II SA/Łd 1645/03

Dnia 9 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi M.G. i K.G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] nr [...] (znak: [...]); 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomoc- nienia się wyroku; 3. zasądza solidarnie na rzecz M.G. i K.G. od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi; 4. nakazuje zwrócić solidarnie M.G. i K.G. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem nadpłaconego wpisu uiszczoną w dniu 7 listopada 2003 r., zaksięgowaną pod poz. 1630. II SA/Łd 1645/03 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...], Nr [...],[...], wydanym na podstawie przepisów art. 119 – 129 oraz art. 1a pkt 12 lit. b i art. 64a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), w celu wyegzekwowania obowiązku określonego w decyzji z dnia [...], Nr [...], znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nałożył na M. i K.G. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 45.460,80 zł oraz obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł. Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wezwał M. i K.G. do wykonania obowiązku oraz wpłacenia nałożonej grzywny i opłaty egzekucyjnej w terminie 7 dni od momentu doręczenia postanowienia z pouczeniem, że w przypadku niewpłacenia żądanych kwot zostaną one ściągnięte w trybie egzekucji należności pieniężnych bez uprzedniego przesyłania upomnienia. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podał, że decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w Z. nakazał M. i K.G., właścicielom działki nr ewid. 56 w J. przy ul. A 35, rozbiórkę budynku gospodarczego - od decyzji tej inwestorzy złożyli odwołanie, po rozpatrzeniu którego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję Nr [...] z dnia [...] M. i K.G. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia [...] (sygn. akt II SA/Łd 2519/98) wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia sprawy, a następnie wyrokiem z dnia 24 października 2002 r. oddalił skargę w przedmiocie nakazania rozbiórki budynku gospodarczego. Tym samym decyzja podlega wykonaniu. Jak podał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., wobec niewykonania obowiązku, w dniu [...] wysłano do zobowiązanych upomnienie Nr [...] z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę wysokości naliczonej grzywny organ I instancji powołał art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, iż wysokość grzywny w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy objętej nakazem rozbiórki i 1/5 ceny l m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej do obliczenia premii gwarancyjnej dla posiadaczy książeczek mieszkaniowych, obowiązującej w kwartale, w którym grzywna jest nakładana. W związku z powyższym grzywna wynosi 45.460,80 zł (14,35 x 6,60 m2 p.z. x 2400zł/m2:5) . Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wskazał, że w razie niewykonania nakazanego obowiązku zostanie orzeczone wykonanie zastępcze, tzn. obowiązek zostanie wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego na jego koszt. W zażaleniu do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. M. i K.G. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wnoszący zażalenie wskazali, iż postanowienie zostało wydane w dacie wejścia w życie nowej ustawy - Prawo budowlane, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z naruszeniem przepisów art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. W uzasadnieniu zażalenia M. i K.G. powołali się na nowelizację Prawa budowlanego z dnia 11 lipca 2003 r., która przewidziała możliwość legalizacji samowoli po spełnieniu warunków wskazanych we właściwych przepisach. W opinii wnoszących zażalenie, intencją ustawodawcy było umożliwienie inwestorom, którzy popełnili błąd, jego naprawienie. Z tych właśnie przyczyn M. i K.G. wnosili o zawieszenia postępowania egzekucyjnego przed organem I instancji. Wnoszący zażalenie podkreślili, że złożyli do WINB wniosek o zmianę ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę w trybie przepisu art. 154 k.p.a. Zdaniem M. i K.G. nałożenie na nich grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego w sytuacji, gdy przepis prawa przewiduje możliwość legalizacji po wykonaniu niezbędnych projektów i zapłaceniu kary, jest sprzeczne z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego i konstytucyjnie chronionym prawem własności. W tej sytuacji M. i K.G. ponownie wnieśli o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania wniosku o zmianę decyzji ostatecznej na podstawie art. 154 k.p.a. Według wnoszących zażalenie, po zmianie decyzji ostatecznej możliwe będzie wykonanie przez nich nowych obowiązków i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak [...]), wydanym na podstawie art. 138 § l pkt 2 k.p.a. w związku z art. la pkt 12 lit. b, art. 20, art. 64a § l pkt l, art. 121 § 4 i 5 oraz art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. Nr z 1991, poz. 161 z późn. zm.), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie w części powołanej podstawy prawnej tj. art. 127 - 129 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 1991 r., Nr 36, poz. 161 z późn. zm.) i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem I instancji, jako bezprzedmiotowe / pkt 1 postanowienia /; uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej ustalenia wysokości grzywny tj. kwoty 45.460,80 i w to miejsce orzekł o ustaleniu wysokości grzywny w kwocie 44.172,74 zł / pkt 2 / , a w pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy / pkt 3 /. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że z uwagi na niewykonanie przez zobowiązanych obowiązku wynikającego z decyzji Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...], Nr [...] obowiązek ten zgodnie z przepisem art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podlegał egzekucji administracyjnej. A zatem zasadne było skierowanie sprawy do egzekucji administracyjnej. Wierzyciel - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. doręczył zobowiązanym w dniu [...] pisemne upomnienie Nr [...] znak : [...], zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Następnie wobec niewykonania nałożonego obowiązku, wierzyciel w dniu [...] wystawił tytuł wykonawczy Nr [...] zaopatrzony w klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. Odpis tytułu wraz z postanowieniem Nr [...] znak [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, wydanym przez organ egzekucyjny został doręczony zobowiązanym w dniu 20 sierpnia 2003 r. Organ rozpatrujący zażalenie stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie wysokość opłaty egzekucyjnej ustalono zgodnie z przepisem art. 64a § l pkt l, natomiast wysokość nałożonej grzywny jest niezgodna z przepisami art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z w./w. przepisem, wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej i ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisu art. 3b ust. 4 ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz refundacji bankom wpłaconych premii gwarancyjnych ( Dz.U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1115). W rozpatrywanej sprawie przyjęto jako cenę 1 m2 kwotę 2.400 zł, która nie znajduje oparcia w aktualnych danych Głównego Urzędu Statystycznego. Organ odwoławczy wskazał, iż w roku 2003, cena ta wynosiła za I kwartał 2.071 zł, natomiast zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 sierpnia 2003 r. cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za II kwartał wyniosła 2.332 zł. Zatem grzywna winna wynosić 44.172,74 zł [ ( 14,35 m x 6,60 m) x 2332 zł : 5 ]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podkreślił, że organ I instancji niewłaściwie określił podstawę prawną skarżonego postanowienia, powołując przepisy art. 119-129 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w sytuacji gdy przepisy te dotyczą wykonania zastępczego, które w niniejszym postępowaniu nie ma zastosowania. Odnosząc się do podnoszonej w zażaleniu kwestii wystąpienia z wnioskiem o zmianę decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania zastrzeżeń wnoszonych przez zobowiązanego, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania jurysdykcyjnego – zdaniem organu odwoławczego, z akt sprawy wynika bezspornie, że decyzja z dnia [...], Nr [...] nakazująca wnioskodawcom wykonanie rozbiórki budynku gospodarczego, na postawie której wystawiono tytuł wykonawczy, jest ostateczna i jako taka podlega wykonaniu. Uruchomienie zaś przez M. i K.G. nadzwyczajnego środka wzruszenia decyzji (tryb art. 154 k.p.a.), na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy, nie stanowi podstawy do uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. i K.G. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Skarżący zarzucili, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 15, art. 56 i art. 77 k.p.a. w związku z art. 33 i 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. M. i K.G. wskazali, że w zażaleniu na postanowienie organu I instancji nakładające na nich grzywnę w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki - skierowanym do tego samego organu, do którego złożyli wniosek o zmianę decyzji ostatecznej - wnosili o uchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. jako przedwczesnego oraz podnieśli dolegliwość środka. Skarżący oczekiwali uchylenia postanowienia organu I instancji, ewentualnie zawieszenia postępowania egzekucyjnego z urzędu. Niestety organ I instancji w ogóle nie rozważył ich odwołania, a organ odwoławczy również nie działał zgodnie z regułami ostrożności procesowej - pominął fakt, że winien działać nie tylko na wniosek, lecz również z urzędu. Zdaniem skarżących, organ II instancji naruszył swym orzekaniem w stopniu rażącym zasady postępowania administracyjnego, a szczególnie wyrażoną w przepisie art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności. Nie odniósł się także do podnoszonych przez skarżących argumentów, które wskazywały na zasadność rozważenia wydania postanowienia na podstawie przepisu art. 97 § l pkt 4 k.p.a. przez organ I instancji, a uchylenia postanowienia objętego zażaleniem. M. i K.G. podkreślili, że nie kwestionowali popełnienia samowoli budowlanej. Uważają jednak, że nie powinna być orzeczona restrykcja w formie rozbiórki. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie powołując się na faktyczne i prawne podstawy rozstrzygnięcia wskazane w zaskarżonym postanowieniu. Decyzją z dnia [...] Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. - po rozpatrzeniu wniosku M. i K.G. - odmówił zmiany w trybie art. 154 k.p.a. decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...], Nr [...], znak: [...] nakazującą M. i K.G. rozbiórkę budynku gospodarczego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania M. i K.G. – utrzymał w mocy powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego M. i K.G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – VII/IV SA 4982/03. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), zwanej dalej w skrócie p. s. a.. Sąd, nie będąc na podstawie art. 134 § 1 p. s. a. związany granicami skargi, uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego Z. z innych powodów niż podnoszone przez skarżących. Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Stosowanie zatem egzekucji administracyjnej będzie miało miejsce wówczas, gdy nałożono na zobowiązanego określone obowiązki, a zobowiązany obowiązków tych nie wykonuje dobrowolnie. Jeżeli egzekwowany jest obowiązek o charakterze niepieniężnym stosuje się środki przewidziane w art. 1a pkt 12 lit. b) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2002 r.. Nr 110, poz. 968 ze zm.) w tym grzywnę w celu przymuszenia (art. 1a pkt 12 lit. b) tiret pierwsze). Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego (...), grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa – art. 121 § 4. Wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych – art.121 § 5. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa nie tylko zasady prowadzenia tego postępowania, ale i nakłada na organ egzekucyjny lub egzekutora określone obowiązki. Stosownie do art. 26 § 1 powołanej wyżej ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela. Podstawą wszczęcia egzekucji jest tytuł wykonawczy, przy czym jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje on do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego - art. 26 § 4 ustawy. Organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony (art. 32 ). Także art. 122 § 1 ustawy przewiduje określone obowiązki organu egzekucyjnego: doręczenie odpisu tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 i postanowienia o nałożeniu grzywny. Zgodnie z art. 122 § 2 pkt 1 i 2 ustawy postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: - po pierwsze, wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, - po drugie, wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, (...) w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego (...) , będzie orzeczone wykonanie zastępcze. A zatem postanowienie o nałożeniu grzywny bezwzględnie winno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu. W postanowieniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, znajdującym się w aktach sprawy, organ I instancji wezwał skarżących "do wykonania obowiązku" bez sprecyzowania tego obowiązku. Dopiero z uzasadnienia postanowienia wynika, iż chodzi o obowiązek rozbiórki budynku gospodarczego. Jednocześnie organ egzekucyjny nie wskazał terminu wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Pominięcie ważnego i koniecznego elementu postanowienia, jakim jest określenie powyższego terminu, stanowi naruszenie prawa materialnego. Powyższa wada postanowienia ma wpływ na wynik sprawy, a zatem uzasadniała konieczność jego uchylenia w postępowaniu zażaleniowym. Organ odwoławczy utrzymał w mocy wadliwe orzeczenie organu I instancji, a tym samym również dopuścił się naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy, oceniając legalność zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, iż postanowienie organu II instancji, podobnie jak i organu I instancji wydano z naruszeniem prawa - przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie z uwagi na zarzuty skarżących podkreślić należy, iż stosownie do art. 29 § l ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2002 r.. Nr 110, poz. 968 ze zm.) organ bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przepis ten dotyczy przede wszystkim sytuacji, gdy egzekucję prowadzi się na wniosek wierzyciela. Tym niemniej dopuszczalność egzekucji organ egzekucyjny winien badać także wówczas, gdy egzekucję wszczyna się z urzędu. Organ egzekucyjny nie może badać zasadności decyzji ( postanowienia ) będącego podstawą egzekucji. Sprawa dotycząca oceny legalności decyzji nakładającej obowiązek nie jest przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a., decyzje ostateczne mogą być uchylane lub zmieniane tylko w drodze trybów szczególnych w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przedmiotem niniejszej sprawy może być wyłącznie postępowanie egzekucyjne. Zarzuty, podniesione w skardze a uprzednio w zażaleniu, odnoszą się w istocie do decyzji zobowiązującej skarżących do rozbiórki budynku gospodarczego. Niemniej jednak wskazać należy, iż skarżący złożyli wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Jak stanowi art. 56 § 3 ustawy organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zawieszenie postępowania może nastąpić na wniosek / wierzyciela, zobowiązanego /lub z urzedu. Na postanowienie organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania służy zażalenie – art. 56 § 4, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – dalej w skrócie p. s. a. - w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) – dalej w skrócie p. w. u. p. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. W punkcie drugim wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p. s. a. w związku z art. 97 § 1 p. w. u. p. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p. s. a. w związku z art. 97 § 1 p. w. u. p. W punkcie czwartym orzeczono o zwrocie nadpłaconego wpisu.