T. i A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Na wezwanie sądu z 24 lutego 2022 r. do usunięcia braków formalnych skargi (poprzez uiszczenie wpisu sądowego, złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, wskazanie numerów PESEL skarżących oraz złożenie odpisu skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem) pismem z 21 marca 2022r. pełnomocnik skarżących wskazała numery PESEL A. M. i P. M., przedłożyła dowód uiszczenia wpisu od skargi A. M. i P. M., brakujący odpis skargi wraz z wnioskiem oraz pełnomocnictwo udzielone wyłącznie przez A. M. i P. M.. Jednocześnie pełnomocnik skarżących wyjaśniła, że pozostali skarżący cofają skargę i będą występować w niniejszej sprawie w charakterze uczestników postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga M. N., P. N., D. H., W. K., S. R., A. R., M. P., J. P., J. R., K. Z., M. Z., J. Z., P. Z., A. G.-G., Ł. G., J. T. i A. T. podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 239 –p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) i § 3 p.p.s.a., pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Zgodnie z art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Wyżej wymienione elementy pisma stanowią wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ponadto warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma jest uiszczenie należnej opłaty. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Konsekwencje nieuiszczenia wpisu od skargi do sądu określa art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Wniesiona w tej sprawie skarga nie spełnia powyższych wymogów formalnych i fiskalnych. Jak bowiem wynika z akt sądowych pełnomocnik skarżących został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, a także do wskazania numerów PESEL ww. osób i przedłożenia pełnomocnictwa. Zakreślony w wezwaniu termin do usunięcia braków skargi upłynął bezskutecznie. Wskazane braki skargi uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu, co skutkuje jej odrzuceniem. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd wyjaśnia, że wobec nieuzupełnienia braków formalnych i fiskalnych w wyznaczonym terminie, zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Oznacza to, że strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu B.A.