II SA/Łd 1633/01

Dnia 24 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, Sędziowie : NSA Ewa Markiewicz, WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant ref. staż. Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi A. S., B. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] ([...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...], Nr [...] ([...]), 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących A. S. i B. S. solidarnie kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3. nakazuje zwrócić nadpłacony wpis sądowy w kwocie 10 (dziesięć) złotych zaksięgo- wany w dniu [...], pod pozycją [...] solidarnie na rzecz A. S. i B. S.. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...] Prezydent Miasta S. na podstawie art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., nr 106, poz. 1126) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził pozwolenie na budowę dla A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. obejmujące: stację paliw płynnych wraz z obiektami towarzyszącymi oraz przyłączami infrastruktury technicznej (energii elektrycznej, wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, teletechnicznej) według zał. dok. proj., która ma być zlokalizowana w S. przy ul. A/B. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, B. S. i A. S. w dniu 2 czerwca 2001r. wnieśli odwołanie do Wojewody [...] domagając się jej uchylenia i ponownego rozpatrzenia sprawy. W jego uzasadnieniu podnieśli, iż ich zdaniem, udzielone pozwolenie na budowę stacji paliw w bezpośrednim sąsiedztwie ich działki narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 – Prawa budowlanego w zakresie uciążliwości spowodowanej przez hałas i wibracje w związku z zwiększonym ruchem samochodów osobowych i ciężarówek o dużym tonażu. Projekt budowlany nie przewiduje w tym przypadku, żadnych dodatkowych zabezpieczeń, które ograniczałyby tą uciążliwość. Nad zakładem mają mieszkanie, w którym zamieszkują od 1993r. i pomimo dokonanej przez Radę Gminy Miasta S. zmiany planu zagospodarowania przestrzennego pod potrzeby budowy stacji, to sama zmiana planu nie zmieni tego, że tam nadal mieszkają. Odwołujący się zarzucili władzom miasta niekonsekwencję w postępowaniu polegającą w ich przekonaniu na tym, że najpierw zezwolono im na wybudowanie mieszkania nad warsztatem a potem, gdy podjęli działania przeciwdziałające realizacji uciążliwej dla nich opisanej wyżej inwestycji, to zmieniono w tym celu plan zagospodarowania przestrzennego. Powołali się oni także na wyrażony w orzecznictwie NSA pogląd zgodnie, z którym zamierzenia inwestora do wykorzystania działki na cele budowlane nie mogą ograniczać interesów właściciela sąsiedniej nieruchomości. Odwołujący się podnieśli również, iż istnieje niebezpieczeństwo, że podwyższony poziom hałasu uniemożliwi im prawidłowe wykonywanie pracy na ich nieruchomości, ponieważ projekt nie przewiduje i jakichkolwiek zabezpieczeń. Ponadto, w ich przekonaniu, w każdym wypadku podniesienia przez stronę zarzutu w toku postępowania administracyjnego, że projekt nie chroni w pełni interesów osób trzecich, kwestia ta powinna być przez organ administracji wyjaśniona, gdyż tylko w ten sposób można pogłębić zaufanie obywatela do organu administracji państwa, co nakazuje art. 8 k.p.a. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § l pkt 1 k.p.a. w związku z art. 28, art. 33 ust. l, art.34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U z 2000r., nr 106, poz. 1126 - tekst jednolity ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu powołując się na treść art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane podał, że na podstawie całości materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji stwierdził, iż przedłożony projekt zawiera niezbędne opinie i uzgodnienia wymagane przepisami szczególnymi. Inwestor przedłożył dowód dysponowania nieruchomością. Projekt zagospodarowania terenu składający się z części opisowej i części rysunkowej szczegółowo rozstrzyga zakres oraz sposób przekształceń zagospodarowania terenu, jakie zostaną dokonane w ramach realizacji inwestycji, a decyzja Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...], nr [...] jest ostateczną. Z kolei zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. (Dz. Urzędowy województwa [...] nr [...], poz. [...]) przedmiotowy teren oznaczony jest symbolem [...] i przeznaczony jest pod: "funkcja podstawowa – tereny użyteczności publicznej. Funkcja uzupełniająca – teren obsługi komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji". Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów odwołania B. S. i A. S. dotyczących oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko wskazał, iż dla etapu pozwolenia na budowę został opracowany przez mgr inż. A. Z. – rzeczoznawcę Ministerstwa Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa "raport oddziaływania na środowisko dla stacji dystrybucji paliw płynnych A w S. przy ulicy WA" zawierający ocenę rozwiązań projektowych w aspekcie spełnienia obowiązujących warunków technicznych dla stacji paliw płynnych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych. Z raportu zaś wynika, iż rozwiązania techniczne i technologiczne projektowanego obiektu zawarte w projekcie budowlanym spełniają wymogi w/w rozporządzenia w zakresie zapewniającym ochronę środowiska. Projektowana stacja spełnia warunki ogólne tegoż rozporządzenia określające łączną pojemność zbiorników i pojemności jednostkowe oraz obowiązek posiadania instalacji i urządzeń zabezpieczających przed przenikaniem produktów naftowych do gruntu i wód gruntowych. Biorąc pod uwagę oddziaływanie projektowanej stacji na powietrze atmosferyczne w zakresie emisji węglowodorów, organ II instancji podniósł, iż zgodnie z przedłożonym raportem "zasięg ponadnormatywnego oddziaływania emisji węglowodorów i zanieczyszczeń energetycznych ograniczony będzie wyłącznie do terenu projektowanej stacji, a jej normalna praca nie spowoduje zagrożenia dla czystości powietrza atmosferycznego". Odnośnie zaś oddziaływań projektowanej stacji w zakresie klimatu akustycznego stosownie do ustaleń w/w raportu podał, iż "projektowana stacja będzie w tym zakresie nieuciążliwa dla otoczenia". Z uwagi na brak w otoczeniu stacji obszarów zwartej zabudowy mieszkaniowej wielkość hałasu poza granicami stacji nie przekroczy poziomu 50 dB(A) w porze dziennej zaś 40 dB(A) w porze nocnej i spełni normę dla terenów zabudowy ustaloną rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U nr 66, poz.436). Dodatkowo Wojewoda [...] podniósł też, iż projekt budowlany stacji paliw płynnych i obiektów towarzyszących w S. przy ulicy A został pozytywnie uzgodniony przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. decyzją z dnia [...], nr [...] i Prezydenta Miasta na prawach powiatu grodzkiego w zakresie ochrony środowiska. Odnosząc się z kolei do zarzutu, iż w projekcie budowlanym nie zastosowano żadnych zabezpieczeń podał, że w w/w postanowieniu Powiatowego Inspektora Sanitarnego, które otrzymali również odwołujący, wskazano na podstawie projektu budowlanego, jakie zastosowano rozwiązania chroniące środowisko. Przewidziany art. 5 ust. l pkt l lit d ustawy Prawo budowlane wymóg zapewnienia przy projektowaniu, budowaniu i utrzymywaniu obiektów budowlanych spełnienia wymogów podstawowych dotyczących ochrony środowiska musi być realizowany poprzez przestrzeganie przepisów techniczno – budowlanych, polskich norm, przepisów regulujących zagadnienia ochrony środowiska, a przedłożony projekt, zdaniem organu II instancji je spełnia. W konkluzji Wojewoda [...] podniósł, iż na podstawie zebranego materiału nie stwierdził naruszenia obowiązujących przepisów, a przed wydaniem decyzji organ I instancji stosownie do art. 10 k.p.a. umożliwił stronom wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby na etapie wszczęcia postępowania odwołujący się składali jakiekolwiek wnioski dotyczące zamierzenia inwestycyjnego. W dniu 14 sierpnia 2001r. B. S. i A. S. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] wywodząc jak w opisanym powyżej odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaś Wojewoda [...] podniósł, iż w sąsiedztwie nieruchomości skarżących od strony południowo – wschodniej i południowo – zachodniej przebiegają ruchliwe drogi, dla których normy dopuszczają poziom hałasu przekraczający uwzględniony w raporcie dla projektowanej inwestycji co sprawia, że hałas, którego źródłem będzie przedmiotowa inwestycja jest nieistotny dla najbliżej położonych terenów. Ponadto, w bliższym sąsiedztwie niż projektowana stacja paliw funkcjonuje od kilkunastu lat stacja paliw B, a nieruchomość B. S. i A. S. nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością przewidzianą pod zamierzoną inwestycję, gdyż rozgranicza je teren stanowiący własność C z siedzibą w W.. Z kolei ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. (Dz. Urzędowy województwa [...] nr [...], poz. [...]) wykluczają możliwość zabudowy mieszkaniowej na tym terenie, a jedyną nieruchomością zabudowaną budynkiem z funkcją mieszkalną w pobliżu przedmiotowej inwestycji jest posesja skarżących. Na rozprawie, pełnomocnik uczestnika postępowania B S.A. wyjaśniła, że przedmiotowa inwestycja została zakończona. Stacja paliw jest użytkowana – złożyła kopie decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. udzielającą pozwolenia na użytkowanie opisanej stacji paliw płynnych. Wyjaśniła również, że zostało wznowione postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (...), przy czym – zgodnie z § 2 tego artykułu – kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i zastosowania przepisów prawa materialnego. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 §1 pkt 1lit.a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit.b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit.c). W rozpoznawanej sprawie skargę należało uwzględnić z uwagi na naruszenie przepisów zarówno prawa materialnego jak i postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z mocy art. 7 i 77§ 1 k.p.a. na organach administracji państwowej ciąży obowiązek dokładnego ustalenia okoliczności sprawy, wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Uzasadnienie zaś decyzji administracyjnej winno czynić zadość wymogom określonym w art. 107§ 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno wskazywać fakty uznane za udowodnione, dowody, na których się oparł organ oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne winno wskazywać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Chodzi bowiem o wytłumaczenie dlaczego organ zastosował konkretny przepis prawa materialnego w danej sytuacji faktycznej i wskazanie związku między oceną stanu faktycznego a treścią rozstrzygnięcia. Takich wymogów nie spełnia przede wszystkim decyzja organu I instancji. Nie może być bowiem uznana za zgodną z prawem taka decyzja wydana bez uzasadnienia, bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w danej sprawie i bez rozważenia tych przepisów w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Wydanie decyzji w takiej formie i o takiej treści, w istocie powoduje rozstrzygnięcie i rozważenie okoliczności sprawy dopiero w drugiej instancji, co w oczywisty sposób pozbawia stronę prawa do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy. Podkreślić należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę winna uwzględniać wszelkie wymogi art. 32 i 5 Prawa budowlanego, w tym te, dotyczące ochrony interesów osób trzecich i szczegółowo je uzasadniać a w szczególności wówczas, gdy któraś ze stron kwestionuje legalność procesu inwestycyjnego. Z uwagi na sprzeczne interesy stron, nie mógł mieć zastosowania w przypadku przedmiotowej decyzji organu I instancji art.107 § 4 kpa w części, zezwalającej organowi na odstąpienie od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony, bowiem jak zaznaczono w dalszej części tegoż przepisu, możliwość odstąpienia nie dotyczy jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron. Fakt sporu, co do zamierzonej inwestycji był oczywisty, wobec złożenia skargi przez małżonków S. na decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Z akt sprawy wynika również, że A S.A. składał wnioski np. co do usytuowania drogi wyjazdowej. Nie miał więc racji organ II instancji podnosząc, że strony nie zgłaszały żadnych wniosków co do przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Nadto podnieść należy, iż wobec uchylenia przez NSA wyrokiem z dnia 6 listopada 2001r. w sprawie IISA/Łd 32/01 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, będącej podstawą wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę straciła ona swe umocowanie prawne. Uchybienia będące podstawą uchylenia decyzji o warunkach zabudowy nie mogą pozostać bez wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, a w szczególności w zakresie prawidłowego zastosowania art. 32 i 5 Prawa budowlanego. Mając na uwadze przytoczone wyżej uchybienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji. O kosztach sądowych rozstrzygnięto na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) - pkt 2 wyroku. Z uwagi na wykonanie inwestycji, Sąd uznał, że orzekanie o wstrzymaniu wykonalności uchylonych decyzji jest bezprzedmiotowe( art.152 wskazanej wyżej ustawy).