II SA/Łd 161/02

Dnia 15 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA : Tomasz Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA : Joanna Sekunda – Lenczewska, p.o. Sędziego WSA : Arkadiusz Blewązka, Protokolant Referendarz sądowy : Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi K. C. i T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję orz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...], Nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz K. C. i T. C. solidarnie kwotę 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Łd 161/02 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Z. odmówił K. i T. C. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej YAKY 4 x 70 mm w drodze o numerze ewidencyjnym 221/13 wraz z przyłączami kablowymi 0,4 kV dla zasilania działek o numerach ewidencyjnych 221/14, 221/15, 221/10, 221/18, 221/24, 221/11, 221/8, 221/16 i 221/9 położonych w miejscowości K. gm. Z.. W uzasadnieniu organ administracji podał, iż projektowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od decyzji organu I instancji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyli K. i T. C.. Autorzy odwołania stwierdzili, iż wydając przedmiotową decyzję Wójt Gminy Z. zignorował zalecenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które wcześniej dwukrotnie uchylało decyzje organu I instancji o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i przekazywało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem odwołujących się decyzja z dnia [...] nie ma oparcia w obowiązujących przepisach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), która określa zasady i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania. Istotą postępowania prowadzonego w oparciu o normy zawarte w tej ustawie jest stwierdzenie, czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji przywołał art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 43 w związku z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ww. przepisami ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie decyzji prezydenta miasta (wójta, burmistrza) na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie może odmówić inwestorowi wydania takich ustaleń, jeżeli zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu i uwzględnia ochronę interesu osób trzecich. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo zinterpretował ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskowana inwestycja przewidziana była do realizacji na terenach leśnych bez prawa zabudowy i bez prawa grodzenia. Dla tych terenów plan przewiduje maksymalizację nowych zalesień dla tworzenia zwartego kompleksu leśnego jako izolacji dla projektowanej autostrady A-2. Ponadto opis planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Z. zawiera zapis, iż w sporadycznych przypadkach dopuszczalne jest lokalizowanie niezbędnych urządzeń komunikacyjnych infrastruktury technicznej oraz ochrony środowiska, pod warunkiem, że urządzenia i technologie są bezpieczne dla środowiska, a w szczególności zabezpieczają funkcjonowanie ciągów ekologicznych. Zdaniem organu odwoławczego projektowana inwestycja nie spełnia ww. warunków. Dodatkowo przyczyni się do degradacji istniejącego kompleksu leśnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło również, iż w strefie Obszaru Chronionego Krajobrazu plan nakazuje ograniczenie nowego inwestowania kubaturowego w odległości nie mniejszej niż 25 m od granic zwartych kompleksów leśnych o powierzchni 5-20 ha, w odległości nie mniejszej niż 50 m od granic zwartych kompleksów leśnych o powierzchni 20-75 ha oraz w odległości nie mniejszej niż 100 m od granic zwartych kompleksów leśnych o powierzchni powyżej 75 ha. Zakazuje ponadto lokalizowania nowych lub rozbudowy istniejących obiektów wpływających szkodliwie na środowisko lub uciążliwych. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż podziela pogląd organu I instancji, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego. W takim przypadku ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego prowadziłoby do naruszenia przepisu gminnego, a to z kolei skutkowałoby nieważnością decyzji. Na decyzję z dnia [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli K. i T. C., nie precyzując jednoznacznie zarzutów skargi. Autorzy skargi podnieśli, iż Kolegium nie określiło własnego stanowiska w sposób jednoznaczny i zwrócili się do Sądu o ocenę zapadłego rozstrzygnięcia. Wątpliwości skarżących budził również fakt, iż decyzję wydaną w dniu [...] organ przesłał im dopiero w dniu 2 stycznia 2002 r. Wiąże się to, zdaniem skarżących, z faktem, iż obowiązujący na terenie gminy Z. plan zagospodarowania przestrzennego stracił moc z dniem 1 stycznia 2002 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem o ile ustawy nie stanowią inaczej. Sądy nie są przy tym związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ustawą o p.s.a. Działając w tak zakreślonej kognicji, sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 43 obowiązującej w dacie załatwiania sprawy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.), dopuszczalna była jedynie wówczas, gdy zamierzenie inwestycyjne było niezgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na sprzeczność z planem powołały się też organy orzekające w sprawie. Okoliczność ta, w ocenie Sądu, nie została jednak należycie udowodniona materiałem dowodowym zebranym i załączonym do akt postępowania. Zgodnie z utrwalonym piśmiennictwem i judykaturą, plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony jest w formie graficznej i opisowej, które łącznie tworzą szczególnego rodzaju normę prawną. Plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem stosownie do treści art. 7 powołanej wyżej ustawy przepisem gminnym. Organy orzekające, powołując się na niezgodność określonego zamierzenia inwestycyjnego z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny to w toku postępowania wykazać załączając do akt odpowiednie fragmenty wyrysów i wypisów z planu. W rozpoznawanej sprawie w aktach znajduje się szereg kserokopii różnych map. Między innymi załączona jest kserokopia części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na której kolorem pomarańczowym oznaczono granice miejscowości K. oraz tym samym kolorem szeroki pas terenu, opisując, iż jest to teren budownictwa jednorodzinnego. Obszar położony obok oznaczono zaś zielonym szerokim pasem opisując, że jest to teren leśny bez prawa zabudowy. Za tym dokumentem załączony jest dokument mniejszego formatu, na którym oznaczono kolorem pomarańczowym pas terenu z opisem, iż jest to teren budowlany i pas terenu oznaczony kolorem zielonym z opisem, iż jest to teren leśny bez prawa zabudowy. W bezpośredniej bliskości pasów pomarańczowego i zielonego wpisane są symbole cyfrowo – literowe 17 MN/UR, 8RPO, 9RPO, 10P. Dalej w aktach sprawy załączony jest dokument zawierający fragment części opisowej tekstu planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z.. Z treści tego dokumentu wynika, iż symbol 17 MN/UR oznacza budownictwo jednorodzinne z rzemiosłem o pow. około 9 ha. Symbole 8 RPO i 9 RPO oznaczają kurniki, zaś symbol 10 P zakład ceramiki budowlanej. Obiekty kurników i zakładu ceramiki budowlanej usytuowane są równolegle do pasa terenu oznaczonego kolorem zielonym, na którym, jak wynika z innych kserokopii map załączonych do akt, usytuowane są nieruchomości, dla których miały być ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na wykonaniu przyłącza energetycznego. Z załączonej części graficznej planu nie wynika jednoznacznie jaki obszar zajmuje strefa w symbolu MN/UR przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe i rzemiosło. Organy orzekające twierdzą ponadto, iż nieruchomości będące przedmiotem postępowania usytuowane są w Strefie Chronionego Krajobrazu. Z załączonego planu nie wynika jednak jakie są granice tego obszaru ani jak on jest w planie – części opisowej i graficznej oznaczony. Jeżeli cały obszar miejscowości K. położony jest w strefie Chronionego Krajobrazu, to w treści graficznej planu powinny być wyraźnie oznaczone obszary dopuszczalnej zabudowy mieszkaniowej czy innej. Twierdzenie, iż nieruchomości będące przedmiotem postępowania są nieruchomościami leśnymi w Strefie Krajobrazu Chronionego, wobec nieoznaczenia strefy MN/UR ( mieszkaniowo – rzemieślniczej ) jest twierdzeniem nieudowodnionym. Powoływanie się w decyzji organu I instancji, iż przedmiotowe tereny leśne mają być uzupełnieniem stref akustycznych od tras komunikacyjnych, między innymi projektowanej autostrady jest o tyle wątpliwe, że na jednej z map załączonych do akt oznaczona jest strefa zielona 500 m od projektowanej autostrady, w której to strefie sporne działki nie są usytuowane. Nie jest też argumentem przeciwko wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu to, iż na przedmiotowych działkach znajdują się samowolnie pobudowane obiekty letniskowe, a wydanie decyzji byłoby usankcjonowaniem dokonanej samowoli. Decyzja nie dotyczy bowiem wzniesionych obiektów letniskowych. W tym zakresie organy gminy, dbając o ład przestrzenny powinny raczej współdziałać z organami nadzoru budowlanego. Dodatkowo zauważyć należy, iż z wyjaśnień skarżących na rozprawie jak i pism składanych w toku postępowania administracyjnego wynika, iż przyłącze kablowe w ulicy ( drodze ) oraz przyłącza do niektórych nieruchomości już istnieją i były wykonane w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie. Okoliczność ta wogóle nie była przedmiotem ustaleń i rozważań organów orzekających. Mając zatem na uwadze, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do istotnego naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, Sąd na podstawie art. 145 § 1, pkt 1, lit. c i art. 135 powołanej wyżej ustawy o p.s.a., w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. ) w związku z art. 97 § 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające (...).