II SA/Łd 166/10

Dnia 9 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2010 roku przy udziale – sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...} (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. i R. małżonków K., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w R., w obrębie [...], przy ul. A 8. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż w dniu 2 września 2009 roku inwestorzy wystąpili o wydanie pozwolenia na rozbudowę, załączając projekt budowlany wraz z niezbędnymi uzgodnieniami oraz oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto Starosta [...] wskazał, iż w toku postępowania wyjaśniającego zastrzeżenia do powyższego projektu wnieśli współwłaściciele nieruchomości sąsiedniej, podnosząc, iż realizacja inwestycji utrudni dostęp do działki nr [...], będącej ich własnością. W odpowiedzi na powyższe zastrzeżenia inwestorzy wyjaśnili, iż działka nr [...] nie jest obciążona żadną służebnością. Dalej organ podkreślił, że z załączonej do akt sprawy kserokopii aktu notarialnego z dnia [...], Rep. A nr [...], wynika, iż działka nr [...] była obciążona służebnością przechodu i przejazdu, jednakże aktami notarialnymi odpowiednio z dnia [...], Rep A nr [...]; z dnia [...], Rep. A [...] oraz z dnia [...], Rep. Anr [...] właściciele działek nr [...] i [...] zrzekli się owej służebności. Starosta [...] wskazał, iż zmierzając do ugodowego załatwienia sprawy zarządził w dniu 8 października 2010 roku rozprawę administracyjną, jednakże strony nie doszły do porozumienia. Wyjaśniając merytoryczną zasadność podjętej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Funkcją podstawową przedmiotowej działki inwestycyjnej jest funkcja mieszkalna, zaś funkcją uzupełniającą – tereny użyteczności publicznej. Nadto usytuowanie projektowanego budynku ze ścianą pełną w granicy działki jest zgodne z zapisem rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.) oraz zawiera uzgodnienia wynikające z przepisów szczególnych. Odwołanie od powyższej decyzji złożyły J. S. i Z. B., wnosząc o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania wskazały, iż rozbudowa przedmiotowego budynku uniemożliwi podjęcie prac remontowych budynku znajdującego się na ich posesji, położonej przy. ul A 10 w R. oraz że realizacja spornej inwestycji utrudni dostęp do wymienionej nieruchomości. W opinii odwołujących się z treści aktu notarialnego z dnia [...], rep. A nr [...], wynika, iż ustanowione zostało prawo służebności przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] do ich działki, oznaczonej nr [...]. Wojewoda [...], decyzją wydaną w dniu [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję Starosty [...]. Organ odwoławczy uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wyjaśnił, iż z przedstawionego przez inwestora aktualnego na dzień 23 września 2009 roku wypisu z księgi wieczystej nieruchomości inwestycyjnej wynika, że nieruchomość ta nie jest obciążona żadnymi obowiązkami na rzecz osób trzecich, tym samym nie jest obciążona służebnością na rzecz działki nr [...]. Dalej organ wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w trakcie postępowania wynika, iż nieruchomość inwestorów była obciążona służebnością przechodu i przejazdu na rzecz właścicieli nieruchomości oznaczonych numerami [...] i [...], którzy w 2005 roku zrzekli się przysługującego im prawa. Konkludując Wojewoda [...] podkreślił, iż ewentualne spory między stronami, dotyczące służebności winny być rozwiązane w postępowaniu cywilnoprawnym przed sądem powszechnym. Z kolei argumenty odwołujących się, dotyczące przyszłych potencjalnych prac remontowych na ich nieruchomości również pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż zdarzenia przyszłe i niepewne, nie znajdujące oparcia w odpowiednich dokumentach nie mogą być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się do merytorycznej poprawności decyzji organu pierwszej instancji Wojewoda [...] podkreślił, iż inwestycja jest zgoda z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonego uchwalą Rady Miejskiej w R. z dnia [...], nr [...], który na terenie objętym inwestycją, oznaczonym symbolem [...] przewiduje jako funkcję podstawową zabudowę mieszkaniową, uzupełnioną zabudową użyteczności publicznej. Nadto, jak wynika z zapisu wymienionego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczalne jest sytuowanie budynku przy granicy działki, zaś zgodnie z § 2 pkt 4 lit. h planu w terenach mieszkaniowych o symbolu [...], mieszkaniowych – zabudowy jednorodzinnej o symbolu [...] i zabudowy zagrodowej – symbol [...] ustalono prawo sytuowania budynków w granicy działki budowlanej. Wobec tego, w opinii organu, dopuszczalne jest usytuowanie budynku w granicy działki nr [...], i jest ono zgodne z wymaganiami określonymi w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, który dopuszcza sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kończąc Wojewoda [...] zaznaczył, iż przedłożony przez inwestorów projekt, wraz z wymaganą dokumentacją, spełnia wszelkie wymagania prawne. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła J. S., wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty [...] i ponawiając argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem rozważań Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. i R. K. pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego, zlokalizowanego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w R., w obrębie [...], przy ul. A 8. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane. W myśl art. 28 ust. 1 wskazanej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w świetle art. 32 ust. 4 może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa wart. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 35 ust. 4. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji w przedmiocie wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę nakłada na właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej obowiązek przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego, którego celem jest ustalenie kompletności projektu budowlanego i co istotne - zbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz z przepisami techniczno - budowlanymi. W rozpoznawanej sprawie, organ zasadnie przyjął, że wszystkie warunki przewidziane przepisami prawa budowlanego, niezbędne dla uzyskania przez inwestora decyzji zatwierdzającej przedłożony przez niego projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę zostały spełnione. Zgodnie z wymogami art. 33 ust. 2 pkt 2 wskazanej ustawy inwestor dołączył do wniosku oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką oznaczoną nr [...], położoną w R., w obrębie [...], przy ul. A 8, którego źródłem jest umowa sprzedaży nieruchomości, położonej w R, w obrębie nr [...], przy ul. A, oznaczonej jako działka nr [...], o obszarze 243 m2, z dnia [...], zawarta w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...] pomiędzy A. Z., C. K. oraz A. i R., małżonkami Z., a R. i J., małżonkami K.. Stosownie bowiem do treści art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Ponadto złożony przez inwestora projekt budowlany zawiera wszystkie elementy określone w art. 34 ust. 3 w zw. z ust. 3a ustawy Prawo budowlane, został on sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu dołączone zostały aktualne na datę jego opracowania zaświadczenia, o jakich mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, wydane przez właściwe izby samorządu zawodowego. Projekt zawiera wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, wymagane przepisami szczególnymi. Słusznie także organ przyjął, że wnioskowana inwestycja zgodna jest z prawem miejscowym, bowiem zgodnie z treścią uchwały Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego miasta R. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...], Nr [...], poz. [...] ze zm.) teren objęty inwestycją oznaczony jest symbolem [...] z funkcją podstawową oznaczoną jako tereny mieszkalne oraz z funkcją uzupełniającą oznaczoną jako tereny użyteczności publicznej. Ponadto we wskazanym akcie prawa miejscowego, w § 2 pkt 4 lit. h określono zasady kształtowania zagospodarowania terenu, obowiązujące na terenach o funkcji mieszkaniowej wskazując, iż na terenach mieszkaniowych o symbolu -[...], mieszkaniowych - zabudowy jednorodzinnej - [...] i zabudowy zagrodowej - [...] ustala się prawo usytuowania budynków w granicy działki budowlanej. W aktach administracyjnych znajduje się także decyzja Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Ł. delegatury w S. z dnia [...], znak: [...], zezwalająca J. i R. K. na realizację rozbudowy przedmiotowego budynku, z uwagi na okoliczność, iż działka nr [...] wraz z zabudową podlega ochronie konserwatorskiej ze względu na położenie na terenie Strefy Ochrony Konserwatorskiej, wpisanej do rejestru zabytków decyzją z dnia [...], nr [...]. Jak wynika z powyższego, inwestor spełnił także wszelkie wymagania, o których mowa w art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ze względu na przedstawione okoliczności nie może budzić żadnych wątpliwości fakt złożenia przez J. i R. K. kompletnego projektu budowlanego, który obligował organ do wydania decyzji o zatwierdzeniu tegoż projektu i udzielenia inwestorom pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w R., przy ul. A 8. Innymi słowy, w zaistniałej sytuacji, Starosta [...] nie mógł odmówić małżonkom K. uwzględnienia ich wniosku o udzielenie pozwolenia na rozbudowę, bowiem wydanie pozwolenia na budowę (rozbudowę) przy spełnieniu warunków określonych w prawie budowlanym, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie jest uzależnione od uznania organu administracji publicznej. Odnośnie zarzutu podniesionego przez skarżącą, dotyczącego hipotetycznego obciążenia nieruchomości inwestorów służebnością przechodu i przejazdu na rzecz skarżącej, jako właścicielki nieruchomości oznaczonej numerem [...], wskazać należy, iż organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie zobowiązany był orzekać w oparciu o stan faktyczny i prawny z dnia, w którym decyzja ta została wydana. Wyjaśnić trzeba, iż z przedstawionego przez inwestora aktualnego na dzień 23 września 2009 roku wypisu z księgi wieczystej nieruchomości wynika, iż nieruchomość ta nie jest obciążona żadnymi obowiązkami na rzecz osób trzecich. Tym samym nie jest obciążona służebnością na rzecz działki nr [...]. Natomiast ewentualne spory między stronami, dotyczące służebności, nie mające de facto wpływu na samo rozstrzygnięcie sprawy w zakresie pozwolenia na rozbudowę, winny być rozwiązane w postępowaniu cywilnoprawnym przed sądem powszechnym. Podobnie potencjalne prace remontowych na nieruchomości skarżącej pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie ulega wszak wątpliwości, że planowana rozbudowa na terenie działki inwestorów nie uniemożliwi takiego remontu, jako że dostęp do nieruchomości skarżącej zapewniony jest poprzez bramę wjazdową o szerokości 2,5 m. Jak wynika bowiem z załączonego do akt administracyjnych projektu budowlanego, dwie kondygnacje i strop umieszczone zostały nad bramą przejazdową, a zatem żądany przez J. S. wjazd na nieruchomość nr [...], przez ową bramę jest nadal możliwy. W toku postępowania administracyjnego skarżąca okoliczności tej nie kwestionowała podnosząc tylko, że z uwagi na usytuowanie na jej działce komórek wystąpią trudności z wykonywaniem manewru samochodem. W sytuacji zabudowy pierzejowej, kiedy to działka skarżącej jest zabudowana na całej długości przylegającej do ul. A, a tym samym do granicy z nieruchomością małżonków K. należy liczyć się z trudnościami, czy też pewnego rodzaju ograniczeniami związanymi z wjazdem na nieruchomości właśnie w ten sposób zabudowane. W tej sytuacji skarżąca nie może obligować sąsiadów do maksymalnego ułatwienia tego wjazdu, zgodnie z jej życzeniem i w sposób najbardziej dla niej dogodny tym bardziej, iż również prawie cała jej działka w granicy z działką nr [...] jest zabudowana komórkami. Skarżąca ma zatem możliwość ułatwienia sobie tego wjazdu chociażby poprzez likwidację jednej z komórek, czy też usytuowania jej w innej części swojej działki. W toku postępowania sądowego J. S. załączyła do akt sprawy dokumenty potwierdzające złożenie w dniu 2 lipca 2010 roku, do Sądu Rejonowego w R. wniosku o wpis w księdze wieczystej nr [...], służebności przejścia i przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...], biegnącej przez bramę wjazdową usytuowaną przy ulicy A, wzdłuż południowo – zachodniej granicy działki nr [...] do podwórza działki [...]. Do wniosku tego dołączyła opinię techniczną geodety R. I., sporządzoną w oparciu o badanie ksiąg hipotecznych poczynając od drugiej połowy XIX wieku. Opinia ta nie określa jednak parametrów tej służebności, w szczególności takich jak szerokość i długość wjazdu, zaś treść wniosku wskazuje, iż obejmuje ona tylko dostęp poprzez bramę wjazdową, czyli zgodnie z istniejącym stanem rzeczy. Nie ulega wątpliwości, że jeśli nawet owa służebność zostanie wpisana do księgi wieczystej, to umożliwi ona tylko i wyłącznie wjazd na działkę skarżącej, bez dookreślenia jakimi pojazdami, czy jaką szerokość owe pojazdy mają posiadać. W ocenie Sądu skarżąca ma zapewniony wjazd na swoją działkę, a zatem planowana rozbudowa budynku inwestorów w żaden sposób nie narusza jej interesu. Uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, jako bezzasadnej. m.o.