II SA/Łd 160/17

Dnia 14 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 roku sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu B. K., prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w T. przy ulicy [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.), dalej przywoływanej jako: "K.p.a." oraz art. 8 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 12, art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2016r., poz. 930 ze zm.), dalej przywoływanej jako: "u.p.s." – po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez R. S., od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] uchylającej własną decyzję z dnia [...] nr [...] odmawiającą przyznania R. S. zasiłku stałego i opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne od miesiąca czerwca 2016r., oraz odmawiającej R. S. zasiłku stałego i opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne od miesiąca kwietnia 2016r. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] nr [...]. Prezydent Miasta [...] uchylił własną decyzję nr [...] z dnia [...] odmawiającą R. S. od dnia 1 czerwca 2016r. zasiłku stałego i opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne, oraz odmówił R. S. od dnia 1 kwietnia 2016r. prawa do zasiłku stałego i opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że na podstawie dokumentacji przedłożonej przez pracodawcę R. S. ustalono okres zatrudnienia beneficjenta od dnia 1 marca 2016r. do dnia 22 sierpnia 2016r. z wynagrodzeniem w wysokości 1355,69zł miesięcznie. Zgodnie z pismem pracodawcy z dnia 12 października 2016r. wynagrodzenie za miesiąc marzec zostało wypłacone beneficjentowi dnia 31 marca 2016r. przekazem pocztowym, natomiast z oświadczenia beneficjenta z dnia 4 października 2016r. – złożonego w toku postępowania wyjaśniającego – wynika, iż wpływ wynagrodzenia za miesiąc marzec 2016r. nastąpił z początkiem miesiąca kwietnia 2016r. Organ I instancji, powołując się na art. 37 ust 2 pkt 1 i ust 3 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.s., doszedł do wniosku, że osiągnięty przez wnioskodawcę dochód ze stosunku pracy w wysokości 1355,69zł miesięcznie, wypłacony na początku kwietnia 2016r., spowodował w miesiącu kwietniu 2016r. przekroczenie o kwotę 721,69zł ustawowego kryterium dochodowego warunkującego prawo do zasiłku stałego. Z uwagi na powyższe przekroczenie kryterium dochodowego, a tym samym utratę uprawnień do zasiłku stałego organ skonstatował, iż należało uchylić decyzję własną nr [...] z dnia [...] i odmówić beneficjentowi od dnia 1 kwietnia 2016r. zasiłku stałego i opłacania składki zdrowotnej. W dniu 21 listopada 2016r. R. S. złożył odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. podnosząc, iż zaskarżoną decyzję należy uchylić z uwagi na błąd w ustalenia faktycznych, gdyż jego wynagrodzenie za marzec zostało przesłane przekazem pocztowym, którego nie odebrał i nastąpił zwrot pieniędzy do pracodawcy. Wynagrodzenie za marzec odebrał dopiero w czerwcu 2016r., zaś kolejne wynagrodzenie za kwiecień odebrał w maju 2016r. Wnioskodawca wskazał, iż w kwietniu nie osiągnął żadnego dochodu, lecz dopiero w maju. Natomiast w czerwcu zasiłku stałego nie podjął. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której najpierw decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta [...] odmówił R. S. zasiłku stałego oraz opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne od dnia 1 czerwca 2016r. z uwagi na fakt, iż wnioskodawca w miesiącu czerwcu 2016r. podjął pracę. Ze względu na utratę zatrudnienia R. S. we wrześniu 2016r. ponownie złożył wniosek o przyznanie zasiłku stałego, przy czym z przedstawionego świadectwa pracy wynika, iż był zatrudniony od dnia 1 marca 2016r. do dnia 22 sierpnia 2016r., a nie jak podał w piśmie z dnia 20 lipca 2016r. wskazując, iż podjął pracę i osiągnął dochód w miesiącu czerwcu 2016r. W następstwie powyższego ustalenia organ I instancji postanowieniem z dnia [...]. nr [...] R. S., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją odmawiającą R. S. zasiłku stałego od dnia 1 czerwca 2016r. uznając, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody wskazujące na to, że strona osiągała dochód, którego wcześniej nie deklarowała. Powyższe postanowienie stanowiło podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W następstwie przeprowadzonego ponownie postępowania wyjaśniającego organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję nr [...], którą uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] nr [...] odmawiającą R. S. zasiłku stałego i opłacania składki na ubezpieczenie społeczne od miesiąca czerwca 2016r., oraz odmówił wnioskodawcy zasiłku stałego i składki na ubezpieczenie zdrowotne od miesiąca kwietnia 2016r. Następnie organ odwoławczy odniósł się do różnic w trybach postępowania przewidzianych w art. 155 K.p.a. i art. 106 ust. 5 u.p.s. i ostatecznie konkludował, że skoro prawo do zasiłku stałego nie przysługiwało wnioskodawcy od kwietnia 2016r., to decyzja odmawiająca przyznania wnioskodawcy tego zasiłku od dnia 1 kwietnia 2016r. wydana w wyniku wznowienia postępowania nie narusza przepisów prawa, a tym samym nie ma podstaw do jej zmiany lub uchylenia. Następnie odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że stosownie do art. 8 ust. 1 u.p.s., z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a, art. 78 i art. 91 u.p.s., prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 634 zł; 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 514 zł; 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, - przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednego z powodów wymienionych w przepisie art. 7 pkt 2 – 15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej (§ 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2015r., poz. 1058). Dalej organ wskazał, iż za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób (art. 8 ust. 3 u.p.s.). Jedną z form pomocy jest zasiłek stały, który ma charakter świadczenia pieniężnego (art. 36 pkt 1a u.p.s.), który przysługuje: 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (art. 37 ust. 1 u.p.s.). Dalej organ wskazał, iż na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy ustalono, iż R. S. jest osobą samotnie gospodarującą, całkowicie niezdolną do pracy. Wnioskodawca nie pracuje zarobkowo i korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej. Odnosząc się do kwestii sytuacji dochodowej strony organ wskazał, że z dokumentacji przedłożonej przez pracodawcę – Agencję Ochrony A wynika, że R. S. zatrudniony był od dnia 1 marca 2016r. do dnia 22 sierpnia 2016r. W miesiącu marcu 2016r. pracodawca wypłacił mu wynagrodzenie miesięczne w kwocie 1.355,69zł netto przekazem pocztowym z dnia 31 marca 2016r. (pismo z dnia 12 października 2016r.) Natomiast z oświadczenia wnioskodawcy z dnia 4 października 2016r. wynika, iż wpływ wynagrodzenia za miesiąc marzec nastąpił z początkiem kwietnia 2016r., zaś w treści odwołania wskazano, że wynagrodzenie za marzec wnioskodawca odebrał dopiero w czerwcu 2016r., a wynagrodzenie za kwiecień – w maju 2016 r. Organ odwoławczy zauważył, że niezależnie od tego kiedy wnioskodawca faktycznie podjął wynagrodzenie (najpierw przesłane przez pracodawcę przekazem pocztowym, a następnie przekazane na rachunek bankowy pracownika) – miał do dyspozycji określone środki pieniężne, które mógł odebrać lub wypłacić i stanowią one jego dochód za dany okres. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 12 u.p.s. w przypadku uzyskania jednorazowo dochodu należnego za dany okres, kwotę tego dochodu uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano ten dochód, co oznacza, że w przypadku dochodu wypłaconego "z dołu", dolicza się go do dochodu za minione miesiące, a zatem dochód wypłacony po upływie okresu, którego dotyczy, dolicza się do dochodu za minione miesiące. Okoliczność, że wynagrodzenie nie zostało przez wnioskodawcę odebrane lub wypłacone w miesiącu, za który zostało przyznane. ma tu znaczenie drugorzędne, jako że nadal jest to świadczenie okresowe, którego kwotę należy uwzględnić w jego dochodzie w miesiącu, za który świadczenie zostało przyznane. Zatem nawet jeśli wynagrodzenie za marzec zostało odebrane przez wnioskodawcę dopiero w czerwcu 2016r., to i tak należy je zaliczyć do jego dochodu za miesiąc marzec 2016r. W tym stanie rzeczy, ze względu na osiągnięty przez R. S. dochód ze stosunku pracy w wysokości 1.355,69zł, który spowodował w miesiącu kwietniu 2016r. przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego warunkującego prawo do zasiłku stałego (634,00zł) – organ zobowiązany był uchylić decyzję z dnia [...] nr [...] i odmówić zasiłku stałego od dnia 1 kwietnia 2016r., stwierdzając, że już od kwietnia 2016r. zasiłek stały R. S. nie przysługiwał. Skoro zaś organ I instancji – bazując na ustaleniach, które okazały się wadliwe – wydał w dniu [...] decyzję nr [...] o odmowie zasiłku stałego oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne dopiero od miesiąca czerwca 2016r. – to w ocenie organu odwoławczego – należało taką decyzję usunąć z obrotu prawnego w trybie wznowienia postępowania i rozstrzygnąć o odmowie prawa do zasiłku stałego i składki zdrowotnej począwszy od miesiąca kwietnia 2016r. Zgodnie bowiem z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, a także co do rozstrzygnięcia istoty sprawy – uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Jedną z przyczyn wznowienia postępowania jest zaś okoliczność, że wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.). Tą nową okolicznością faktyczną – w ocenie organu odwoławczego – było podjęcie przez wnioskodawcę zatrudnienia od dnia 1 marca 2016r. i jego kontynuowanie do dnia 22 sierpnia 2016r., tj. w okresie pobierania zasiłku stałego i osiąganie z tego tytułu dochodów przekraczających kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej. Okoliczność ta nie była znana organowi pomocowemu, a R. S. nie poinformował niezwłocznie organu o zmianie jego sytuacji dochodowej. Na ww. ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył R. S. wnosząc o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Pismem z dnia 11 września 2017r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego poparł skargę, zarzucając: 1. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 12, art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.s., poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że świadczenie pomocowe – zasiłek stały i opłacanie składki na ubezpieczenie zdrowotne nie przysługuje skarżącemu od dnia 1 kwietnia 2016r. z uwagi na jego zatrudnienie od dnia 1 marca 2016r. do dnia 22 sierpnia 2016r., z wynagrodzeniem miesięcznym 1.355,69zł, które zdaniem organu wpłynęło do skarżącego na początku kwietnia 2016r. co spowodowało w tymże miesiącu przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego o kwotę 721,69zł., podczas gdy w rzeczywistości jego wynagrodzenie za marzec pracodawca przesłał przekazem pocztowym, które nie zostało podjęte w terminie i zostało zwrócone do pracodawcy, a wynagrodzenie to skarżący odebrał dopiero w miesiącu czerwcu 2016r. Potwierdzeniem tego jest wydruk komputerowy z Banku Pocztowego potwierdzający przelew wynagrodzenia za miesiąc marzec w czerwcu 2016r., co jest równoznaczne z faktem nieposiadania dochodu – wynagrodzenia w kwietniu za marzec 2016r. i brakiem środków na utrzymanie; 2. błąd w ustaleniach faktycznych zgłoszony w skardze; 3. naruszenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez brak logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, wnioskowanie wykraczające poza schematy logiki formalnej, jak i nieuwzględnienie jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, w związku z argumentami tyczącymi uzyskania wynagrodzenia za miesiąc marzec dopiero w czerwcu 2016r. Na tej podstawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a ponadto o dopuszczenie dowodu z wyjaśnień skarżącego na okoliczności nieuzyskania dochodu w miesiącu kwietniu za marzec 2016r. Pełnomocnik skarżącego wniósł także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego przyznanego z urzędu, które nie były opłacone w całości ani w części, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego określających prawa i obowiązki stron oraz przepisów postępowania regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja ograniczająca czasowo prawo do zasiłku stałego podjęta w następstwie wznowienia postępowania. Na wstępie należy wyjaśnić, iż wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 K.p.a.) i stąd też wydanie decyzji w tym nadzwyczajnym trybie musi być poprzedzone zbadaniem zaistnienia przesłanek wymienionych m.in. w art. 145 K.p.a. Jednym z powodów wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.). Jakkolwiek kwestia ta nie była podnoszona w skardze, to jednak wypada wskazać, że odpowiada prawu stanowisko organów, iż przedłożenie przez skarżącego organowi I instancji świadectwa pracy wydanego w związku z zatrudnieniem z Agencji Ochrony A stanowiło nową okoliczność faktyczną, która istniała w dniu wydania przez ten organ decyzji z dnia [...], która jednak nie była znana temuż organowi. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, iż ww. decyzja została podjęta na podstawie niezgodnego z prawdą ustalenia wskazującego, iż skarżący podjął pracę w miesiącu czerwcu 2016r. Złożenie przez skarżącego we wrześniu 2016r. kolejnego wniosku o przyznanie zasiłku stałego i załączenie doń świadectwa pracy wskazującego rzeczywisty i niekwestionowany przez skarżącego okres zatrudnienia w Agencji Ochrony A jednoznacznie ujawniło nową istotną okoliczność faktyczną, istniejącą w dniu wydania przez ten organ pierwszej decyzji ograniczającej prawo skarżącego do zasiłku stałego – do miesiąca czerwca 2016r. Ta nowa nieznana wcześniej organowi okoliczność to czas rozpoczęcia przez skarżącego pracy w ww. Agencji – marzec 2016r. Powyższe jednoznacznie potwierdza legalność postanowienia organu I instancji z dnia 20 września 2016r. wznawiającego postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tegoż organu z dnia [...]. Przechodząc natomiast do zagadnienia treści decyzji wydanej przez organy we wznowionym postępowania, to wskazać należy, iż postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy i w tym zakresie organ wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 K.p.a.), albo 3) ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 (art. 151 § 2 K.p.a.). Przechodząc do oceny dokonanego przez organy rozstrzygnięcia istoty sprawy wypada wskazać, iż z okoliczności niniejszej sprawy, które nie budzą wątpliwości wynika, iż skarżący od miesiąca marca 2016r. podjął zatrudnienie uzyskując dochód przekraczający kryterium dochodowe określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.s. Mając na uwadze treść art. 8 ust. 12 u.p.s. istotna w okolicznościach niniejszej sprawy pozostaje jedynie kwestia czy skarżący otrzymał wynagrodzenie za ów pierwszy przepracowany miesiąc. Kwestia ta nie budzi jednak kontrowersji, bowiem skarżący dochód ten ostatecznie uzyskał, a zatem – zgodnie z art. 8 ust. 12 u.p.s. – w przypadku uzyskania jednorazowo dochodu należnego za dany okres, kwotę tego dochodu uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano ten dochód. Nie może być zatem wątpliwości, iż otrzymane ostatecznie wynagrodzenie za miesiąc marzec 2016r. stanowi dochód skarżącego właśnie za ów miesiąc. Zbędnym zabiegiem – w okolicznościach niniejszej sprawy – jest dociekanie, w którym konkretnie miesiącu (kwietniu czy czerwcu) skarżący otrzymał faktycznie to wynagrodzenie. Ponadto skarżący przyznał, iż otrzymał także wynagrodzenia za następne przepracowane miesiące. Podjęta przez skarżącego próba wykazania, że przez pewien czas pozostawał bez wynagrodzenia za pracę nie tylko pozbawiona jest znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy ale nadto wynika z niej, że to nie po stronie pracodawcy lecz pracownika (skarżącego) powstał problem z terminowością otrzymania przedmiotowego wynagrodzenia. Powyższe uzasadniało wydanie decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. uchylenie decyzji dotychczasowej, ograniczającej przyznany skarżącemu zasiłek stały do czerwca 2016r. i wydanie nowego rozstrzygnięcia zawierającego dalsze ograniczenie w czasie tegoż zasiłku. Przy czym wypada wskazać, iż kierunek zaskarżenia w niniejszej sprawie (art. 134 § 2 P.p.s.a.) nakazuje zaakceptować rozstrzygnięcie organów wskazujące, iż zasiłek stały nie przysługuje skarżącemu od dnia 1 kwietnia 2016r. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w niniejszym postępowaniu należy wskazać, iż nie są one zasadne. W szczególności wadliwy jest zarzut naruszenia przepisów u.p.s. Jak już była o tym mowa zarzut ten został sformułowany w oderwaniu od treści art. 8 ust. 12 u.p.s. i akcentuje okoliczności nie mające istotnego znaczenia dla sprawy. W konsekwencji nie można potwierdzić stanowiska skarżącego o błędzie w ustaleniach faktycznych skoro wszystkie istotne dla sprawy okoliczności nie miały charakteru spornego i zostały przyznane przez skarżącego. W związku z tym nie można także zgodzić się ze skarżącym, gdy zarzuca organom naruszenie granic oceny dowodów i nielogiczność. Ponadto wypada wskazać, iż składając i popierając wniosek o przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień skarżącego pełnomocnik pominął przepis art. 106 § 3 P.p.s.a., wskazujący na ograniczoność źródeł dowodowych w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Z tego też powodu wniosek o przeprowadzenie dowodu z osobowego źródła nie mógł zostać uwzględniony. Tym samym skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 P.p.s.a.) O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016r., poz. 1715). ms